Schrijvende leraar David Vlietstra heeft een zwak voor kleurrijke buitenbeentjes. In De kansen van Joris Pannemans sluiten twee jongens een bijzondere vriendschap.
schrijft voor de Volkskrant over jeugdliteratuur.
Joris is uitzonderlijk goed in rekenen en besluit daar geld mee te gaan verdienen. Hij hangt een advertentie in de supermarkt en krijgt al snel zijn eerste opdracht. Twan, aanstaande vader van een tweeling, vraagt zich af hoe groot de kans is dat hij minstens één jongen krijgt. Voor 10 euro rekent Joris dat uit.
Het eenmansbedrijfje is een succes. De activiteitenorganisator van het bejaardenhuis wil een onderzoek naar mevrouw Kolmogorov, die vier keer op rij de bingo heeft gewonnen. Is zij een valsspeler of heeft ze gewoon geluk gehad? Een beginnende goochelaar zoekt duidelijkheid over zijn kansen bij kaarttrucs en restauranteigenaars Blaise en Pascalle over de hoogte van een korting: aantrekkelijk, zodat ze veel klanten krijgen, maar niet zo hoog dat ze failliet gaan.
De kansen van Joris Pannemans van David Vlietstra lijkt in eerste instantie op van die basisschoolsommen met een verhaaltje. Iemand koopt 200 bananen en eet er 150 op, hoeveel zijn er over? Veel leerlingen vinden zulke raadsels lachwekkend: welke oen koopt er nu zo veel bananen en probeert ze ook nog op te eten?
Vlietstra heeft wél goed over zijn rekenkwesties nagedacht. De sommen van Joris Pannemans zijn relevant en onderhoudend; ze zouden best in het echt kunnen voorkomen. Veel ingewikkelder is het gedrag van zijn klanten. Wat maakt het tweelingvader Twan uit of hij zoons of dochters krijgt? En wat doen die paar bingoprijsjes ertoe? Omgaan met volwassenen blijkt complexer dan Joris met optellen en aftrekken kan verklaren.
In werkelijkheid gaat het verhaal natuurlijk over Joris zelf, die wel heel erg slim is, het moeilijk vindt om zijn mond te houden als hij iemand een fout ziet maken, veel tijd op de gang doorbrengt en niet houdt van feestdagen, omdat alles dan anders gaat dan hij had verwacht.
En over zijn al even bijzondere vriend Riemer. Die is juist dol op aandacht en verrast Joris tot diens ergernis elke dag weer met iets geks. De ene keer houdt hij urenlang vol dat ze worden afgeluisterd door de geheime dienst, de andere keer dat hij met zijn vader van lichaam heeft geruild. Omdat niemand anders de jongens begrijpt, zijn Joris en Riemer tot elkaar veroordeeld.
Als er een nieuw meisje in de klas komt dat ook al zo ontzettend goed kan rekenen en de twee rekenwonders samen aan een wiskundewedstrijd gaan meedoen, blijft Riemer alleen achter. Hij besluit dat hij net zo goed kan verdwijnen, en dan moet Joris zijn ingewikkeldste zaak tot nu toe zien op te lossen.
Schrijvende basisschoolleraar Vlietstra heeft een zwak voor kleurrijke buitenbeentjes. Hij had al zo’n vijftien kinderboeken op zijn naam staan, toen hij twee jaar geleden ineens opviel met het originele De lijst van Violet Sopjes (2024, Zilveren Griffel), over een meisje met buitensporig veel fantasie.
Opnieuw blijkt achter een ogenschijnlijk alledaags klassenavontuur iets veel diepers schuil te gaan. Joris, die vooral knap is met cijfers, en Riemer, die buitengewoon goed is met mensen, zijn de ultieme oplossing voor elkaar. Ze moeten het alleen zelf nog even ontdekken.
David Vlietstra: De kansen van Joris Pannemans (10+). Met illustraties van Yoko Heiligers. Gottmer; 224 pagina’s; € 18,99.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant