Shizuko Natsuki heeft de ijzeren wetten van het misdaadgenre goed begrepen. Moord aan de voet van Mount Fuji is grappig en zit goed in elkaar.
schrijft voor de Volkskrant over film, non-fictie, thrillers, muziek en graphic novels.
Wat een leuk idee om weer eens een Japanse klassieker in vertaling uit te brengen. Het gaat om Moord aan de voet van Mount Fuji, in 1982 geschreven door Shizuko Natsuki (1938-2016). Met meer dan tachtig misdaadromans was deze in Tokio geboren auteur leidend in haar veld, ook getuige de hoge verkoopcijfers.
Natsuki werd geroemd om haar oog voor detail en een gelaagde vertelstructuur. In Moord aan de voet van Mount Fuji bedient ze zich van wat wel ‘de Ellery Queen-methode’ heet, vernoemd naar het pseudoniem van dit fameuze Amerikaanse schrijversduo uit het midden van de 20ste eeuw.
Die Ellery Queen-methode werkt als volgt.
Het verhaal is opgebouwd als drieluik, en in deel 1 wordt de lezer meegenomen naar de plaats delict. Daar zijn we getuige van het misdrijf, alsook van de nasleep ervan, het punt waarop de betrokkenen alle sporen proberen uit te wissen.
2. Daarmee krijgen we dus een voorsprong op de rechercheur, die de zaak vanaf nul moet zien op te lossen. Soms betrappen we hem erop dat hij volledig op het verkeerde spoor zit, maar dat hoort bij de spanningsboog.
3. In het slotstuk gaat de hele zaak in de mix. Er vallen gaten in de verdedigingslijn van de dader(s), de schrandere inspecteur komt steeds dichter bij de ware toedracht. In de regel zet een dramatische plottwist de zaak tegen het einde volledig op zijn kop. Je mag gerust zeggen: Shizuko Natsuki heeft die ijzeren wetten heel goed begrepen.
De plot, in het kort: we komen terecht op een nieuwjaarsfeest in de villa van grootindustrieel Yohei Watsuji, een gigant in de farmaceutische industrie. Zijn oogappeltje is zijn bleue nichtje Mako, een 22-jarige student Engels die druk is met haar scriptie. Er wordt flink getafeld door het tienkoppige gezelschap en straks gaan ze pokeren, dat is een familietraditie. Dan komt Mako gillend uit haar kamer, ze zit onder het bloed. ‘Ik heb oom Yohei doodgestoken!’
Ongeloof. Verbijstering. Ze legt uit dat oom Yohei – een gekende rokkenjager – heeft geprobeerd om zich in zijn dronken bui aan haar te vergrijpen. Omdat iedereen dol is op Mako, trekt de familie een rookgordijn op. Er zou een insluiper zijn geweest die op zoek was naar juwelen en waardepapieren. Hij werd betrapt door oom Yohei, die dat met de dood moest bekopen.
2. Entree inspecteur Nakazato. Een veteraan in het vak, hem maak je niets wijs. Wel wordt hij gehinderd door zijn overambitieuze chef Aiura, die politieke aspiraties heeft en steeds te vroeg met mogelijke onthullingen naar de pers gaat. De moord op zo’n grootindustrieel is het gesprek van de dag, maar het gekakel van Aiura hindert Nakazato danig bij zijn onderzoek.
3. Zo komen we terecht op pagina 221. Nakazato heeft allang door dat Mako de hoofdverdachte is, en afronding nadert. Nog tachtig pagina’s te gaan, maar dan heet het volgende hoofdstuk: ‘Een Fantoom verschijnt ten tonele…’ Wie hoopte op een plottwist komt niet bedrogen uit, het zijn er wel een stuk of tien.
Grappig, en goed gedaan. En dat dan allemaal aan de voet van de besneeuwde Fuji, die telkens terugkeert in het verhaal – de berg ziet alles, maar zegt niets. Japanser wordt het niet.
Shizuko Natsuki: Moord aan de voet van Mount Fuji. Uit het Japans vertaald door Jacques Westerhoven. Cargo; 304 pagina’s; € 21,99.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant