Wie Leon Bridges kent, weet: een nieuw album betekent bij hem ook een nieuw geluid. Dat van de West-Afrikaanse highlife en de Cariben, dit keer. Happiness Anytime is vrolijkheid ten top, maar dat betekent allerminst dat de zanger zich niet bewust is van het leed in de wereld.
is popredacteur van de Volkskrant.
De wenkbrauwen van trouwe Leon Bridges-fans zullen wel even de hoogte in zijn geschoten bij het horen van Light the Way, de eerste single van zijn nieuwe album Happiness Anytime. Bijzonder vrolijke blazers, een tropisch tokkelende gitaar, je hoort er West-Afrika en de Cariben in terug.
De Texaanse zanger neemt daarmee opnieuw een muzikale afslag – op zijn vorige album Leon experimenteerde hij nog met country. ‘Er zit een bepaald comfort in het idee van ‘als het werkt, dan werkt het’. Ik heb muziekmakende vrienden die er zo over denken, en dat is helemaal prima’, zegt Bridges vanuit zijn huis in Fort Worth in de Verenigde Staten. ‘Maar toen ik begon, werd ik in een hokje gestopt. Dat maakte me opstandig, dus ik blijf mezelf opnieuw uitvinden.’
Toen Bridges ruim tien jaar geleden zijn debuut Coming Home uitbracht, viel zijn bijzonder warme stemgeluid, met een kleine rasp maar vooral vol gevoel en overgave, perfect samen met de retrosoul die hij zong.
Vergelijkingen met grootheden als Otis Redding en Sam Cooke vlogen hem om de oren. ‘Dat vond ik gestoord. Ik snap dat je mensen een idee wil geven hoe de muziek klinkt, maar kom op. Sam Cooke was een van de allerbesten. Ik zou mezelf nooit ook maar in dezelfde zin noemen als Sam Cooke!’
Cooke inspireerde hem natuurlijk wel. ‘Ik hou van het hele spectrum aan r&b, dat is altijd een invloed geweest op mijn muziek’, zegt Bridges. ‘Maar ik wilde eerlijk zijn over de andere geluiden en periodes in de muziek waar ik dol op ben.’
Bij ritmes uit Midden- en Zuid-Amerika bijvoorbeeld, die op Happiness Anytime te horen zijn. Niet per se iets waarmee Bridges in Texas opgroeide, maar inspiratie die later op zijn pad kwam. ‘In 2018 deed ik het voorprogramma van de Zuid-Amerikaanse shows van mijn vriend Harry Styles. In Brazilië hoorde ik voor het eerst muziek van de Braziliaanse muzikant Jorge Ben Jor.’
‘Ik hield meteen van zijn soepele muziek, op de een of andere manier identificeer ik me met de vibe van zijn muziek. Er waren avonden in Brazilië dat ik op willekeurige dansfeesten belandde. Het was zo dope om die gemeenschappelijke vreugde te zien.’
Dat was bij zijn eigen muziek wel anders. ‘Ik realiseerde me: jeetje, ik schrijf wel veel rustige nummers. Tijd om het tempo wat op te krikken.’ Samen met Lydia Kitto en Josh Lloyd-Watson van het Britse dancetrio Jungle ging Bridges daarom aan de slag met een album om luisteraars en zichzelf aan het dansen te krijgen.
‘Op dit album vind ik mijn ritme terug. Ik ben een kind van de jaren negentig, dus ik groeide op met de r&b en de dans van Usher. Ik probeerde hem vaak na te doen als kind.’
‘Maar toen ik ging studeren, was ik helemaal onder de indruk van een groep stoere gasten op mijn universiteit die van de straat kwamen, maar ook balletlessen namen. Dat inspireerde mij om gevarieerder te dansen, ik nam ballet-, jazz- en moderne danslessen.’
‘Om ballet te kunnen dansen, heb je enorm veel discipline nodig. De werkethiek die ik daarvan heb opgepikt, heeft me achteraf gezien goed voorbereid op dit leven als muzikant.’
De danslessen hebben hem in ieder geval ook voorbereid op de opnames van de videoclip van zijn single Talk It Over. De choreografie maakte de Nederlandse Luciano Hiwat, die daarvoor zorgvuldig Bridges’ natuurlijke manier van bewegen bestudeerde door filmpjes van hem te bekijken. Het enige probleem: Bridges had maar vijf uur om de choreografie onder de knie te krijgen.
Dat lukte, mede dankzij die danservaring. Het is een geweldige vorm van zelfexpressie, vindt Bridges. ‘Het hele idee van dit album is dat wat er ook gebeurt, ik bewust voor plezier blijf kiezen. Als je kijkt naar de geschiedenis van mijn voorouders, is duidelijk dat wij zwarte Amerikanen genoeg ervaring hebben met lijden. Maar tijdens het ondergaan van zwaar racisme hebben we nog steeds prachtige muziek gemaakt. Dat is waar blues vandaan komt, dat is hoe soul is ontstaan.’
‘Dit vrolijke album betekent niet dat ik me niet bewust ben van de problemen in de wereld. Maar je kan zwelgen in dat verdriet, of je kan ondanks alles kiezen voor een positieve houding. Dit album is bedoeld om door de worsteling en de pijn heen te dansen.’
Het is waar de zanger nu staat. Maar het kriebelt alweer om weer een nieuwe kant op te gaan, vertelt Bridges. ‘Ik probeer mijn leven de laatste tijd wat te veranderen, om dichter bij God te komen.’
Dat gaat hoe dan ook in nieuwe muziek terug te horen zijn. ‘Ik heb altijd geprobeerd mijn spiritualiteit niet kwijt te raken, ik denk dat je dat ook wel in mijn muziek terughoort. Ik hou van liedjes waarin ik vrij expliciet zing over God, zoals River, en Conversion met Khruangbin. Ik wil niet zeggen dat mijn volgende album een gospelalbum wordt, maar misschien is het tijd om de mensen mee te nemen naar de kerk.’
Leon Bridges: Happiness Anytime. 25/9, Columbia.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant