Wereldwijd genoten miljoenen kinderen van Terry Dentons tekeningen in De waanzinnige boomhut, de dertiendelige reeks die hij maakte met schrijver Andy Griffiths. Maandag overleed de Australische tekenaar op 76-jarige leeftijd.
is kunstredacteur van de Volkskrant.
Terry Denton maakte ook zelfstandig boeken en illustreerde boeken van andere auteurs, maar geen daarvan werd zo succesvol als De waanzinnige boomhut, die hij samen met schrijver Andy Griffiths maakte. Maandag overleed de tekenaar op 76-jarige leeftijd.
Aanvankelijk wilde Denton architect worden; hij studeerde bouwkunde in Melbourne, maar brak die studie voortijdig af. Daarna begon hij te experimenteren met animaties, schilderen, tekenen en theater. Het eerste prentenboek dat hij in 1986 uitbracht, over een jongetje en een hond, won meteen een prijs.
Daarna werkte hij voor de Australische kindertelevisie, waar hij decors en poppen ontwierp. Zijn culturele belangstelling was breed, hij noemde ooit in een interview als inspiratiebronnen zowel Pablo Picasso als Spongebob.
Andy Griffiths en Denton gingen eind jaren negentig samenwerken en het klikte meteen. Griffiths vond in Denton een ‘broeder in stompzinnigheid’, vertelde hij aan ABC News Australia. Omgekeerd had Denton nooit eerder een schrijver getroffen met hetzelfde gevoel voor humor.
De hoofdpersonen van hun dertiendelige boekenreeks De waanzinnige boomhut zijn Andy en Terry zelf. Hun melige avonturen zijn hilarisch voor kinderen. Vooral in groep 4 en groep 5 zijn de absurdistische boeken niet aan te slepen.
De boomhut in kwestie groeit bij elk boek met dertien verdiepingen, waardoor bijvoorbeeld plek is voor een tijdverspilmachine, ‘wortelkanon met raketaandrijving’ of een apparaat dat je onderbroek doet verdampen. Andere vaste personages zijn buurmeisje Jill en Meneer Grootneus. Soms dreigt gevaar door bijvoorbeeld een vliegende oogbal, spionnenkoeien of zeeaapjes.
Niet iedereen werd blij van die vrolijke gekkigheid, vertelde Griffiths aan ABC News: ‘We kregen wel kritiek van ‘Dit ziet eruit alsof twee idioten dit in een halfuur hebben geschreven’.’ Dat beschouwde de auteur als een compliment.
Ook de tekeningen moesten er expres onhandig uitzien, legde Denton uit: ‘Ik wil dat je kunt zien dat ik ze snel heb getekend.’ Daardoor werden ze extra geliefd bij kinderen, volgens Denton: ‘Zij denken dat ze ook zo kunnen tekenen.’
De waanzinnige boomhut-boeken werden in meer dan 35 talen vertaald en gingen wereldwijd meer dan 10 miljoen keer over de toonbank. Er ontstonden ook spin-offs, zoals het Nederlandse kinderboekenweekgeschenk van 2022: Waanzinnige boomhutverhalen.
Niet alleen zorgde Denton ervoor dat de illustraties klopten bij het verhaal, hij maakte ook eigenstandige verhaaltjes in de marges van de pagina’s. Dan verscheen er bijvoorbeeld een monster dat de paginanummers opat of maakte hij van de hoek van het boek een flipboekje.
Met Griffiths samen maakte Denton nog veel meer boeken met bizarre titels, zoals The Cat on the Mat is Flat (een verwijzing naar een andere belangrijke inspiratiebron: Dr. Seuss) en The Day My Bum Went Psycho, over een jongen wiens billen ontsnappen met een plan om de wereld over te nemen. Dat laatste boek, vol grappen over scheten, won in Australië een Children’s Choice Award.
In totaal werkten Denton en Griffiths meer dan dertig jaar samen. In een reactie op zijn overlijden laat Griffiths weten dat hij op de samenwerking terugkijkt als ‘een ongelooflijke eer en puur plezier’.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant