schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Man, oh man, het tweede album van Elmer (Merel Pauw, 31) grijpt je vanaf de eerste regel – ‘Als je leven een jas was, hoe zag die er dan uit?’ – bij de lurven, om je een kleine 37 minuten later weer los te laten als de laatste synths in Ik hou van hen zijn weggestorven.
Dan heeft Elmer je zowel doen schateren als nadenken; je doen stuiteren op ratelende punky hiphop en knetterende breakbeat als zwelgen in melancholie.
Het is een album over vele kanten van mannelijkheid, gemaakt zoals dat nog niet eerder is gemaakt, door een vrouw die nieuwsgieriger is naar het wezen van de man dan de meeste mannen zelf. De teksten zijn spitsvondig, geestig en expliciet.
Ze neemt niet zozeer de mannen om haar heen op de hak met al hun machogedrag, maar onderzoekt ook de mannelijkheid in haarzelf.
In Onzichtbare pik rapt ze ‘I love alle feminiene mannen’, en de mannen die gastbijdragen leveren als rapper Ray Fuego en zanger Lucky Fonz III (‘Er zit een kleine vrouw in mij’), stellen zich allemaal kwetsbaar op.
Met alleen ontregelende of ongemakkelijke teksten kom je er niet: het is de pittige productie van Keenan Mundane (Wesley Jansen) die Man, oh man soms zo verpletterend maakt. Zijn ratelende beats knallen er compromisloos in, en buitelen soms zo hard over elkaar heen dat je even vergeet waar Elmer het over heeft. En dan zijn we bij het enige minpunt: het album is te vol gepropt met samples die onnodig afleiden.
Als Mundane het kaal houdt met bijvoorbeeld de diepe klank van analoge synths in Kleine man, komt de boodschap beter over. Het is een mooi, klein liedje – net als het ontroerende Ik hou van hen, dat dit erg sterke tweede album van Elmer afsluit.
Man, oh man
Pop
★★★★☆
Eigen beheer
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant