is columnist voor de Volkskrant
Soms vergeet je dat er een heel parallel universum bestaat waar constant verhalen verteld worden, mensen allerlei dingen meemaken en het nieuws wordt getoond: de televisie. Het is een groot, rechthoekig zwart gat in een hoek van je kamer, met een klein apparaatje kun je het aanzetten, en dan is er van alles op te zien wat daadwerkelijk op dat moment wordt uitgezonden.
Het leek me leuk om dat experiment weer eens aan te gaan, en samen met een goede vriendin zette ik de tv aan om te kijken wat er te zien was. We vielen in het datingprogramma Wil je met me bouwen?
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
In Wil je met me bouwen? komen veel dingen samen: verbouwen, daten, ongemakkelijke situaties en de veel te hete zomer van 2026, want in die periode is de serie duidelijk opgenomen. Iedereen zweet heel veel.
Het concept is: je hebt een klushuis en geen partner, dus je gaat klussend daten. De vrijgezellen worden voorgesteld met teksten als ‘Johannes uit Sint Nicolaasga in Friesland kocht na zijn scheiding een veel te groot huis dat dringend moet worden opgeknapt’. Net 5 brengt Johannes een date, die gaat met hem klussen, en als het leuk is, komt ze de volgende dag weer klussen. Je zou kunnen zeggen: in dit scenario zijn er geen verliezers.
Behalve de kijker, want het blijkt best zwaar om naar een programma te kijken waarin mensen die moeten ontdekken of ze chemie en een klik hebben, tegelijkertijd een kozijn in een raamopening moeten plaatsen, dit alles met 40 graden in de schaduw. Daar komt nog bij dat bij de meeste dates een enorme taalbarrière een rol speelt, want gek genoeg zijn de dates die door dit programma worden aangedragen, vaak expats.
Ik had te doen met die expats. Ben je net vanuit Ottawa in Nederland aangeland, zit je ineens in een compleet casco klushuis in Middelburg een trap te plaatsen. En dan komt er soms nog een andere date bij ook, ter concurrentie. Lan, de Vietnamese vrouw die bij de Utrechtse Casper was geplaatst, kreeg er ineens een liefdesrivale bij, die voor de klusdate een netpanty had aangetrokken. Lan wist duidelijk niet meer wat ze moest doen, en ging dus maar figuurtjes tekenen op de kale muur.
En toch is dit misschien ook goed. Mensen komen in echte liefdesverhalen bijna nooit bij een knappe boer op een romantische boerderij terecht, of op een prachtig eiland dat Temptation Island heet, of in een café genaamd First Dates. Meestal moet je ergens tijdens je relatie samen een dag lang behang afkrabben tijdens een hittegolf, en zorgen dat je elkaar dan niet doodmaakt. Ik hoef het alleen niet te zien.
Source: Volkskrant