Een van mijn kennissen is altijd zo druk bezet dat je een lunchafspraak met hem minstens anderhalf jaar van tevoren moet vastleggen. Omdat L. voor zijn werk iets belangrijks met mensenrechten doet heeft zijn omgeving daar doorgaans wel begrip voor, maar spontaan is natuurlijk anders. Dus toen hij gistermiddag vanuit het niets belde om te gaan wandelen vreesde ik meteen dat hij óf overwerkt óf terminaal ziek was, maar hij dartelde als een Heidi in de alpenweide op me af.
,,Hoezo heb jij opeens tijd?”, vroeg ik argwanend.
,,Ik heb twee weken vrij gekregen”, juichte L. „Ik kon me niet meer concentreren!”
Iets aan zijn gezicht (grijns breder dan de kloof tussen Box 1 en 3) suggereerde dat dat niet het hele verhaal was en na hem wat door elkaar te hebben geschud kwam het hoge woord eruit: hij is verliefd. En niet zo’n beetje ook.
,,Het is verschrikkelijk”, zei hij stralend. „Gelukkig is het wederzijds, anders had ik helemaal niet meer geweten wat ik nog met mezelf aan moest. Ik was echt vergeten hoe intens zoiets is. Amper slapen, bij elk appje meteen je hele zenuwstelsel in de hens, energie voor tien maar nul focus.”
,,Het is je gegund”, grinnikte ik.
,,Het erge is”, begon hij, „dat ik me er ook schuldig over voel. De wereld staat in de fik en ik kan alleen maar aan haar denken. Als kind demonstreerde ik al op het Malieveld tegen de neutronenbom, op de middelbare verzamelde ik handtekeningen voor mensen die aan de andere kant van de wereld ten onrechte opgesloten zaten, en sinds mijn afstuderen reis ik van het ene conflictgebied naar het andere. Het voelt onvergeeflijk om alleen maar met mezelf bezig te zijn.”
Dat was ergens ironisch, want zijn hele leven is hij al bezig met het opruimen van het puin van autocraten, oorlogsheren en aanverwante tirannen, oftewel lui die juíst alleen maar aan zichzelf denken.
,,In de Middeleeuwen”, zei hij zacht, „zag men verliefdheid als een medische aandoening. Ik kan nog net met mezelf leven als ik deze twee weken vrij gewoon even als ziekteverlof zie. Maar wat een wrede grap, dat je in dit gitzwarte universum nog steeds verliefd kan worden.”
,,Gelukkig ervaar je voldoende survivor’s guilt ter compensatie.”
Zijn gezicht betrok even, en toen denderde zijn lach door het park. De laatste vlinders van het jaar stoven op en de dennen lieten hun naalden los tot er slechts een meedogenloos stralende zon resteerde.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie