Schaakboksen De Italiaanse artfilm ‘Breve storia d’amore’ ziet de liefde als een potje schaakboksen: iets tussen overdenken en incasseren. Dat blijkt ook een perfecte metafoor voor de kalverliefde en huwelijksperikelen in de Franse jaren tachtig-nostalgie van ‘Juste une illusion’.
Rocco (Adriano Giannini) en Lea (Pilar Fogliati) krijgen een affaire in ‘Breve storia d’amore’.
Regie: Ludovica Rampoldi. Met: Pilar Fogliati, Adriano Giannini, Valeria Golino. Lengte: 98 minuten. Te zien in de bioscoop.
Regie: Olivier Nakache en Eric Toledano. Met: Simon Boublil, Camille Cottin, Louis Garrel. Lengte: 120 minuten. Te zien in de bioscoop.
Schaakboksen blijkt echt te bestaan. Het werd ooit bedacht door striptekenaar Enki Bilal en daarna door de Nederlandse kunstenaar Iepe Rubingh naar de ring gebracht. In de Italiaanse artfilm Breve storia d’amore is het de perfecte metafoor om de hoofdpersonen te introduceren. Rocco is schaakbokser die incasseert voordat hij uitdeelt. Net als Lea, die hij kort nadat hij bont en blauw is geslagen ontmoet in een bar in Rome. Een bardame wijst hem erop dat hij zich als een gentleman moet gedragen wanneer Lea te dronken is om zelf naar huis te rijden.
Het was een klassieke romcom-ontmoeting geweest wanneer de camera niet zo onheilspellend om hen heen had gereden, als een geest op wieltjes. Het intrigerende regiedebuut van scenarist Ludovica Rampoldi (ze was een van de schrijvers van Marco Bellocchio’s serie Esterno notto, over de kidnapping van politicus Aldo Moro) is aan de ene kant een heel literair verhaal in onafgemaakte zinnen, verteld in hoofdstukken met droevige titels. Als Rocco en Lea elkaar ontmoeten, heet dat bijvoorbeeld ‘alcohol als zelfmedicatie’. Maar door die dollyshots – en terugkerende beelden van terraria en aquaria – werken die vignetten eveneens als een vergrootglas op menselijk gedrag. En dat daar iets sinisters in zit, blijkt als de affaire tussen Rocco en Lea uit de hand dreigt te lopen. Wie is de betere schaker, wie de betere bokser?
Schaakboksen zie je ook terug in het gedrag van de familieleden in Juste une illusion, de nieuwe film van Olivier Nakache en Éric Toledano. Met Intouchables hadden ze vijftien jaar geleden een wereldhit (inclusief Amerikaanse remake). Die mix van feelgood en sociaal drama kenmerkte ook Juste une illusion. Die titel verwijst naar een discohit uit 1982, het jaar waarin de film zich afspeelt; het duo snapt dat zo’n kraker een film kan maken.
Muziek speelt sowieso een belangrijke rol in Juste une illusion. Tiener Vincent moet tot beider ergernis een kamer delen met zijn oudere broer Arnaud, die de muren heeft behangen met posters van Engelse new wave-bands en een schimmig handeltje in bootlegs heeft – illegale opnames. Vincent is net droog achter de oren, studeert voor zijn bar mitswa en duikt weg voor zijn ruziënde ouders.
Scène uit ‘Juste une illusion’.
Nakache en Toledano doken in hun eigen jeugdherinneringen: hun ouders zijn Sefardische Joden die uit Algerije en Marokko naar Frankrijk kwamen. Maar er was in de buitenwijken van Parijs zoveel aan de hand in de jaren tachtig, dat de film iets onbestemds houdt. Wat is nou eigenlijk het punt van de film? Iets te veel pruiken en wijde pijpen ook.
Maar dankzij het gekibbel en gekissebis slagen ze er wel in om een sympathiek gezin te portretteren waarin iedereen op een of andere manier door het leven geslagen is en het beste ervan probeert te maken.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie