Nederland - Spanje was donderdagavond eigenlijk geen interland, maar een welkomstwedstrijd voor de nieuwe bondscoach Xavi. In de voorbeschouwing was het Xavi voor en Xavi na. Ronald de Boer was door de NOS speciaal ingehuurd omdat hij bij Barcelona met Xavi had samengespeeld. Iemand had het debiele neefje van Xavi Hernández, Alejandro Hernández Hernández, gevraagd of hij toevallig een fluit had en gezellig wilde komen fluiten.
Rafael van der Vaart had tegen Xavi gespeeld toen hij bij Real Madrid zat, en ook in de WK-finale van 2010. Onder gejuich verscheen het hoofd van Xavi groot op het scherm in de Arena. Dat was ’m, de man die Nederland weer prijzen moet gaan bezorgen, de magische Xavi.
Pas toen Jürgen Klopp in beeld verscheen, schoot me weer te binnen dat we tegen Duitsland moesten, in het kader van de Nations League. Nog altijd geen idee wat dat is, maar voetbal is voetbal en een cup is een cup en die wil je pakken. Hierna volgde het voor-de-wedstrijdgesprek tussen Xavi en de man die de loodzware taak toebedeeld heeft gekregen Xavi voor en na elke interland te interviewen, Jeroen Stekelenburg.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ik wil niet meteen de onheilsprofeet uithangen, maar dat gaat nog een klus worden. Xavi is in zijn jaren als Spaanse wereldster iemand geworden die heldere antwoorden linke soep vindt en clichés wel lekker. Hij is geen Van Gaal, die je nog eens lekker kunt opnaaien. Het was zijn eerste voor-de-wedstrijdinterview, maar er sprak nu al de behoefte uit het gesprek zo snel mogelijk te beëindigen.
Xavi’s Engelse woordenschat is bovendien tamelijk beperkt, zodat de Stekelenburg-Xavi-interviews gaan uitdraaien op een eindeloze en dodelijk vermoeiende reeks herhalingen. Misschien is het voor iedereen beter als Jeroen twee weken naar de nonnen in Vught gaat om zijn Spaans bij te spijkeren.
Of Xavi zenuwachtig was. Nee, Xavi was not nervous maar wel excited. De indruk die het elftal zou maken vond Xavi belangrijker dan de drie punten. Passion en personality en energy en nog een paar van die dingen.
De opstelling kwam in beeld. Van de elf basisspelers van de WK-sof tegen Marokko had Xavi er negen opgesteld. Dat was teleurstellend en ik kreeg een Koeman-visioen. Met een fitte Frenkie de Jong waren het er tien geweest. Was dat de nieuwe wind waarover ik Ronald de Boer iets hoorde mompelen?
Na de eerste helft vroeg Gert van ’t Hof of de invloed van Xavi al zichtbaar was geweest. Het hoog druk zetten, daarin zag je duidelijk de hand van Xavi, zei Rafael, bij wie ik al enige Xavi-vermoeidheid bespeurde.
Ook in de tweede helft werd er hoog druk gezet, verklaarde Ronald de Boer. Er kroop matheid in de analyses, al was iedereen enthousiast over de jonge invallers Van Bommel en Meerdink. Of we zin hadden in het na-de-wedstrijdinterview met Xavi, vroeg Van ’t Hof. ‘Nee’, zei Van der Vaart, ‘maar we moeten naar hem luisteren.’
Om het gesprek meteen naar een hoger niveau te tillen vroeg Stekelenburg of Xavi de voorzet van Van Bommel en de goal van Gakpo als ‘kunst’ zou willen kwalificeren. Xavi, niet op de hoogte van de gewoonte van Nederlandse sportjournalisten om iets aardigs meteen tot ‘kunst’ te verheffen, keek nu alsof hij in gesprek was met een krankzinnige zielenknijper.
Personality, zei hij, dominate, high pressure, energy, ambition en nog een paar termen uit het grote voetbalboek.
Of Xavi nog een extra spits ging oproepen, vroeg Jeroen. De naam ‘Weghorst’ viel.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant