Dit weekend ging ik iets drinken met een oud-student. Toen ik opmerkte dat ze er wat moe uitzag, kwam er een heel verhaal.
„Mijn baas belde vorige week of ik in kon vallen”, begon ze. „Eigenlijk wilde ik niet, ik zou een paar dagen naar mijn moeder gaan, maar ik durfde niet te weigeren.”
„Hij zou het toch wel snappen dat je al met je moeder had afgesproken?”
Ze mompelde dat ze nog steeds geen vast contract heeft, en geen slechte beurt wilde maken.
„Mijn moeder was verdrietig”, vervolgde ze, „we weten niet hoe lang ze nog heeft, maar ze begreep het wel. Gelukkig hebben we elkaar vandaag kunnen zien. Ze bood zelfs haar excuses aan.”
„Waarvoor?”
„Dat ik in dit soort tijden leef. Vroeger zei ze altijd dat geld vrijheid is, maar voor iemand van mijn generatie, zonder rijke ouders, koopwoning of erfenis, voelt geld juist als het tegenovergestelde van vrijheid. De dagen die je voor jezelf had willen of zelfs móéten hebben, wissel je in omdat alles zo onzeker is. Je draait overuren omdat je een vast contract wilt, maar ook omdat je een potje moet hebben. Als de boel niet wordt verlengd en ik weer in de WW beland, moet ik wel spaargeld hebben, omdat ik anders de huur niet meer kan betalen.”
Ze rilde. „Door het er alleen al over te hebben, krijg ik het alweer koud.”
Ik leefde met haar mee, want ik ken zoveel mensen die slechts één klus of loonstrook van een paniekaanval verwijderd zijn. Kennissen met een tijdelijk contract, vrienden die freelancen, ze zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Toch weer dat extra project of die zoveelste dienst aannemen, want je weet maar nooit.
Wanneer ik naar huis loop, blijft haar verhaal maar door mijn hoofd spoken. Dat het beperkte aantal uren dat ze nog met haar moeder heeft, afneemt door hoe de economie in elkaar steekt. Zo eet de ene seconde de andere op en verdwijnen er momenten die nooit meer in te halen zijn. Op slechte momenten lijkt geld niet meer op iets dat kansen biedt, maar dat kansen ontneemt. Een bergje slappe briefjes en koude munten dat alleen nog maar stress opwekt.
En op echt slechte dagen zie ik alleen nog maar cortisol voor me, dat zich door weefsels heen beukt. Aan geen enkele cel vraagt of ze het nodig heeft, alleen maar gilt: hier ben ik, ren.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie