WK wielrennen Op het stadscircuit van Montreal ontvouwde zich zondag een wielerkoers die in alles reclame voor de sport was. Met dank aan Mathieu van der Poel, die op meer dan 86 kilometer van de finish begon met aanvallen maar uiteindelijk, achter de nieuwe wereldkampioen Brandon McNulty, genoegen moest nemen met brons.
Mathieu van der Poel (links) komt zondag op een derde plaats over de finish tijdens de wegwedstrijd bij de mannen op de wereldkampioenschappen wielrennen in Montreal.
Ze vinden het eigenlijk maar niks, zeggen profwielrenners graag. Een wedstrijd rijden op een gesloten circuit is saai, mentaal zwaar, tactisch weinig uitdagend en bovendien gevaarlijk door alle bochten. Alleen voor goed betalende criteriums komen ze graag opdagen voor het rijden van een paar rondjes, maar verder hebben ze liever een koers van A naar B. Dat is zoals het hóórt. En een wereldkampioenschap is toch geen kermiskoers?
Na twee dagen spektakel in het Canadese Montreal is het echter moeilijk vol te houden dat een stadsrondje geen mooie koers oplevert. Eerst ontwikkelde de vrouwenkoers zich als een zinderende vrouw-tegen-vrouw-tegen-vrouw-gevecht, daarna voerden de mannen een overlevingsstrijd op twee wielen op. En voor de tweede keer in vier jaar, nadat tien rondjes door het centrum van Glasgow hem in 2023 een wereldtitel opleverde, was er een man die grotendeels verantwoordelijk was voor het vuurwerk: Mathieu van der Poel.
„Hij was de man van de wedstrijd”, zou bondscoach Koos Moerenhout na afloop zeggen. Maar Van der Poel werd geen wereldkampioen. In de Canadese stad werd niet de sterkste van de dag, maar de slimste wereldkampioen. Brandon McNulty, vooraf als outsider betiteld, rondde goed teamwerk van de Amerikaanse ploeg keurig af met een solo van ruim dertig kilometer. Na Lance Armstrong in 1993, toen nog met twee testikels maar wel al met doping in zijn lijf, heeft de VS weer een wereldkampioen wielrennen bij de mannen.
De Amerikaan Brandon McNulty juicht om zijn zege bij de wegwedstrijd bij de mannen op de wereldkampioenschappen wielrennen.
Dat er deze WK een nieuwe wereldkampioen zou worden gekroond, was al even duidelijk. Titelverdediger en topfavoriet Tadej Pogacar kwam vorige maand in de Vuelta d’Espana zwaar ten val, brak zijn sleutelbeen en nekwervel en moest zijn wielerseizoen voortijdig beëindigen. Een dag voor de wedstrijd zette hij een foto op Instagram van zichzelf na een training in zijn een regenboogtrui. „Eerste dag terug [op de fiets]”, schreef hij erbij. „Laatste dag met de regenboog.”
De afwezigheid van de Sloveen, die de afgelopen jaren met een steeds verstikkendere dominantie zijn wil aan het peloton oplegde en won waar hij wilde, veranderde al op voorhand de WK-wedstrijd volledig, zo viel er de afgelopen week in Canada te horen. „Zonder Pogacar gelooft iedereen er nu in dat ze wereldkampioen kunnen worden”, zei de Nederlandse bondscoach Koos Moerenhout. „Dus het zou zomaar eens een hele open wedstrijd kunnen worden.”
De Belgische favorieten, Remco Evenepoel en Wout van Aert, noemden het jammer dat de Sloveen er niet bij was. „Maar dat is het leven van de koers”, zei Evenepoel. Laten we niet „onnozel” doen, voegde Van Aert daaraan toe. „Dit vergroot iedereen zijn kansen en daar gaan ze op rijden.” Van der Poel wilde niet pogen te voorspellen hoe dat er dan uit zou kunnen zien. „Er zijn duizend scenario’s denkbaar”, zei de Nederlandse kopman. „Ik hoop vooral dat het een harde koers wordt, zodat iedereen zijn vermogen afbot en ik als klassiekerrenner dichterbij de klimmers kan komen.”
Terwijl de stad nog aan het ontwaken was uit de weekendslaap, stroomden de mensen zondagochtend op hun gemakje naar het parcours. Al ruim voor de renners het centrum van Montreal inreden, stonden er drommen toeschouwers aan weerzijden van het parcours, in nog grotere getale dan de dag ervoor. Toen ervaarden de vrouwen hoe luid de Noord-Amerikaanse fans kunnen zijn. „Ik had er pijn van aan mijn oren”, glimlachte kersverse wereldkampioen Demi Vollering bij de herinnering.
De mannen begonnen intussen aan de 100 kilometer lange lus door de nabijgelegen Richelieu-vallei, bedoeld om het aantal koerskilometers op te voeren en wat van de omgeving te laten zien aan de kijkers thuis. Er ontsnapte een kopgroep, met profs die rijden voor de grote commerciële ploegen uit het peloton maar ook met semi-amateurs uit Eritrea, Bermuda en Cyprus.
Iedereen wist dat de koers pas later echt zou beginnen, op het stadscircuit op en rond de Mont Royal, de groene heuvel die overal in de stad tussen de huizenblokken en hoogbouw door zichtbaar is. Liefst twaalf keer moesten de renners het ruim 13 kilometer lange rondje afleggen, klimmen tegenop de heuvel op gemene stroken glad asfalt die tot boven de tien procent omhoog liepen. Van der Poel vergeleek het eerder deze week met het parcours in Glasgow waar hij drie jaar geleden wereldkampioen werd. „Qua gevoel lijkt het erop, met die bochten, draaien en keren, op en af. Al is de klim hier wel iets lastiger.”
Vanaf het moment dat het peloton het circuit opdraaide, waren het de Fransen die het tempo controleerden voor het wonderkind Seixas, twintig jaar pas. Toch was het Van der Poel die als eerste van de favorieten zich echt aan het front meldde en hij zette daarmee een kettingreactie in gang. Met nog zeven rondjes te gaan opende hij het bal op de langste klim van de dag – 1,7 kilometer à 7,4 procent. De Belgen voelden het gevaar en dus maakte Van Aert de oversteek naar voren. Toen de Belg vervolgens demarreerde, snelde Van der Poel er achteraan. Er moest toen nog meer dan 86 kilometer gekoerst worden.
Daarachter bleef het onrustig, want iedereen wist: als je Van der Poel en Van Aert laat wegrijden, dan zie je ze niet meer terug. De andere favorieten zetten de achtervolging in, en aan kop ging het de Nederlander niet hard genoeg. Hij demarreerde opnieuw. Van Aert moest dit keer passen, en zo vormde zich een kopgroep zoals ze alleen op de WK kunnen ontstaan: met klassementsrenners Primoz Roglic en Oscar Onley, rasaanvaller Quinn Simmons en klassiekersspecialist Van der Poel.
Samen pakten ze tientallen seconden voorsprong en wisten die ronden lang te behouden. Tot, met nog ruim twee rondes te gaan, de groep achtervolgers in een afdaling ineens alsnog wisten aan te sluiten. Een elitekopgroep vormde zich, met alle gekende namen, maar niet voor lang.
De Amerikanen waren als enige ploeg nog met drie renners en buitten dat overtal direct uit: McNulty ontsnapte en had meteen een minuut te pakken, terwijl de rest nog aan het recupereren was van hun achtervolging op Van der Poel. Van een goede samenwerking was nauwelijks sprake, want iedereen meende kans te maken op de zege. En zo profiteerden de Amerikanen. McNulty begon aan een solo van ruim 32 kilometer en reed onbedreigd naar de finish.
„USA, USA, USA”, scandeerden de aanwezige Amerikaanse fans na de finish. „Let’s gooo”, brulde Matteo Jorgenson luid, voordat hij zijn ploeggenoot McNulty een knuffel gaf. Intussen kreeg diens vrouw een knuffel van Mauro Gianetti, de ploegbaas van Team UAE-Emirates. Na twee jaar Pogacar blijft de regenboogtrui nu voor een derde maal op rij in de ploeg dankzij McNulty. ‘The King of Montreal’, postte de Sloveen al snel op Instagram.
De Amerikaan Brandon McNulty viert zondag zijn overwinning bij de wegwedstrijd bij de mannen op de wereldkampioenschappen wielrennen in Montreal.
De nieuwe Amerikaanse wereldkampioen kon een uur na de race nog altijd niet geloven wat er was gebeurd. „Pas op vijftig meter van de finish kon ik accepteren dat dit aan het gebeuren was.” Hij was nerveus geweest toen hij Van der Poel zag vertrekken, gaf McNulty toe, omdat hij wist hoe de Nederlander een week geleden won in de Ronde van Luxemburg na een solo van 175 kilometer. Maar omdat zijn landgenoot Simmons meezat in de kopgroep, kon de Amerikaan anderen de achtervolging laten opknappen. En toen ze eindelijk terugkwamen, ging hij er op instinct vandoor. „Ik wilde ermee verrassen, en het pakte perfect uit.”
Achter McNulty sprintte Van der Poel naar een bronzen medaille, achter de Australiër Michael Matthews. Hij zei blij te zijn met zijn ereplaats, maar op zijn gezicht vertrok er geen spier. „Ik heb vandaag geracet op instinct en door zo vroeg te gaan, was ik elk plan van de anderen een stap voor. Maar soms heb je ook een beetje geluk nodig”, verzuchtte de Nederlander.
Bondscoach Moerenhout sprak van een dubbel gevoel. „Het is tweeledig. Mathieu rijdt een dijk van een wedstrijd, dan wil je ook het allerhoogste.” Van een te vroege demarrage van zijn kopman wilde hij niet spreken. „De andere wedstrijden deze week lieten zien dat het moeilijk achtervolgen is hier. Dat slaagt alleen als de achtervolgers goed samenwerken. Hij had pech.”
Wat resteerde, was de wetenschap dat Van der Poel de race had vormgegeven op een manier die de mooist mogelijke reclame was voor de sport. „Om hier al zo vroeg te gaan en dan toch nog op het podium te eindigen, was indrukwekkend”, zei de nummer twee Matthews. Hij had alleen willen gaan, bekende de Nederlander achteraf, en het scheelde niet veel of dat was hem gelukt. „Ik heb er alles aan gedaan, dus ik ben trots op hoe ik hier gereden heb.”
Mathieu van der Poel tijdens de wegwedstrijd bij de mannen op de wereldkampioenschappen wielrennen in Montreal.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie