Japke-d. denkt mee Ghosten, niks meer laten horen op een mailtje, appje, of telefoontje, wordt steeds normaler, merkt Japke-d. Bouma. „Ik vind het onbeschoft. Als een deur die in je gezicht wordt dichtgeslagen.”
De eerste keer dat ik geghost werd, zal ik nooit vergeten. Ik had twee enorm leuke dates gehad met een écht leuke, aantrekkelijke, knappe, slimme, sprankelende, grappige man. Denk aan een combinatie tussen George Clooney en Nick Schilder. Maar daarna hoorde ik niks meer.
Niet op m’n appjes, mailtjes. Telefoontjes. En toen ik écht ongerust begon te worden – misschien was ‘ie dood! – informeerde ik in zijn omgeving of hij recent nog ergens gezien was. Dat was hij. „Je bent gewoon geghost, joh”, zei een vriend. Ik schaamde me dood.
Sindsdien is het hard gegaan. Ik word nu óveral geghost. Door iedereen. Sowieso in het datingcircuit – daar ghost ik nu zelf ook maar. Maar ook in het ‘normale’, sociale verkeer. Daar vind ik het dus niet kunnen. Ik vind het onbeschoft. Als een deur die in je gezicht wordt dichtgeslagen.
Collega’s die ik ergens mee geholpen heb. Lezers die ik op de mail uitgebreid geantwoord heb. Kennissen die ik vraag hoe het etentje met hun baas ging, of hoe de satisfyer bevalt – krekels. Ik werd zelfs laatst geghost door m’n katten. Uiteindelijk zaten ze gewoon op het dak van het schuurtje. ‘Even geen zin om te reageren’.
Ik ben niet de enige. Iedereen wordt tegenwoordig geghost, zo bleek toen ik ernaar informeerde op de soosjals. „Ghosten is het nieuwe normaal. Niet reageren is instemmen”, schreef iemand. „Zelf antwoord ik ChatGPT nog netjes!”, schreef een ander. Maar van het gros van haar contacten hoort ze niks als ze hen geholpen heeft.
M’n uitgever werd laatst zelfs live geghost! In de sportschool, zo mailde hij ontdaan. „Een jonge vrouw kwam binnen. Ik zei „Goedemorgen”, tweemaal, en wat denk je? Ze zei niks terug! Ook op de oudere dame die even later „Goedemorgen!” naar haar schalde, reageerde ze niet. Dat is toch onbeleefd??” Ja, dat is het. Maar ook heel normaal.
Vroegah was het lastig ghosten. Toen waren er nog geen oortjes waarachter je je kon verschuilen. En werd het nog algemeen onbeschoft gevonden als je niks liet horen als mensen je iets vroegen.
Ja, de post, die kon je ghosten. Je kon achter de bank gaan zitten als mensen aan je deur belden. Of je huisgenoten vragen de telefoon op te nemen en te zeggen dat je er niet was als die ene persoon belde. Maar uiteindelijk kwam hij terug, of zeiden je buren: „Ja ze is gewoon thuis, hoor”. Of nam je dan toch per ongeluk de telefoon weer op, en dan hing je.
Even voor de duidelijkheid: ik snap dat ghosten ook wel weer. Er zijn zoveel apps en mails waar je op moet reageren. Het is ook een stuk makkelijker om niet te reageren dan over een antwoord na te moeten denken. En toch vind ik het stom.
Want ghosten is niet alleen onbeschoft, maar ook dom. Wat als je zélf een keer hulp nodig hebt? ‘Ik denk dat ik een hartaanval krijg’, ‘Er zitten ineens allemaal kleine zwarte beestjes in de gootsteen’, ‘Ik krijg m’n mascara er niet af’ en niemand reageert. Of filosofisch nog iets breder: is dit de samenleving die we willen? Een grote echoput waar niemand meer op elkaar reageert?
Misschien moeten we een landelijke ghost-taskforce oprichten. Een soort Ghostbusters. Die in een bestelbusje achter mensen aangaat die niet reageren, en niet stopt voordat ze iets hebben laten weten.
Ghosters non-stop bellen tot ze uiteindelijk opnemen is ook leuk: vooral gen-Z’ers, die háten bellen. We kunnen ook de nummerherkenning afschaffen. Zodat iedereen de telefoon wel op móét nemen.
Wat ook kan: reclassering. Hardnekkige ghosters thuis ophalen en in een cursuslokaal zwijgend tegenover ze gaan zitten om ze te laten voelen hoe ongemakkelijk het is als je niks laat horen.
Of een openbaar register van ghosters, mailde een vriend. Met speciale afdelingen voor daters, etentjes afzeggers, collega’s, en mediamensen van wie je ‘zeker’ nog gaat horen. „Een soort ‘bel-me-niet-register’, maar dan dus een ‘zij bellen niet’-register.”
Maar misschien moeten we vooral aan ghosters leren dat ‘even reageren’ er gewoon bij hoort. Tuurlijk. In sommige gevallen mág je ghosten. Mensen die voor hun rapport informatie aan het ‘ophalen’ zijn. Die date die niets meer liet horen, maar nu na tien weken ineens rukkend vanaf de bank appt. De schoolapp met onredelijke verzoeken over bloemen knutselen voor juffendag. ‘Inspirational talks’, ‘givability’ trainers, en brown paper sessies.
Maar als iemand moeite voor je heeft gedaan, je geholpen heeft of het moeilijk heeft, reageer je gewoon. Is dat helder?!
En oh ja, dat woord ‘ghosten’. Daar moeten we ook nog iets mee. Want je bent geen geest als je niet reageert. Je bent een mens van vlees en bloed. Je bent niet onzichtbaar. Je bent zichtbaar.
En uiteindelijk zal ik je vinden.
Heb je een vraag van de week, taboe, of ‘kwestie’ voor deze rubriek? Mail dan naar japkeddenktmee@nrc.nl
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie