Een vriend die onlangs een opiniestuk in deze krant publiceerde, verbaasde zich over de weinige ophef die daarop volgde.
„Een paar likes en dat was het dan.”
„Wat had je verwacht?”, zei ik.
„Ik weet het niet. Bijval. Kamervragen. Een burgeroorlog.”
Of ik het dan niet vervelend vond als ik een column schreef en de wereld daarna hetzelfde bleef? Nee, zwoer ik.
Ik maak me geen illusies. Met schrijven ontketen je niet snel een revolutie, of je moet Rutger Bregman zijn. Maar toen las ik de nieuwe column van Adriaan ter Braack – beter bekend als Sjamadriaan – in Trouw, en werd ik toch wanhopig. Ik had het toch allemaal al eens heel duidelijk uitgelegd! Was het dan allemaal tegen dovemansoren?
Nog één keer dan maar, omdat ik als Schorpioen het laatste woord wil hebben: zeg nóóit dat astrologie onzin is. Het is zo ongeveer de allersaaiste opmerking die je kunt maken, saaier nog dan zeggen dat je je planten altijd laat doodgaan, of dat je geen fictie leest. Je bent de miljoenste in de rij. Doe het gewoon nooit, hoe ongunstig de planeten ook staan.
Het maakt Sjamadriaan niet uit of je „aan Cambridge bent gepromoveerd”, „de Nobelprijs hebt gewonnen”, of zelfs „het hoogste IQ van de wereld hebt” (zo!), als je in astrologie gelooft neemt hij je niet meer serieus. Wat een superioriteitsgevoel, zeker voor iemand die onder het teken Vissen is geboren.
Sjamadriaan licht niet toe wat het precies betekent als hij je niet meer serieus neemt. Groet hij je niet meer op straat, mag je zijn nieuwsbrief niet meer ontvangen? Ook gaat hij niet in op wat ‘in astrologie geloven’ voor de meesten inhoudt, terwijl dat volgens mij gewoon is: er plezier aan beleven, zonder dat het eerst goedgekeurd moet zijn door een of andere nerd met een doctorstitel. (Dat eeuwige gegeil op de ratio, de wetenschap – Cambridge! Nobelprijs! – is ook al zo saai.)
Nu word ik wat fel, ook dat is helaas de aard van de Schorpioen. Maar geloven is niet altijd minder dan weten. Terecht stuurde een lezer een brief naar de krant om te informeren wat Sjamadriaan dan denkt van mensen die in God geloven, een concept waar ze op het SciencePark al helemaal niks mee kunnen. Sjamadriaan zal het wel onzin vinden, maar gelovigen zijn nou eenmaal net wat fanatieker dan astrologieliefhebbers, en niemand wil op de brandstapel eindigen.
Of strijkt Sjamadriaan hier met de hand over het hart, omdat God de mensen troost biedt (en er tijdens zo’n kerkdienst ongetwijfeld allerlei stofjes in het hoofd vrijkomen – wetenschap!). Maar hetzelfde geldt voor astrologie. Troost, plezier, een onschuldige manier om te kunnen „nadenken over jezelf en een ander”, zoals een andere lezer in een brief opmerkte – het was te merken dat hij voor de krant schrijft die de dossiers ‘verdieping’ en ‘zingeving’ aanbiedt.
Sjamadriaan heeft gelijk als hij astrologie „spirituele herpes” noemt, iets waar we „nooit meer van af komen”. Daarvoor is het, al eeuwen, blijkbaar te leuk. Dat betekent dat we ook nooit meer af zullen komen van de mensen die roepen dat het onzin is, zoals in hun ogen alles wat niet op wetenschap is gebaseerd meteen de prullenbak in kan. Trek gewoon een beschermend pak tegen die herpes aan en klamp je vast aan je uitstekende ‘kritisch denkvermogen’.
Hopelijk leidt deze column van Sjamadriaan alleen tot likes van andere astro-haters, en niet tot liefhebbers die zeggen: als deze jongen me niet serieus kan nemen, hang ik de planeten maar aan de wilgen. Gewoon die horoscoop erbij blijven pakken. En géén sorry zeggen.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie