David Thackeray pioniert in een vak dat voorheen vrijwel niemand kende. Nu adviseert de intimiteitscoördinator bij grote film- en serieproducties over hoe intieme scènes veiliger, geloofwaardiger en vaak ook beter kunnen.
is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
De eerste keren dat David Thackeray als intimiteitscoördinator op de set stond, wist hij niet zeker of zijn aanpak zou werken.
Het was nog in de tijd dat vrijwel niemand van zijn vak had gehoord. Op een buitenlandse set moest een intieme scène worden opgenomen. De regisseur had gezegd: hier heb je de acteurs, ik kom zo kijken wat je hebt bedacht.
‘Ik was nog maar net begonnen toen een acteur zei: ‘Sorry, maar wat zijn we hier in godsnaam aan het doen?’’
‘Geef me nog vijf minuten’, zei Thackeray, nerveus. ‘Als je het dan nog onzin vindt, stap ik in het vliegtuig.’
Die vlucht terug naar Engeland hoefde hij niet te nemen. Inmiddels is Thackeray een autoriteit op het gebied van intimiteitscoördinatie. Hij werkte aan films en series als Industry, The White Lotus, Sex Education en Heartstopper.
Afgelopen weekend gaf hij een tweedaagse cursus tijdens Film Fest Lab; vandaag vertelt hij over zijn werk in een workshop van FilmForward in Amsterdam. Niet alleen voor collega’s, maar voor alle Nederlandse filmprofessionals die werken met intieme scènes. Want hij kan zich nog altijd ‘een menselijke brandblusser’ voelen – ongebruikt tenzij het echt uit de klauwen loopt. ‘Doodzonde.’
Thackeray rolde het vak in door Ita O’Brien, die als eerste in Engeland intimiteitsrichtlijnen opstelde voor op de set. Niet lang daarna nam het vak een vlucht: door de MeToobeweging durfden acteurs te praten. Over die keer dat ze zich gedwongen voelden meer bloot te laten zien, of tegenspelers tijdens seksscènes verder gingen dan ze wilden. Het belang van richtlijnen was opeens overduidelijk.
Acteurs die elkaar in workshops bevragen waar ze elkaar mogen aanraken en in lange lijsten aanvinken wat ze niet willen doen en laten zien: dat is het beeld van het vak. Het klopt deels, zegt Thackeray, maar er zijn inmiddels meer manieren om tot een ‘overeenkomst voor toestemming en aanraking’ te komen.
‘Ervaren acteurs zien zo’n workshop soms niet zitten. Veel acteurs hebben zelf een manier gevonden om zichzelf tijdens dit soort scènes te beschermen. Als je dat wil veranderen, is het alsof je hun veiligheidsdekentje wegneemt. Dan is het effectiever om te vragen: ‘Kan ik iets doen om het makkelijker te maken?’’
Een intimiteitscoördinator moet vooral luisteren, zegt hij. ‘Niet alleen letterlijk, maar ook naar wat er gebeurt in het lichaam en de manier waarop iemand reageert.’ Een jonge acteur kan vol bravoure beweren dat hij alles prima vindt – alles ‘groen’ volgens de ‘stoplichtmethode’. Maar misschien wil die niet lastig zijn, zo aan het begin van een carrière. ‘Dan zeg ik: ‘Prima, maar voor mij is dit rood.’ Dan voelen ze zich ook vrij om hun grenzen aan te geven.’
Nog altijd zijn er hardnekkige denkfouten. Zoals dat acteurs die in werkelijkheid een koppel zijn, geen begeleiding nodig hebben. ‘Wat ze thuis doen, is iets anders dan op een set.’ Of: deze acteur heeft al zo vaak seksscènes gespeeld. ‘Iedere keer is anders.’ Of: het is maar een kus. ‘Dat is juist het meest intieme, omdat dat het enige is dat acteurs écht doen met elkaar.’
Tijdsverspilling hoort hij ook vaak. ‘Als je op de set twee acteurs tegenover elkaar zet en zegt: ‘Huppakee, toe maar’, krijgen ze twijfels en durven ze niet te doen wat hun personage zou doen. Dan duurt het uren voordat je zo’n scène hebt voorbereid. Terwijl: als alles van tevoren is besproken, kun je na een minuut of twintig draaien.’ Het levert bovendien creatievere, betere seksscènes op. ‘Acteurs willen spelen. Als ze de grenzen weten, zullen ze die juist gaan opzoeken.’
Wanneer wordt Thackeray gebeld? Uiteraard als er – zoals in de serie 3 Body Problem (2024) – een sequentie met honderd compleet naakte figuranten is. Niet alleen om met ieder van hen te bespreken waar diegene precies aan begint, maar ook om mee te denken. ‘Waar gaan al die mensen naartoe na ‘cut’? Waar is plek voor honderd badjassen?’
Het gaat niet alleen om seks of bloot. Ook op zijn cv: de veelgeprezen serie Adolescence (2025). In de eerste aflevering plast de minderjarige hoofdrolspeler in zijn broek en wordt hij gevisiteerd.
‘En dat moest allemaal in één take worden opgenomen. Op welk moment verschoont hij zijn pyjama? Waar is de camera dan? In het politiebureau hebben we daarom een soort medisch gordijn opgehangen, dat er normaal gesproken niet hangt – geen kijker heeft dat door. Als de jongen onderzocht wordt, blijft de camera op zijn vaders gezicht, wat heel sterk is. Maar mensen realiseren zich niet hoeveel denkwerk en organisatie eraan voorafgaan.’
Ook over de choreografie denkt hij mee. De expliciete serie Sex Education, over tieners en seks, noemt hij ‘een cadeau, met al die relaties en die verschillende soorten intimiteit. Elk moment heeft nut en het is een komedie, dus je hebt de ruimte om in die scènes te spelen.’
Hij werkte mee aan de laatste drie seizoenen; het trotst is hij op de seksscène met Emma Mackey en George Robinson, een acteur in een rolstoel. ‘Het is een onderzoek naar aanrakingen, waarbij we met de acteur uitgebreid hebben gepraat om het zo realistisch mogelijk te maken. Het resultaat is iets wat een groot publiek nooit eerder heeft gezien.’
Soms zijn regisseurs bang dat hij op die momenten hun werk overneemt. ‘Maar ik heb honderden seksscènes gedaan, maak daar gebruik van. Ik zeg tegen regisseurs: het is jouw baby. Als intimiteitscoördinator moet je dienstbaar zijn, je past je aan aan hun visie.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant