Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
In The Boston Globe (wie leest hem niet?) stond een verhaal over een bar in het Amerikaanse dorp Greenfields. De bar, Last Ditch Bar, is exclusief voor lesbiennes en hanteert de strikte voorwaarde dat alle bezoekers te allen tijde een N95-masker dragen (ook al heeft de staat Massachusetts al maanden geen covidbesmetting geregistreerd). Eind vorige maand kondigde Last Ditch Bar op Instagram aan dat voortaan op zaterdagavonden het dragen van een masker vrijwillig zou zijn.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dit schoot velen in het verkeerde keelgat. ‘Mensen zoals jullie vermoorden gehandicapten ten faveure van jullie eigen ontspanning en gemak’, schreef iemand onder de post. ‘Ik hoop dat iemand brandbommen bij jullie naar binnen gooit vanwege het ontnemen van de zaterdagavondplannen van mijn immuungecompromitteerde vrienden’, schreef iemand anders.
De bar besloot excuses te maken voor de ‘passieve en neerbuigende toon’ die was gebruikt in het oorspronkelijke bericht. Dit maakte de boel alleen nog maar erger, omdat ze bij hun excuses op Instagram niet een aparte tekstkaart voor slechtzienden hadden bijgevoegd. De drie oprichters begonnen ooit vol goede bedoelingen met hun bar, die ze toegankelijk wilden maken voor (bijna) iedereen. Zo hoefden mensen niet voor drank te betalen, afgezien van een entreebedrag. Maar dat werkte niet en uiteindelijk kon de bar de rekeningen niet meer betalen.
Het artikel staat vol prachtige details, zoals – in het reportage-element – de zin: ‘Mannen met paardenstaarten en N95-maskers bestelden hibiscusthee.’ Een van de grootste critici van de bar is ene Noire, ‘die zichzelf identificeert als een genderexpansieve lesbienne en hij/hem-voornaamwoorden gebruikt’. Als een van de oprichters bij een bijeenkomst in tranen uitbarst omdat ze al een half jaar in haar auto woont en vier verschillende banen heeft om de schuldenlast van de bar het hoofd te bieden, zegt Noire daarover: ‘Je kiest ervoor om je spreektijd te gebruiken om te huilen en jouw gevoelens centraal te stellen. Dit is ongelooflijk racistisch en ontwijkend gedrag.’
Het mooiste detail zit in een zin die verder helemaal niet relevant is voor het stuk. Van de drie oorspronkelijke oprichters van de bar is er nu nog maar een over. ‘De twee anderen stopten met hun werk vanwege gezondheidsproblemen. Een van hen is begonnen aan de clownsschool.’
Het artikel – inmiddels het best gelezen stuk dit jaar van The Boston Globe – is in alle opzichten een journalistiek juweel. Als karakterschets van een ecosysteem met een auto-immuunziekte: een kleine gemeenschap die onder de enorme druk van onhaalbare eisen en gewapend slachtofferschap volledig implodeert. Maar hoe particulier en niche dit verhaal ook is, het legt een universele waarheid bloot. Overal kloot iedereen maar wat aan en uiteindelijk richten we onszelf te gronde. Gelukkig is daar altijd nog de clownsschool.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant