Peggy van Eck had een groot gevoel voor rechtvaardigheid en deed er alles aan om mensen die het moeilijk hadden te helpen. En ze had er geen moeite mee anderen de waarheid te vertellen.
De Haagse Peggy van Eck was immer nieuwsgierig, onconventioneel en zat boordevol energie. Als enig kind van een moeder met psychische problemen had ze zichzelf opgevoed en ontwikkeld. „Peg was een eenvrouwsemancipatieleger”, zegt haar echtgenoot Ferry Offerman.
Hij vertelt: „Van jongs af aan ging het bij Peggy om de bevrijding van het individu. Zij maakte zichzelf vrij door in 1977 te scheiden van haar eerste man. Ging studeren, fulltime werken, zorgde tegelijkertijd voor haar twee jonge kinderen en wist ook nog een rijk sociaal leven te onderhouden. Ze maakte een keuze en accepteerde de verantwoordelijkheid die daarbij hoorde. Dat probeerde ze anderen ook te leren. En ze schuwde het niet om zo nodig harde dingen te zeggen. Bij een van haar laatste werkgevers liep de ene helft van het personeel met haar weg, en de andere helft vond haar afschuwelijk. Peg zei dan: ‘Mensen vinden het gewoon moeilijk dat ik duidelijk ben’.”
„Peggy kon op een heel aangename manier onaangename dingen zeggen”, vertelt vriend Awraham Soetendorp, bekend emeritus-rabbijn en woordvoerder voor de Joodse gemeenschap in Nederland. „Ze sprak onverbloemd de waarheid.” Hij vertelt dat hij zich eens boos maakte toen hij zijn naam moest spellen in een ziekenhuis. „Ik dacht meteen: ik ben meer dan vijftig keer op televisie geweest, moet ik dan vertellen of mijn naam met een S of met een Z begint? Op dat moment voelde ik de hand van Peggy op mijn schouder. Of liever: haar corrigerende tik. Ik mocht mijn zogenaamde ‘bekendheid’ niet gebruiken. Voor mij is haar strengheid heel positief geweest.”
Ze moest niets hebben van schone schijn of je belangrijker voordoen dan je bent – ook al noemde ze zichzelf vaak grappend Peg van Eck van Oranje, vanwege haar kakkineuze accent. De aversie tegen hautain gedrag kwam voort uit haar jeugd: ze werd geboren in 1948 in Hengelo en toen ze drie jaar was, nam haar moeder haar mee naar Den Haag. Haar biologische vader zag ze nog een- of tweemaal. Haar moeder, een operazangeres met een wankele psyche, bloeide op in hun nieuwe woonplaats. Peggy werd aan haar lot overgelaten. Gelukkig kwam stiefvader Joop in haar leven. „Hij was als een vader. Joop is heel belangrijk voor haar geweest”, zegt haar oudste zoon Remy Rodenhuis.
Vanwege de haat-liefdeverhouding met haar moeder wilde Van Eck snel het huis uit. In die tijd was het huwelijk de sleutel naar vrijheid. Dus trouwde ze op haar twintigste met een man die in de olie werkte en naar Borneo zou worden uitgezonden. Dat avontuur ging niet door, en zo kwam de 23-jarige Van Eck met man én kind in het christelijke Zwartewaal terecht. Drie jaar later werd dochter Kim geboren. De afspraak was dat ze de eerste jaren fulltime voor de kinderen zou zorgen en daarna haar carrière als maatschappelijk werker weer zou oppakken. Maar haar echtgenoot weigerde te gaan zorgen en dat was voor Van Eck de druppel. Ferry Offerman: „Voor Peg was het not done om je zonder gesprek niet aan afspraken te houden.”
De exgenoten kochten een groot huis in het Haagse Statenkwartier; zij en de kinderen woonden op de bovenverdieping en vader Sjoerd beneden. „Een echte jaren 70-oplossing”, zegt zoon Remy. „Maar dat werkte helemaal niet. Er hing een enorme spanning tussen mijn ouders. Mijn zusje en ik waren blij toen we daar in 1986 vertrokken.”
Van Eck werkte in die tijd bij de Haagse sociale dienst en studeerde in de avonduren. „De eerste keer dat ik met Peg naar de film ging, konden we alleen naar de late voorstelling, want ze moest nog huiswerk maken”, vertelt Ferry Offerman. „Haar huis zag er spic en span uit. Ze had de hele dag gewerkt en de kinderen lagen in bed. Ik was in die tijd een flierefluiter en dacht: this woman is out of my league.”
Bij de sociale dienst was Van Eck een atypische ambtenaar. Ze dacht buiten de bestaande paden en had een groot hart voor mensen die minder geluk hadden gehad dan zij. Voor vriendin en oud-collega Yvonne Plouvier werd Van Eck een mentor. „Bij Peg stond de klant voorop. Zij vond dat je alles uit de kast moest halen voor mensen die in de bijstand zaten. En ze wist precies hoe je een wasmachine kon regelen voor gezinnen die met weinig geld moesten rondkomen.”
Na de sociale dienst ging Van Eck als sociaal wijkmanager in de Haagse Spoorwijk aan de slag. Ze moest zorgen voor meer sociale cohesie. Dat deed ze op geheel eigen wijze: zo bezette ze in 1981 samen met buurtbewoners de werkkamer van de toenmalige burgemeester Schols. Haar werkgever wilde haar op het matje roepen. Offerman: „Peg zei toen: ‘Ik deed dat op mijn vrije dag. Sinds wanneer bepaalt een werkgever wat je in je vrije tijd doet?’ Dus dat liep met een sisser af.”
Als sociaal wijkmanager in de Haagse Schilderswijk, een achterstandswijk die in die tijd grondig werd vernieuwd, zorgde ze voor een spectaculaire verhuizing. Bij de bouw van een nieuwe sporthal en hamam was er te weinig ruimte in de dichtbebouwde Spoorwijk. „Eigenlijk moesten er huizen worden gesloopt, maar dat wilden de bewoners niet”, vertelt Offerman. „Peg is met iedereen gaan praten en toen bleek een architect in de buurt te wonen die in Japan had gezien dat je huizen van hun funderingen kon tillen en tijdelijk ergens anders kon neerzetten. Peg rook meteen haar kans. Uiteindelijk zijn die twintig huizen opgetild, op wieltjes gezet en tijdelijk verplaatst. Het haalde zelfs het achtuurjournaal.”
Na die klus verdiepte Van Eck zich steeds meer in persoonlijke ontwikkeling. Ze volgde healing-opleidingen en specialiseerde zich in neurolinguïstisch programmeren. Ze begon na haar vijftigste haar eigen praktijk en werkte tot haar zeventigste zeer succesvol als coach en begeleider. „Peggy was oprecht geïnteresseerd in mensen. Ze zag hun kwaliteiten en leerde haar cliënten in zichzelf te geloven”, zegt vriendin en collega-coach Ankie Smith. Haar praktijk bevond zich wel steeds op andere plekken; Van Eck hield enorm van verhuizen. „Niet omdat het gras ergens anders groener was, maar omdat mama altijd een projectje aan de horizon wilde hebben”, vertelt dochter Kim.
Tien jaar geleden kreeg Peggy van Eck longkanker. Immunotherapie zorgde voor een wonder. Na de coronatijd genas ze van baarmoederslijmvlieskanker. Daarna kwam de longkanker terug. Ze overleed op 25 augustus. Eind december zal op het Haagse Malieveld tijdens het festival Carnivale, waar zij zich met buurtbewoners met hart en ziel voor inzette, een reuzenrad draaien: het Peggywheel.
In deze rubriek elk weekeinde een portret van iemand die recent is overleden.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie