Zondag is het Dierendag. Als kind rende ik dan met al mijn spaargeld naar de dierenwinkel om lekkernijen te halen voor alle honden, katten en pony’s waarmee ik omging. Daarna smeerde ik net zo vrolijk allerlei andere dieren op mijn broodje. Wist ik veel dat je niet om dieren kon geven en ze tevens kon opeten. Niemand had mij dat uitgelegd. Zelfs dat die smeersels van dieren kwamen, stond mij niet altijd even duidelijk voor de geest.
Nu word ik als volwassene op Dierendag geacht de straat op te gaan om te demonstreren. Voor dierenrechten en tegen de vee-industrie, opdat het mensdier ophoudt met andere dieren op te sluiten, te verminken, te vermoorden en te smeren.
Ik hou niet van demonstraties. Ze zijn luidruchtig, duren lang en voelen nutteloos. Bovendien moest ik een deadline halen. Genoeg redenen om niet te gaan leek mij, maar Wakker Dier moest zo nodig een campagne lanceren en de NS moest die zo nodig weigeren.
Wakker Dier had vast wat duistere beelden aangedragen, dacht ik, maar dat viel mee. Het ging om een roze poster met daarop een kip, een varken en een koe. Niet eens badend in hun eigen stront, brandend in een stal of in andere nijpende situaties waarin de veehouderij voorziet, maar levend, zonder verwondingen en brandschoon. In speels lettertype werd de toeschouwer uitgenodigd slechts een dag, op Dierendag, geen dieren te eten.
De NS zei geen campagnes te accepteren die aanleiding geven tot publiek debat en weigerde de poster.
Wakker Dier stapte naar de rechter met talloze voorbeelden van debat-uitlokkende campagnes die wel op perrons hadden mogen hangen: tegen abortus, voor politieke partijen, tegen vloeken. Zelfs van de Burger King, die aanmoedigt om juist wel dieren te eten, worden posters toegestaan. En dan was er ook de campagne Wissel eens wat, van de Vegetariërsbond, die aanmoedigde om vlees te vervangen door kikkererwten, wat ongeveer is wat Wakker Dier vraagt, maar voor slechts een dag. De rechter oordeelde dan ook dat de NS vanaf maandag de posters moest ophangen.
Waarschijnlijk was de timing van Wakker Dier wat ongelukkig, al kunnen zij er ook niks aan doen dat Dierendag net begin oktober valt. De NS is amper bijgekomen van de branden in de berm en de buizen op het spoor na de laatste boerenprotesten. Zo noemen we ze tenminste in de media, „boerenprotesten”, omdat we nu eenmaal klakkeloos de termen overnemen die organisaties ons aanreiken.
Boeren zou je in deze context met een V moeten schrijven: veeboerenprotesten. Het zijn veeboeren die in stikstofproblemen zitten en tegen maatregelen protesteren. Bij groepen als Agractie en FDF bestaan de koepels uit kalvermesters, varkens- en melkveehouders. En dan wil Wakker Dier, net als de dienstregeling is hersteld, postertjes in stations hangen om te ontmoedigen dat te eten wat juist veeboeren ter consumptie aanbieden: dieren.
Bij de NS moeten ze de bui hebben zien hangen: reclameborden in de fik, sabotage op het spoor, trekkers in de stations. Indien de Wakker Dier-campagne daarom werd geweerd, is dat een mooie opsteker voor de veeboerenprotesten: terreur werkt. Helaas werkt die wel twee kanten op. Als veeboeren hun protest tot terreur mogen verheffen, moeten anderen het voor de dieren opnemen. Zolang koeien, varkens en kippen zelf niet in onze steden kunnen demonstreren, zijn ze voor protest afhankelijk van hun vrienden. De deadline kon ik intussen verschuiven, nu alleen nog een hooibaal huren om zondag in de fik te steken.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie