De lezersbrieven! Over de voordelen van een collectief wooncomplex voor ouderen, huidhonger, schoonheidsverwachtingen, herinneringen aan Sjoerd Kuyper en vissen in Nederland.
Het wooncomplex 1828 in Gouda is een mooi initiatief om met veel jongeren een collectief wooncomplex te realiseren. Maar zou dit ook niet voor senioren kunnen worden gerealiseerd?
Met een leeftijd van ouder dan 70 jaren zullen er toch ook veel alleenstaanden zijn die nu voor een deel nog in een eengezinswoning wonen? Zij kunnen dan een kleinere studio voor zichzelf hebben en in de gezamenlijke ruimtes samen iets doen. Oudere echtparen die een eigen woning hebben, zouden daar een grotere studio kunnen nemen. Ook de deelauto’s zijn een groot voordeel, want veel ouderen maken jaarlijks weinig kilometers. Misschien zouden deze op lange termijn elektrische auto’s worden. Een deel van de ouderen heeft er al een.
Afhankelijk van de locatie en de behoefte van ouderen en jongeren zou het wooncomplex met twee generaties zelfs een mix kunnen worden. De jongeren zouden de ouderen kunnen helpen, maar andersom is dat uiteraard ook mogelijk met allerlei activiteiten.
Jack van Rijn, Rotterdam
In Zuid-Korea heeft een vierpotige robot de marathon gelopen. De test werd nauwlettend in de gaten gehouden door de TU Eindhoven bij monde van Maarten Steinbuch, hoogleraar robotica. Hij ziet kansen in de ontwikkeling van robots die meer kunnen dan hardlopen: ‘We willen straks in de thuiszorg, mensachtige, knuffelbare robots gaan gebruiken zodat mensen langer thuis kunnen wonen.’
‘We willen’? Deze twee woorden sprak hij uit met het grootste gemak.
Het deed mij denken aan een nogal wreed onderzoek bij apen, waarbij een jong aapje van zijn moeder werd gescheiden. Bij angst kon hij zich verlaten op een zacht stukje vloerbedekking als toevlucht. Een surrogaatmoeder om zijn huidhonger te stillen. Die reddeloze blik van dat aapje gaat je door merg en been. Op de radio hoorde ik dat de helft van Nederland zich eenzaam voelt.
Ad van Nederpelt, Utrecht
Vrouwen worden afgestraft boven bepaalde leeftijden. Ik weet niet helemaal waar de grens ligt, maar ik vermoed onder de 30 jaar. Collega’s die 30 jaar worden en melden hoe moeilijk ze dat vinden. Dan is er nog geen verval van fysieke functies, dus het heeft te maken met verwachtingen, schoonheid en waardering. Jonge vrouwen (in mijn ogen) die het moeilijk vinden dat ze ouder worden. Mensen die elke zoveel weken hun haar verven, om te voorkomen dat er iets van grijs (oud) haar is te zien.
Ik doe hier niet aan mee. Ik ben niet bang om oud te worden. Ik hoop dat ik heel oud mag worden eigenlijk. Mijn rimpels en grijze haren horen bij mij en bij het leven dat ik heb geleefd. Ik weiger ook om anti-agingcrèmes te smeren, want hoezo zijn we anti-aging? Waarom mag ik als vrouw niet gewoon oud worden?
Mai de Nekker, Groningen
In alle nieuwsberichten over de dood van Sjoerd Kuyper wordt in de eerste zin zijn grootste succes genoemd: Het zakmes. Wij genoten thuis jarenlang van Kuypers andere klassieker: Robin. Zeer geschikt voor kinderen in de kleuterklas.
Toen ze in groep 2 zat, lazen we onze dochter een tijd lang iedere avond één ‘Robintje’ voor. We moesten er vaak om lachen (er staan goeie grappen in) en geregeld was het verhaaltje van die dag de aanleiding voor een goed gesprek. Kuyper maakt in Robin grote gebeurtenissen klein en kleine gebeurtenissen groot.
Mijn dochter en ik stuurden Kuyper eind 2022 een brief en een tekening om hem te bedanken voor dat fantastische boek. Vlak voor de jaarwisseling kregen we post terug (briefpapier, handgeschreven): ‘Schrijvers worden altijd heel erg blij van dit soort post, dus ik zit hier in mijn schrijfhuisje in de tuin heel blij te zijn.’
Hopelijk vindt Kuyper in een leven na de dood weer een tuin met een schrijfhuisje. Wij slaan dit weekend Robin weer eens open.
Lukas Meijsen, Tilburg
Mijn ex is opgegroeid aan de Middellandse Zee, en daar vis je om te eten. Hij moest erg wennen aan de Nederlandse gewoonte om je vis terug te gooien.
Wij noemden vroeger een vishengel een stok met aan beide kanten een dooie pier.
Willy van der Putten, Amersfoort
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant