In de game Resonance gebeurt het ondenkbare. Waarom hakt de dood van een personage er zo in?
is pop- en gamejournalist van de Volkskrant, met speciale aandacht voor de opkomst van artificiële intelligentie in de kunst.
Ik loop al een week door angstaanjagende fantasielandschappen, door grottenstelsels en mythische bouwwerken. Ik ben Sophia, een jonge vrouw op een missie, en het gewicht van de wereld rust op mijn schouders. Het is weer het oude liedje: we gaan er allemaal aan, als ik de duistere macht die de aarde bedreigt niet weet te stoppen.
Gelukkig heb ik iemand aan mijn zijde, iemand met wie ik de missies kan uitstippelen. Iemand die me soms helpt om grote rotsblokken te verschuiven, zodat er weer een geheime gang vrijkomt. Leni is mijn hartsvriendin. Als we samen over een magisch eiland dwalen, praten we ook over ons leven, wat we allemaal niet hebben meegemaakt. En hoe het verder moet.
Gamejournalisten Robert van Gijssel en Frank Rensen kiezen om de week een (nieuwe) game die aandacht verdient.
Maar dan gebeurt het ondenkbare – opgelet, hier volgt een spoiler. In een oneindig labyrint, waar ‘het beest’ huist, wordt Leni geraakt door een machtige tentakel van het monster. De arm des doods gaat dwars door haar heen. Leni sterft. En ik zit verbijsterd naar mijn beeldscherm te staren. Dit kan toch niet waar zijn. Moet ik nu alleen verder? Ik voel me even heel slecht. En ben eigenlijk ook gewoon boos op de makers van dit spel. Wat doen ze mij – en Sophia – aan?
Er zijn veel beroemde gamedoden en die hebben de harten van veel gamers gebroken. Spelers van The Last of Us raakten in shock toen de medehoofdpersoon Joel in het tweede deel van de gamereeks werd doodgeslagen met een golfclub. Iedereen was eerst erg verdrietig, en daarna woedend. Hoe kunnen de gamebedenkers een personage met wie je al zo veel hebt meegemaakt laten sterven? Er bestaan clips van livestreamers die in huilen uitbarsten wanneer Joel écht dood blijkt te zijn.
Bij de indiegame Sea of Stars, waarin je als klein team gepixelde poppetjes strategische minigevechten moet houden met op zich best vertederende monsters, had ik het ook even moeilijk toen het personage Garl plotseling doodging. Omdat hij werd verslagen door The Fleshmancer, een eindbaas die zijn naam wilde waarmaken. Tot het bittere einde van dit spel hoopte ik dat Garl terug zou keren. Dat het allemaal een nare droom was. Maar nee. Ik was er kapot van.
Dat waren gamers ook bij de dood van Aerith in Final Fantasy VII. En kinderen zaten collectief te janken toen het bomvormige personage Bobby zich opblies in Paper Mario: The Origami King.
Maar waarom eigenlijk? Wat maakt een sterfgeval in een game zo aangrijpend, en veel schokkender dan een dode in een film of serie? Het is gewoon een verhaaltje, maak je niet zo druk.
Er is weleens onderzoek gedaan naar de omgang met de dood in games, en wat blijkt: onze hersenen houden ons voor de gek. Ze gamen eigenlijk met ons hoofd. Als je een spel speelt, controleer je een personage. Je bent actief betrokken bij een fictief personage, vaak tientallen uren achter elkaar. Je maakt keuzes die een personage in leven houden, en daardoor gaat je brein denken dat jij écht die gamefiguur bent, of kent.
De gebeurtenissen in het spel worden geregistreerd als een echte ervaring, iets wat je zelf hebt meegemaakt. En daarom hakt een plotselinge dood er zo in.
Kunnen gamemakers misschien een beetje rekening houden met deze gevoeligheden? En kan Leni, bij een eventueel vervolg op die mooie avonturengame Resonance, misschien toch weer tot leven worden gewekt? Want ik mis haar.
Resonance: A Plague Tale Legacy, van Asobo Studio. Verschenen voor PS5, Xbox en pc. Prijs: ongeveer € 55.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant