Introdans Energy, van het Arnhemse gezelschap Introdans, is veel en vluchtig en creëert zo een gedanste indruk van het hedendaagse leven.
De première van het programma Energy van Introdans.
Introdans geeft het publiek met het programma Energy waar voor zijn geld: balletten vol intense en energieke beweging en dit ook nog eens maal vier. Niet alle choreografen echter slagen erin een coherente danscompositie te kneden uit de enorme hoeveelheid passen die ze over het toneel strooien. Sofia Nappi, Andonis Foniadakis en Aristide Rontini weten wel een indruk te geven van wat een modern dansgezelschap, als spiegel van de overprikkelde maatschappij, voortdrijft: technisch vernuft, nerveuze energie en voortdurende transformatie.
Dans
Mixprogramma door Introdans. Gezien 25/9, Doetinchem. Tournee t/m 25/11.
Dat nerveuze kenmerkt vooral het werk van Andonis Foniadakis: doodmoe word je ervan. Weliswaar begint het gloednieuwe Pulsetic met een beeld van dansers die als geslagen honden onder een lichtbundel samenkomen, maar daarna heerst een onstuitbare onrust onder de negentien dansers. In razend tempo wisselen formaties elkaar af, flitsen benen de lucht in of worden lichamen kunstig gelift. Ondertussen fluistert een vrouwenstem diepzinnigheden, die het geheel helaas niet naar een hoger niveau tillen. Het blijft een onbestemd, vluchtig gewriemel. Met prachtige effecten van laserlicht, dat wel.
Lichtvoetiger is Tagadà van Nappi. De Italiaanse combineert de grooves van Daft Punk met passen waarin duidelijk de invloed van Ohad Naharin en Hofesh Shechter herkenbaar is: aardse, grote en organische bewegingen met soms een vleugje breakdance. Hoogtepunt is een duet voor Mark van Drunick en Ingmar Tedborn. Jammer genoeg hangt het stuk, dat gaat over de rust van overgave aan de maalstroom van het leven, als los zand aan elkaar.
Veel hechter en minimaler is de première van Rontini, Skin in Between, dat daardoor een relatief rustpunt vormt in het programma. Het is een kwartet met het onuitputtelijke thema aantrekken en afstoten als leidraad. Vanuit heldere impulsen vloeit de energie soms in strak flitsende bewegingen, dan weer met een aangehouden spanning in uitgetrokken lijnen. Samenkluitend exerceren de vier op hun tenen over het toneel, alsof Rontini subtiel flirt met danser en choreograaf Sharon Eyal, die de laatste jaren de champions league van de moderne dans aanvoert.
Gustavo Ramírez Sansano, de vierde choreograaf, voert het publiek met Flabbergast juist terug naar een jaar of 25 geleden: zijn werk lijkt een echo van het vroege, uitbundige werk van zijn voormalige NDT-collega Paul Lightfoot. Op de Latinritmes van componist Juan Garcia Esquivel bewegen de dansers als een veelkleurige wervelwind over het toneel om, heel klassiek, elkaar in het middendeel te ontmoeten in vlotte duetten. In 2001 maakte Sansano een begin met het stuk dat door de jaren heen uitdijde tot een dansfeestje van twintig minuten, een ideale uitsmijter die hier echter als voorlaatste wordt uitgevoerd.
Veel energie is aantrekkelijk, maar het programma zweeft daardoor bijna continue rond een zelfde intensiteitsniveau. Iets meer afwisseling zou goed zijn. Anderzijds: het is een uitstekende showcase voor Introdans, waar een sterke generatie dansers actief is.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie