Mobiel Met de ID Polo is er nu een compacte elektrische VW voor 25 mille – alleen was die er al eens (de E-Up!). En door de eerdere beloften van VW werd van dit nieuwe model meer verwacht.
Volkswagen keert na de romig vormgegeven ID-modellen van de afgelopen jaren terug naar het nuchtere, sobere VW-design van voor de eeuwwisseling.
We hebben hem, tetterde Volkswagen. De elektrische VW voor 25k! Waarom kost de testauto dan 37k? Omdat de belofte het halve verhaal is, de echte prijs het hele. De ID Polo is er inderdaad voor 25 mille, maar dan heb je 135 pk, de kleine 37 kWh-batterij en 323 kilometer actieradius. Met 211 pk, 52 kWh-accu en de 450 kilometer bereik van de testauto kost hij minstens 32 mille. In de door China opgeschudde hiërarchie is dat al bijna middenklasse. Een MG4 met 64 kWh-accu is nauwelijks duurder, en voor 37 mille valt op de elektrische occasionmarkt van Tesla Model 3 tot grotere VW’s veel te halen.
Boerenbedrog kun je het niet noemen. Er ís nu onomstotelijk een compacte elektrische VW voor 25 mille. Alleen was die er al eens, de E-Up!, en suggereerden de aansluitende beloften van VW grotere stappen in de democratiseringsoperatie Elektrisch Rijden. Helaas gaan maatschappelijke en technologische ongelijkheid hand in hand. Terwijl het bereik van duurdere EV’s op papier tot 900 kilometer oploopt, houdt de evolutiesnelheid bij kleinere EV’s niet over. Met een bereik van 260 kilometer presteerde de 300 kilo lichtere E-Up! niet dramatisch slechter dan de instap-Polo, en het Upje koop je nu tweedehands voor 15.000 euro. Het laadde langzamer en had geen beeldscherm maatje breedbeeldtelevisie, maar je kunt je voorstellen dat de pragmatische forens zegt: doe mij voor de kantoorlullenretourtjes die maar. Houd ik voor de vakanties naar Zuid-Frankrijk wel m’n oude Golfje aan.
De Méditerranée haalt de testauto wél, en hoe. De ID Polo blijkt indrukwekkend efficiënt met een stroomverbruik van 12,5 kWh op 100 kilometer. Dat zie ik ook kleinere stekkerauto’s niet dagelijks presteren. Je haalt ruim 400 kilometer in alle luxe. Het VW-logo op de achterklep is verlicht, het infotainmentsysteem pakt uit. De stoelen gaan elektrisch, want dat privilege heb je bij Chinezen al voor minder, dus VW moet mee.
Toch is dit een echte VW, meer een Golf dan een Polo trouwens, om precies te zijn de legendarische Golf IV waar hij met zijn strenge hoeken en riante C-stijl aan doet denken. Maar waarom zou je nog een Golf begeren als je dit hebt? Tot 440 liter bagageruimte en fatsoenlijke zitruimte achterin kun je in de populaire, niet eens veel goedkopere Renault 5 vergeten.
Foutloos is hij niet. De voorste raamstijl, vakterm A-stijl, is te dik. Het ver naar voren doorgetrokken dak geeft voorin een vaag claustrofobisch gevoel. De dode hoek is groter dan de auto. Onder viaducten neemt de adaptieve cruisecontrol soms het tempo aan van de weg boven je, niet zonder risico wanneer je onder honderd mag en boven vijftig. Ik heb dit merkwaardige gebrek in meer Volkswagens ondervonden.
Verder is de Polo een kei van een auto. Is hem geraden ook. Bij een wankelend concern is hij de spil van de operatie Red Volkswagen. Red het Echte Volkswagen, zouden de architecten van de veldtocht toevoegen, want dit verhaal draait evenzeer om identiteit als betaalbare elektrificatie. De ID Polo moet, omdat dat met de eerdere ID-modellen minder lukte, weer warme associaties oproepen met wat kinderen van de jaren zeventig zich van de simpele VW’s uit hun jeugd herinneren. Die nostalgie is met sobere vormen, pseudo-analoge metertjes in jarentachtig-stijl en hippiebloemen op het infotainmentdisplay goed bediend.
Nog nooit had een Polo-stuur zoveel knopjes, maar het zijn weer heerlijk functionele drukknopjes. Comfortabel het grote formaat van het stuurwiel, net als de fysieke schakelaars onder de ventilatieroosters.
Het is geen limousine, maar de gemiddelde volwassene zit hier beter dan bij de Franse concurrentie.
De geslaagde digitale imitatie van Volkswagen-dashboards uit de jaren tachtig roept zowaar nostalgische gevoelens op.
Zonder bling komt VW er niet. Strakke led-achterlichten.
Nu is retro altijd ook een soort schuldbekentenis; toegeven wat je kwijt bent – charme, eenvoud – en het nostalgisch rechtzetten. Tegelijkertijd wist VW: de Polo-mens is niet meer de brave Duitse schooljuf die na tien jaar sparen een oranje Polo zonder klokje, airco, radio en toerenteller kocht. Dat was 1980, toen mensen nog geen halve jaarsalarissen verspilden aan een kookeiland, toen iedereen nog normaal deed. Nu de Chinezen hun budgetdecadentie naar de Polo-klasse democratiseerden, moet VW schipperen tussen de glamour van de nieuwe tijd en de geïdealiseerde zelfbeheersing van pre-materialistisch Duitsland.
Wiens schuld dat echt is, blijft een open vraag. Ooit vonden mensen kale Polo’s mooi genoeg. Door hun luxefetisj zijn ze zelf de prijsopdrijvende factor geworden die VW als mede-aanjager van hun verslaving zoetgevooisd pareert met at your service. Het zal er niet over piekeren een versoberde en navenant goedkopere Polo op de markt te brengen. De mensen willen het niet, zullen de ceo’s verzuchten, dezelfde ceo’s die de consument tot multimedia- en stoelmassagejunk drogeerden. Wat een tijden, wat een vicieuze cirkels.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie