Cindy Jansen maakte vermoedelijk een andere, gelaagdere film dan zij in eerste instantie voor ogen had en kan niet anders dan zich steeds op een andere manier tot haar hoofdpersoon Marcus verhouden. De antwoorden zijn complexer dan de vragen, laat het gelaagde Sovereign Son zien.
is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
De vader van Marcus is nummer 268: Mr. P., een van de vele anonieme doden die dankzij Stichting Eenzame Uitvaart een waardig afscheid kreeg en in de Volkskrant werd geportretteerd. Een soort tent had hij gebouwd, in een natuurgebied, buiten de blik van nieuwsgierige ogen. Met een geïmproviseerde keuken en badkamer in de buitenlucht. Pannen, een schilderijtje, boeken, halters, een vaas met kunstbloemen. Een eigen wereld.
Het duurde zes tot negen maanden voordat zijn lichaam werd ontdekt.
De interesse van filmmaker Cindy Jansen begon hier, vrij klassiek eigenlijk. Bij de spanning tussen mens en nummer. Bij de vraag hoe iemand zo in een sociaal isolement belandt. En dat bracht haar bij Marcus, een zoon die al jarenlang naar zijn Britse vader zocht, en na zijn dood ontdekte dat diens tent al die tijd op amper een half uur rijden van zijn woning had gestaan.
In Sovereign Son volgt en ondersteunt Jansen zijn pogingen om zijn vader alsnog te leren kennen. Marcus – kind uit een onenightstand – draagt zijn trui, drinkt uit zijn ‘coole’ mok. Ze bezoeken samen mensen die mr. P., oftewel Stanley Powton, hebben gekend. En Jansen geeft Marcus door AI gegeneerde filmpjes waarover hij fantaseert – een ontmoeting met zijn vader bijvoorbeeld, in de tent, waar ze bij warm licht gezellig met elkaar praten en lachen. Al klopt er door een hallucinatie geen bal van een arm – een digitale wereld die zichtbaar niet te vertrouwen is.
‘Vertel hier maar even dat…’ Aanvankelijk heeft Jansen de regie over Marcus, die haar aanwijzingen keurig opvolgt. Maar tijdens het filmproces lijkt ze haar grip op hem kwijt te raken. Of misschien raakt Marcus wel de grip op zichzelf kwijt. Mentaal gaat het niet goed. Hij moppert over de manier waarop hij in het krantenartikel wordt beschreven. Hij wil een autarkisch leven in Spanje. Hij wil dat Jansen een film maakt die hij prachtig zou vinden. Hij begint onder de invloed van manosfeerinfluencers een eigen YouTubekanaal. Dit is de spannende vraag die eigenlijk onder elke scène in Sovereign Son ligt: wie heeft hier nog controle over het verhaal en het narratief?
Jansen maakte in ieder geval vermoedelijk een andere, gelaagdere film dan zij in eerste instantie voor ogen had en kan niet anders dan zich steeds op een andere manier tot haar hoofdpersoon verhouden.
Is het door het gebrek aan een vader dat hij op zoek gaat naar andere sterke mannenfiguren? Zit die drang naar vrijheid misschien in zijn genen? Zijn hij en zijn vader allebei een product van een maatschappij met zo veel regels dat ze er niet meer aan kunnen en willen voldoen? Speelt het maken van deze film misschien zelfs een rol? De antwoorden zijn complexer dan de vragen, laat het gelaagde Sovereign Son zien.
Dankzij Jansens blik verlies je nooit de sympathie voor Marcus, ook niet als hij zich laat betoveren door de digitale fata morgana’s van de manosfeer. Je hoeft het niet eens te zijn met iemand, toont de filmmaker, om hem of haar oprecht tegemoet te treden.
Documentaire
★★★★☆
Regie Cindy Jansen
79 min., in 16 zalen en op Picl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant