Home

Zoon gevangen Palestijnse politicus Marwan Barghouti:  ‘Er kan alleen gerechtigheid zijn als het Palestijnse volk zijn vrijheid terugkrijgt’

Arab Barghouti | zoon Palestijnse politicus De Palestijnse politicus Marwan Barghouti is ongekend populair, maar zit al 24 jaar gevangen in Israël. Zijn zoon Arab voert campagne voor zijn vrijlating. „Op één punt is hij niet flexibel: vrijheid voor de Palestijnen.”

Arab Barghouti, de zoon van de Palestijnse politicus Marwan Barghouti, die al 24 jaar gevangen zit in Israël.

Palestijnen zien politicus Marwan Barghouti (67) al jaren als hun favoriete toekomstige leider. In opiniepeilingen wordt hij consequent genoemd als de man die in staat is om het verdeelde politieke landschap te verenigen.

Sinds 2002 zit hij vast in Israëlische gevangenissen, de laatste jaren in een isoleercel. Afgelopen oktober stond hij hoog op de lijst bij de uitruil van Israëlische en Palestijnse gijzelaars en gevangenen tijdens het bestand in Gaza, maar Israël liet hem niet vrij.

Zijn zoon Arab Barghouti (36), die in Ramallah op de door Israël bezette Westelijke Jordaanoever woont, voert al jaren een internationale campagne voor zijn vrijlating. Deze week is hij in Nederland, waar hij onder meer spreekt met Tweede Kamerleden.

„Ik denk dat Nederland op dit moment een ommekeer doormaakt wat betreft Palestina”, zegt Barghouti boven een kop koffie in een hotellobby in Den Haag. „Het begint in te zien dat de Israëlische regering het obstakel vormt voor vrede, niet de Palestijnen.”

Arab Barghouti was dertien toen Israël zijn vader in 2004 meerdere levenslange gevangenisstraffen oplegde voor vermeende betrokkenheid bij aanslagen op Israëlische burgers, in een proces dat door diverse juridische experts is bekritiseerd. Barghouti heeft de aantijgingen altijd ontkend en weigerde zich te verdedigen, omdat hij de Israëlische rechtspraak niet erkent.

Als student op de bezette Westelijke Jordaanoever was Marwan Barghouti eerder opgepakt vanwege zijn politieke activiteiten en later verbannen naar Jordanië, maar na de Oslo-akkoorden tussen Israël en de PLO keerde hij in 1994 terug. Als Fatah-politicus en parlementslid werd hij populair tijdens de Tweede Intifada, de opstand tegen de bezetting die na onderdrukking door Israël omsloeg in gewapende strijd.

Barghouti’s imago als verbinder van Palestijnen komt onder meer door zijn initiatief uit 2006 voor het Palestijnse Gevangenendocument, een overeenkomst tussen gevangen leiders van verschillende Palestijnse bewegingen, waaronder Hamas. Het doel: een nationale eenheidsregering en een onafhankelijke Palestijnse staat die bestaat uit Gaza, de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem.

Het is juist die Palestijnse eenheid die door Israëlische bewindslieden als premier Benjamin Netanyahu wordt gevreesd. Maar de laatste jaren hebben ook verschillende prominente Israëliërs gepleit voor Barghouti’s vrijlating, onder wie voormalig directeur Ami Ayalon van de veiligheidsdienst Shin Bet.

„Ze doen dat voor Israël, omdat ze begrijpen dat het onmogelijk is om in vrede en veiligheid te leven zolang wij als tweederangsburgers onder apartheid leven”, zegt Arab Barghouti daarover. „Mijn vader zei destijds in de rechtbank: ‘Geen vrede, geen veiligheid onder een bezetting.’”

Hoe gaat het met uw vader?

„Ik heb mijn vader al vier jaar niet kunnen zien of spreken. Geen enkele politieke gevangene heeft familiebezoek mogen ontvangen, als onderdeel van een collectieve bestraffing na 7 oktober 2023. Volgens mijn vaders advocaat wordt zijn toestand steeds slechter. Hij is meerdere keren mishandeld en heeft daarbij zijn ribben gebroken en is in zijn been geraakt door een rubberkogel. En hij valt enorm af.”

Wat zegt zijn toestand over het Israëlische gevangeniswezen voor Palestijnen? De Israëlische mensenrechtenorgansisatie B’Tselem spreekt van een „netwerk van martelkampen”.

„Circa honderd Palestijnen zijn de afgelopen drie jaar in gevangenschap om het leven gekomen, onder meer door marteling en medische verwaarlozing. Mijn vader is een van de bijna tienduizend Palestijnen die, vaak ook zonder aanklacht of proces, in Israëlische gevangenissen zitten. Sinds 1967 zijn er een miljoen Palestijnen door Israël vastgezet. Het militaire rechtssysteem [waar Palestijnen op de bezette Westelijke Jordaanoever onder vallen] kent een veroordelingspercentage van 96 procent. Israël heeft zelfs een apart gevangeniswezen voor kinderen.”

Afgelopen oktober kwam uw vader niet vrij, wel diverse andere Palestijnen met zwaardere veroordelingen. Waar is Israël volgens u bang voor?

„Hij vormt een politieke bedreiging, omdat hij in staat is om het Palestijnse volk te verenigen en veel vertrouwen van de bevolking geniet. Toen hij tijdens de Tweede Intifada erg populair werd, hebben ze hem drie keer geprobeerd te vermoorden. Met mijn vader brachten ze ook de Palestijnse opstand voor de rechter, omdat hij daarvan het boegbeeld was geworden.

„Elk bezet volk heeft het recht om zich tegen de bezetter te verzetten. Mijn vader steunde het gewapende verzet tegen Israëlische soldaten in de bezette Palestijnse gebieden. Maar hij heeft altijd heel duidelijk gemaakt dat hij aanvallen op Israëlische burgers veroordeelt. Hij is zich zeer bewust van het internationaal recht. Als mijn vader een extremistische leider was geweest, was hij allang vrijgelaten.”

Waarom?

„Een extremistische tegenstander is een veel makkelijker excuus [voor Israël] om tegen de internationale gemeenschap te zeggen: ‘We hebben geen partner voor vrede.’ Maar het is niet zo dat ze geen partner voor vrede hebben; ze willen er geen.”

Het label van ’terrorist’ dat uw vader in Israël heeft, zal u ook tijdens de campagne voor zijn vrijlating achtervolgen.

„Nelson Mandela werd ook jarenlang als een terrorist gezien in het Westen. Hij was het die als eerst de vergelijking maakte tussen zichzelf en mijn vader. ‘Terrorisme’ is een koloniaal begrip, dat wordt gebruikt om het recht op verzet van de onderdrukten te ontkrachten. Dat gebeurde in Algerije door de Fransen, in Ierland door de Britten, en nu met de Palestijnen.”

De verwachtingen van uw vaders leiderschap in Palestina zijn torenhoog. Zijn die realistisch?

„Mijn vader heeft geen toverstokje. Hij kan niet alles in één keer veranderen. Wat we in eigen hand hebben, is dat we kunnen zorgen voor een legitiem en geloofwaardig leiderschap dat het Palestijnse volk daadwerkelijk vertegenwoordigt. We moeten ons politiek verenigen, want er dreigt een splitsing tussen Gaza en de Westelijke Jordaanoever.”

Er staan Palestijnse verkiezingen gepland voor november 2026, de eerste in twintig jaar. De impopulaire Palestijnse Autoriteit (PA), onder leiding van de 91-jarige Mahmoud Abbas, wordt door veel Palestijnen gezien als een verlengstuk van de Israëlische bezetting. Gaan die verkiezingen een verschil maken?

„De afgelopen jaren hebben we geen enkel politiek initiatief gezien dat gerespecteerd werd door de nationale gemeenschap. Maar in plaats van de PA op te geven, denk ik dat we moeten hervormen en ervoor moeten zorgen dat het Palestijnse volk wordt vertegenwoordigd. Ik hoop dat de verkiezingen voor nieuwe aanwas zullen zorgen. Als je in Palestina 36 jaar of jonger bent, heb je nog nooit in je leven gestemd. Dat is een ramp.”

Is uw vader nog steeds pleitbezorger van de ‘tweestatenoplossing’?

„Mijn vader koestert geen illusies. Hij begrijpt dat de tweestatenoplossing door de Israëlische regering ten grave is gedragen. Sinds 1948 is het Palestijnse grondgebied alleen maar gekrompen. Westerse leiders gebruiken de term ’tweestatenoplossing’ om het Palestijnse volk te hypnotiseren, om hen te doen geloven dat er iets verandert. Mijn vader denkt dat er een heel kleine kans is op een tweestatenoplossing, maar staat open voor andere oplossingen. Op één punt is hij absoluut niet flexibel: vrijheid voor de Palestijnen.”

Welke boodschap heeft u voor Nederlandse bewindslieden?

„Dat vrede en stabiliteit in het Midden-Oosten een mythe is zonder vrijheid voor het Palestijnse volk. De hele regio stond na 7 oktober in brand. Israël heeft zes verschillende landen gebombardeerd. Het werkt niet om de Palestijnen de ene na de andere slechte deal voor te schotelen. We hebben gerechtigheid nodig, en daar kan alleen sprake van zijn als het Palestijnse volk zijn vrijheid terugkrijgt.

„Alleen de tweestatenoplossing steunen is een symbolische daad. Je moet concrete stappen nemen, in de eerste plaats door Israël te isoleren via sancties. Door Palestijns leiderschap te steunen en de vrijlating van mijn vader te eisen. En door de staat Palestina te erkennen. Ik vind het onbegrijpelijk dat Nederland dat nog niet heeft gedaan.”

Maak NRC jouw voorkeursbron op Google

Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie

Mensenrechten

Lees meer

Source: NRC

Previous

Next