is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Wat moet het ongelooflijk zwaar zijn om Stefan Tax te zijn. Je wordt ’s ochtends wakker, klaar om weer een dag actief te zijn als ‘dé lobbyist voor familiebedrijven en ondernemers’. Je hebt al moeite met de ‘wokecultuur’ in Nederland, en dan moet je ook nog aanschuiven bij Pauw & De Wit, waar een jonge econoom tegenover je zit die een boek heeft geschreven waarin hij pleit voor een hogere erfbelasting.
Ja potverdomme, dat scheelt met een vader in de Quote 500 met een vermogen van 345 miljoen euro al gauw tientallen miljoenen! Je vindt belasting sowieso vaak diefstal, en dan wil deze Jona van Loenen nóg meer afpakken, omdat hij vreest dat de aanstaande ‘erftsunami’ van langzaam uitstervende babyboomers tot nog meer ongelijkheid gaat leiden.
Dat de bankrekening van papa en mama je leven bepaalt, zoals Van Loenen beweert? Lariekoek! Jij stelt als een grote talkshowjongen dat het ‘wel even welletjes is geweest’ met die belastingen. Op het moment dat jij je geld, of het nu in woningen of auto’s zit, wil doorgeven, heeft de overheid zich daar niet mee te bemoeien! Einde discussie!
Op dit soort brallerige talkshowavonden verlang ik naar alledaagser geknoei. Gelukkig is er dan altijd Ik vertrek, dat dinsdagavond weer heerlijk Ik vertrekkerig was.
Karaktercoach (?) Robert en beautycoach Isabelle bleken een hotel te hebben gekocht in een uitgestorven Duits dorpje. Wat ze daar gingen doen? ‘Waar we het meest naar uitkijken, is om het met mensen samen te gaan doen. Dat is ons verlangen, om daar met andere stellen en echtparen mooie dingen te gaan doen.’
Ik dacht even: die beginnen een swingershotel, maar het bleek te gaan om een christelijke woongroep waar karaktertrainingen gegeven moeten gaan worden en waar mensen ‘iets diepers kunnen leren over hun geloof’. Ach ja, ook leuk.
Optimisme kon je deze mensen en hun vijf kinderen niet ontzeggen. Er moest alleen nog een groot financieel gat worden gedicht, en daarvoor bleken ze afhankelijk van giften uit christelijke kringen. Die bleven uit, en dus stond het gezin razendsnel weer op straat.
De ondernemersgeest werd ondertussen vooral zichtbaar bij zoon Joel. Hij had de baard nog niet in de keel, maar wilde zijn spaargeld alvast investeren in een eigen afhaalrestaurant. Zijn ouders hadden inmiddels geen geld én geen hotel meer. Zit je dan, met Gods plan.
Gelukkig vond het gezin uiteindelijk een ander hotel, waarmee het goddelijke optimisme van Robert en Isabelle tóch won. In het nieuwe hotel zou zoon Joel volgens Isabelle ‘het creatieve brein’ zijn: de ouders sturen vooral aan.
Joel zal ook wel moeten, want de kans dat er ooit nog iets substantieels te erven valt, leek na deze Ik vertrek-aflevering niet heel groot meer. Een Stefan Tax zal Joel niet nodig hebben, een Jona van Loenen wellicht wel.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant