Dans De veelgevraagde Brits-Israëlische choreograaf Hofesh Shechter valt misschien wel enigszins in herhaling, maar ook ‘Tunnel Vision’ blijft met zijn rauwe energie en veel ruimte voor interpretatie altijd aantrekkelijk. Donderdag ging het stuk in wereldpremière, uitgevoerd door het Nederlands Dans Theater.
Scène uit ‘Tunnel Vision’.
The missing door/Tunnel Vision. Door: Nederlands Dans Theater 1. Gezien: 24/9, Amare Den Haag. Tournee t/m 19/12. Info: ndt.nl
Een vergissing? De toelichtingstekst van de nieuwe choreografie die de gevierde Brits-Israëlische choreograaf Hofesh Shechter maakte voor Nederlands Dans Theater 1, vermeldt enkel de titel, Tunnel Vision. Maar dan wel 27 keer. Bij nader onderzoek blijkt er één keer het woordje Hope tussen te staan. Dus toch geen vergissing, maar een boodschap.
En het stuk – het tweede in dansprogramma ‘Out of the stillness’, volgend op de remake van Gabriela Carrizo’s ‘The missing door’ uit 2013 – begint ook hoopvol en vredig, met een man die uit de mist opdoemt om in lotushouding plaats te nemen, midvoor op het toneel. Maar bij Shechter, die intussen een kleine twintig jaar meedraait aan de top van de hedendaagse dans, duurt die rust nooit lang. Links en rechts verschijnen in nonchalante, grijsgetinte baggybroeken en -shirts groepjes dansers die met korte scènes rusteloze gedachtenflarden, angstbeelden, verlangens of herinneringen van de mediterende man lijken te verbeelden.
Daarin komt de rauwe energie los die zijn stijl kenmerkt, vaak met een aardse, dierlijke motoriek – de gorillaloopjes zijn even ‘typisch Shechter’ als de Joods-Jemenitische volksdanspasjes. Het is een voortdurende afwisseling van vertraging en versnelling, geweld en saamhorigheid. Chaotisch gekrioel van tien dicht op elkaar gepakte dansers verandert in een oogwenk in een ordelijke, synchroon bewegende groep, voorovergebogen rompen richten zich plots omhoog, met (hoopvol, wanhopig?) reikende armen.
‘Tunnel Vision’ van choreograaf Hofesh Shechter.
Ook de soundscape transformeert telkens, met muziek van Purcell, Bach en Chopin, ingebed in een sombere, sfeervolle elektronische compositie van Shechter zelf, die dit keer zijn liefde voor oorsplijtende percussie op een lager pitje heeft gezet. De klassieke werken werken als lichtpuntjes, die helaas ook weer doven, want: Ecce Homo – onverbeterlijk in zijn vernietigingsdrang die in een onafgebroken wedijver is met zijn verlangen naar harmonie.
Nooit duurt de eensgezindheid lang, maar aan het einde daalt toch de rust neer over de groep. Zittend op de vloer wenden ze hun blik eensgezind in dezelfde richting. Niet frontaal de zaal in, maar schuin naar rechts, naar een punt dat voor de toeschouwer aan het oog onttrokken blijft.
Elke choreografie komt voort uit het werk ervoor, is een uitspraak die Shechter – en met hem vele andere kunstenaars – graag gebruikt. Kijkend naar zijn meest recente creaties, lijkt dat een correcte constatering, al lijkt zijn jongste werk misschien nog wel meer op een herhaling van zetten. Theatre of Dreams (2024) liet een vergelijkbare voortdurende afwisseling van herkenbare en vreemde beelden zien, van geweld en verzoening. Je zou kunnen zeggen dat Shechter als choreograaf lijdt aan tunnelvisie, maar dat doet zijn talent geen recht. Bovendien weet hij nieuw publiek altijd bij de kladden te grijpen.
Dat laatste geldt ook voor Gabriela Carrizo, wier The missing door (2013) in dit programma voor de vierde of vijfde keer wordt hernomen. Goed gemaakt met al die filmische beeldgrappen en contorsionistische hoogstandjes, maar ondertussen wel een tikje uitgemolken.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie