is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Zo meteen komt Xavi binnen, hier in het stadion van Rode Ster in Belgrado, op zaterdagavond, om te praten over passie en verbinding bij het nieuwe Oranje. Mooi. Maar misschien hebben we nog net genoeg tijd om de sprint te zien bij het WK wielrennen voor vrouwen. Doe even rustig aan, Xavi.
Mannen, vooral mannen, zuur en zoet, groeperen zich rond de telefoon van de immer opgewekte tv-verslaggeefster Noa Vahle, met haar goede verbinding, al ligt ze dan weer een halve minuut achter op een fotograaf voorin de zaal, maar die belooft niets te zeggen over de afloop. Dat lukt niet helemaal, omdat hij weliswaar niets zegt, maar keihard begint te juichen, wat hij vermoedelijk niet zou doen voor Kasia Niewiadoma.
Demi Vollering wint dus. Chauvinisme is in het gewone leven soms best gevaarlijk en vervelend, maar in de parallelle wereld van de sport is een aanvaardbare variant gangbaar. Demi Vollering dus, in oranje shirt. Kijk die sprint, over de brede weg in Montréal. Gaat ze nou verliezen? Nee hoor. Pfff, spannend. Onwillekeurig denk ik als zestiger aan de sprint tussen Gerrie Knetemann en Francesco Moser in 1978, al was het toen veel slechter weer en was het verschil kleiner dan zaterdag in Canada.
Iedereen in oranje fietste in dienst van de beste, al is het plan daarmee nog lang niet geslaagd. Hoewel ik me zeker niet wil begeven in de wereld van de voor mij soms volstrekt onbegrijpelijke tactieken in het wielrennen, krijgt Vollering menigmaal kritiek van de stuurlui aan wal dat ze het verkeerd aanpakt. Omdat ze te snel vertrekt, of juist te laat, of omdat ze iets zegt dat anderen irriteert, waardoor die anderen het haar opeens niet gunnen. Maar al met al is Vollering een geweldige sportvrouw. Kleurrijk ook. Iemand die zich uitspreekt, die opvallend durft te zijn, die alles doet voor haar sport.
Als we dan toch een beetje chauvinistisch mogen zijn in tijden van verwarring, moeten we blij en dankbaar zijn met de Demi Volleringen van deze wereld. Met de Ruben van Bommels trouwens ook. Een paar dagen eerder plaatste hij zijn demarrage, op de linkerflank tegen de Duitsers, om een voorzet met de buitenkant van de voet uit het wiskundeboek voor gevorderden te geven. Beetje klooien met de passer, perfecte boog. Minutieus berekend en uitgevoerd, met Cody Gakpo als afmaker.
Van Bommel was ook omstreden, onlangs, vanwege de onverantwoorde beuk die hij gaf aan Ajacied Aaron Bouwman. Ja, een paar stemmen vonden dat ze hem beter nog niet voor Oranje konden oproepen, als vertegenwoordiger van het land, als soldaat van Oranje. Zo keek Xavi niet, want die had Ruben van Bommel nodig en die vond Ajax - PSV een prachtige wedstrijd met pit.
Van Bommel is ook zo’n sportman die alles overheeft voor zijn sport, als telg uit een familie waar voetbal de hoofdmaaltijd van het leven is. Opa Bert van Marwijk was prof, en de andere opa van Ruben kon ook aardig mee. John van Bommel speelde jarenlang in de top bij de amateurs. Een dag na de voorzet debuteerde Johns zoon Mark met een klinkende zege in Italië, als debuterend bondscoach van België. Ja, het waren mooie dagen voor het oranjechauvinisme.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant