De afgelopen weken stond ik er in het huis grotendeels alleen voor, omdat Willem van zeven uur ’s ochtends tot acht uur ’s avonds op een filmset stond. De luxe is dat ik vrijwel zelden op een kantoor hoef te verschijnen, dus dat ik mijn eigen tijd kan indelen zoals ik wil. De last is dat ik daardoor nooit klaar ben met werken en ook zelden het gevoel heb dat ik recht heb op even niet werken. Voor de helderheid: ik werk veel. Ik schrijf niet alleen een column. En als ik ’s avonds een film wil kijken maar ook nog even aan een tekst kan schaven, en ik kies voor de film, knaagt het.
Maar nu besloot ik mezelf eens uit te testen door wat deadlines voor me uit te schuiven en me, voor het eerst sinds ik kinderen kreeg, in Willems afwezigheid volledig aan het moederschap te wijden, in de hoop daardoor ook wat kalmte in mijn overlopende brein te vinden.
Broodtrommels worden bij ons op normale dagen gevuld met boterhammen met pindakaas, een mandarijn, een Babybel. Schoolkleding scharrelen we haastig bij elkaar, de strijd om groente eten wordt regelmatig opgelost met een bakje gesneden snoeptomaten. Not anymore.
Alles pakte ik aan. Het huis ruimde ik op, de was werd meticuleus gescheiden en aan het einde van de ochtend deed ik al boodschappen voor het avondeten. Als ze uit school kwamen zat ik klaar met thee met koekjes, en belangrijker: onverdeelde aandacht. Ik miste geen speelgoeddag meer. Ik las eindeloos voor, zette ze aan tot tekenen en lezen. Ik trok een stofzuiger door het huis, ik stuurde verjaardagskaarten naar mensen, maakte soep voor de buren. Ik voelde me, voor het eerst in lange tijd, niet tekortschieten. Er was nog steeds veel te doen, maar mijn leven was plotseling ook minder gecompliceerd, warm en overzichtelijk.
De kinderen voeren wel bij de plots duidelijke verdeling tussen hun ouders, al misten ze hun vader. De spanning van overbelasting die vaak door ons huis waart, decimeerde. Ik ervoer een nieuw soort liefde voor mijn gezin, omdat ik de leden, door het wegvallen van de buitenwereld, opeens veel beter kon zien. En even begon ik te denken dat ik er goed aan deed mezelf gedurende langere tijd in deze thuisblijfrol te wurmen, zodat Willem mijn inkomen met nóg meer werk kon compenseren.
Tot Willem klaar was met zijn grote werk en onze verhoudingen terugveerden. En, zo bleek: ik had mijn taak in de wereld ongemerkt ontzettend gemist, maar werd ook weer direct overspoeld door alles wat ik aan aandacht en zorg niet meer kon bijbenen. Alsof er een deksel van een pan werd getrokken, vlamde er een woede in me op naar onze samenleving, die voor tweeverdieners pleit, maar amper ondersteunt wat mensen met kinderen daarin nodig hebben om overeind te blijven.
Scholen die iedere dag om twee uur ’s middags uitgaan terwijl werkdagen tot vijf uur duren, overvolle BSO’s, inflatie die nauwelijks gecompenseerd wordt, peperdure boodschappen en hypotheken, ouderparticipatie, twaalf vakantieweken per jaar en de excessieve toewijding die modern ouderschap nou eenmaal vereist. Onze structuren zijn volledig ingericht op een thuisblijvende ouder (moeder!), maar het is ons beloofd én het wordt van ons verwacht dat vrouwen zich ook buiten te gelde maken. Ondertussen blijven waardering en beloning uit.
Vrouwen verdienen het om simpele, warme en minder gecompliceerde levens te leiden, ook als we werken. Ontlast ons. Zorg voor ons. Geef ons de mogelijkheid om goed te zijn in alles wat we moeten doen.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie