Libanon Officieel is het vuren in Zuid-Libanon gestaakt, maar Israël zet de strijd in feite voort door huizen, bedrijven, landbouwgrond en civiele infrastructuur te vernietigen. Vanaf een heuvel kijken Libanezen toe hoe hun bezittingen eraan gaan. „Ik weiger zelfs een tas klaar te zetten voor het geval we weer moeten vluchten”.
Hasan geeft zijn zoon Khodr een kus nadat die van school is thuisgekomen. Op de achtergrond Hasans vrouw Isra.
Isra Daroush parkeert haar beige terreinwagen en gaat in de tuin naast haar echtgenoot Hasan Hasan zitten. De 28-jarige Libanese studeerde wiskunde in Beiroet en geeft dit jaar voor het eerst les op een basisschool in het Zuid-Libanese dorp Hanniyeh, waar ook hun eigen kinderen op zitten. „Ik ben er heel gelukkig”, glimlacht ze.
Vanuit de keuken klinkt getik van een mes op een snijplank. Hasans moeder bereidt de lunch voor, bazela w riz, een groentestoofpot met gehakt en rijst. Buiten waait een aangenaam briesje, op tafel staan koffie en limonade. In een grote ren scharrelen wat kippen rond. „Die zijn van onze buurman, die net als wij besloten heeft om terug te komen”, zegt Hasan, die onder meer als boer werkt. „Al onze eigen dieren zijn tijdens de oorlog overleden.”
Tegenover hun zandkleurige familiehuis staat een lange betonnen muur van een basis van de VN-vredemissie Unifil. Die basis ligt aan de voet van een steile, groene heuvelrug. De bovenrand daarvan vormt de zogenoemde ‘Gele Lijn’, waarmee Israël het gebied afbakent dat het van zijn buurland bezet houdt. Net zoals het dat vorig jaar deed in Gaza.
Vanuit hun huis zien Daroush en Hasan de Israëlische soldaten niet. Ze horen wel hoe ze huishouden in Majdal Zoun, een dorp aan de andere kant van de heuvelrug. De hele dag door wordt het gezin opgeschrikt door het gekletter van machinegeweren, het klappen van artillerievuur en het gedreun van bombardementen.
Er klinkt een harde klap. „Niets aan de hand”, zegt Daroush. Vanachter de heuvel stijgen rookpluimen op. „Wanneer ze gebouwen opblazen, schudt het hele huis”, zegt Hasan. De kinderen zijn eraan gewend. „Als je als ouder laat zien dat je bang bent, nemen zij dat over”, aldus Daroush. „Daarom probeer ik in hun bijzijn geen angst te laten zien.”
Hasan en Isra helpen hun drie kinderen met het uittrekken van hun schoolkleren, terwijl hun opa toekijkt.
Het is inmiddels ruim drie maanden geleden dat afspraken tussen Israël, de Verenigde Staten en Iran een eind maakten aan de tweede grootschalige oorlog binnen drie jaar tussen Israël en de Libanese gewapende groep Hezbollah. En opnieuw blijkt dat het staakt-het-vuren in de praktijk een wassen neus is.
Israël bezet in Zuid-Libanon een strook van zes tot tien kilometer diep. Die loopt van de Middellandse Zeekust tot aan de door Israël bezette Syrische Golanhoogten, in het oosten. Het Israëlische leger bouwt daar legerbases en vernietigt er woningen, bedrijven, landbouwgrond en nutsvoorzieningen als elektriciteitsdraden, waterleidingen en riolering.
Het staakt-het-vuren wordt door Israël benut om in het bezette gebied ongestoord zijn gang te gaan; eerder deed het dit al tussen november 2024 en maart 2026, toen er ook een bestand gold. De Israëlische minister Israel Katz (Defensie) herhaalde deze maand dat het leger zich niet zal terugtrekken zolang Hezbollah, bondgenoot van Iran, nog over wapens beschikt.
Ook buiten die ‘Gele Lijn’ is het niet altijd veilig. Zo werden vorige week in Kfar Roummane, een dorp op enkele kilometers van die grens, nog dertien mensen gedood door een Israëlisch bombardement. Tien van de slachtoffers kwamen uit één familie: twee grootouders, twee vrouwen en zes kinderen.
De afbakening van het bezette gebied lijkt bovendien in beweging. Zo vochten Israël en Hezbollah afgelopen weken om de strategisch gelegen Ali Taher-heuvel. De gewapende groep bouwde hier de afgelopen decennia met steun van Iran een uitgebreid tunnelcomplex. Omdat Israël in het luchtruim militair superieur is, zijn deze tunnels belangrijk voor Hezbollahs guerrillaoorlogsvoering.
Na lange gevechten in en rond de heuvel en na onderhandelingen, waar volgens Libanese media Iran, de VS en Turkije bij betrokken waren, maakte Israël begin september bekend het tunnelcomplex te hebben veroverd. Overgebleven Hezbollah-strijders en leden van de Iraanse Revolutionaire Garde zouden zijn geëvacueerd of gedood. Het Israëlische leger blies de heuvel vorige week op, naar eigen zeggen met 1.100 ton explosieven. Het veroorzaakte een lichte aardbeving met een kracht van 4.1.
Het verlies van de Ali Taher-heuvel wordt beschouwd als een grote symbolische en strategische klap voor Hezbollah, temeer omdat het deze zomer nog verkondigde de locatie niet te zullen prijsgeven. Sommige critici verwijten Hezbollah Libanees grondgebied kennelijk liever te willen opofferen aan het vijandelijke buurland dan het over te dragen aan het Libanese leger, waarmee het een machtsstrijd voert.
Het leven in de dorpen vlak bij de ‘Gele Lijn’ wordt gedicteerd door drones die vlak voor de ramen van hun huizen vliegen, soms zelfs boven het hoofd van de bewoners, die stungranaten vlak bij landarbeiders laten vallen, of irrigatieleidingen beschieten. Vanaf de andere kant van de lijn richten Israëlische militairen geregeld hun machinegeweren of tanks op journalisten en andere burgers. Niet zelden wordt daadwerkelijk geschoten.
In Hanniye is een uitzichtpunt, vanaf waar je het nabijgelegen dorp Mansouri kunt zien liggen. Elke dag verzamelen zich hier tientallen gevluchte bewoners met verrekijkers, camera’s, waterpijpen en snacks, om toe te kijken hoe Israëlische militairen hun huizen vernietigen.
Vanaf een uitkijkpunt kijken Libanezen naar de verwoestingen die Israël aanricht.
In de schaduw van een dennenboom zit een veertiger met zijn twee zoons op een bankje. „Ik kom hier elke dag. Ons huis is weg”, zegt hij met een vriendelijke lach op zijn gezicht. Hij wil niet met zijn naam in de krant. „Zie je daar die villa bovenaan? Daar heeft het Israëlische leger zijn hoofdkwartier.”
Zijn zoons spreken twee videojournalisten aan. „Hebben jullie een goede lens? Mogen wij kijken?” Met een goede lens is een Israëlische Merkava-tank te zien voor de grote villa. Elders in het dorp is een bulldozer in de weer.
Volgens de vaste bezoekers is het vandaag een „rustige dag”. Dat wil zeggen, er zijn vooralsnog geen hele gebouwen opgeblazen. Het blijft beperkt tot artillerievuur, een paar drones en een wit vliegtuigje die over het gebied rondcirkelen.
Later in de middag klinkt geweervuur. De toeschouwers vertellen dat er een paar dagen geleden video’s rondgingen van een drone die explosieven in een school in het dorp liet neerdalen. Wanneer die zullen afgaan, weet niemand. Een ijscowagen met muziek rijdt tevergeefs langs het publiek het dorp uit.
Een Israëlische tank beschiet een gebied nabij het Zuid-Libanese dorp Hanniyeh.
Hasan en zijn familie proberen te leven met de bezetting als buur. „Vooralsnog heeft het Israëlische leger in ons dorp geen burgers aangevallen”, zegt Hasan. „Maar wanneer ik in de morgen naar het land ga om te werken, dan hangen de drones klaar en blijven ze de hele dag boven ons. ” Hasan maant zijn collega’s om hun telefoon mee te nemen. „Ze [Israëlische soldaten] identificeren iedereen. Als iemand geen telefoon heeft, wordt die misschien voor Hezbollah-lid aangezien.”
Ze zijn bang dat wanneer het Israëlische leger klaar is met de vernietiging van Mansouri en Majdal Zoun, aan de andere kant van de heuvelrug, hun eigen dorp misschien als volgende aan de beurt is. Immers, Mansouri werd weken na het ingaan van het staakt-het-vuren alsnog ontruimd en ingenomen. Het Libanese leger en VN-vredesmissie Unifil zijn hier bijna niet te zien.
Wat Israël van plan is, durft Hasan niet met zekerheid te zeggen. „Ik geloof wel dat hun ambitie een Groter Israël is. Maar gaat dat om het land of om het beheersen van onze maatschappij en economie? Wie zal het weten? [De Israëlische premier Benjamin] Netanyahu heeft eerder gezegd dat hij Noord-Israël voor de komende decennia wil beschermen. Als je dit grensgebied leegmaakt, dan heb je dat wel voor elkaar. En het kan zomaar zijn dat ze bij een volgende oorlog er opnieuw een paar kilometer bij nemen.”
Ondanks de risico’s blijft het gezin van Daroush en Hasan vasthouden aan hun huis. Ze doen er alles aan om een zo normaal mogelijk leven te leiden, en hebben alle nieuwskanalen van hun telefoon gegooid. „De beste beslissing die we hebben genomen”, zegt Daroush. „Ik weiger zelfs een tas klaar te zetten voor het geval we weer moeten vluchten. Niet één ding wil ik inpakken. Ik kom uit het zuiden, ik hoor hier thuis; het laatste wat ik wil is in angst leven.”
Vanuit Hanniyeh is het naburige dorp Mansouri te zien, waar het Israëlische leger de meeste huizen vernietigd heeft.
Een Israëlische drone vliegt boven Hanniyeh.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie