is economieredacteur en commentator van de Volkskrant.
Nederland moet zichzelf en zijn bondgenoten verdedigen tegen een sociopathische dictator. Ook dat is kiezen voor vrede.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Het Russische persbureau Tass vond de vredesdemonstratie zondag in Amsterdam groot genoeg om er een item aan te wijden. Tussen de SP-vlaggen die de Russische tv-beelden domineerden zat echter een vaag vlekje. De regenboogvlag waarmee een van de demonstranten stond te zwaaien was zorgvuldig uitgegumd.
Dat zegt twee dingen. Kennelijk waren er bij de manifestatie ook boodschappen te zien die niet in het Russische plaatje pasten. Te woke. En kennelijk kon de manifestatie desalniettemin, enigszins gecensureerd, nog prima als Russisch propagandamateriaal dienen.
‘Ik kies voor vrede’, was de slogan van de campagne waarmee enkele tientallen organisaties een paar duizend mensen naar de Dam hadden gelokt. Het is een boodschap waarmee vrijwel niemand het oneens zal zijn. Maar wat voor vrede bedoelen zij? Welke échte keuzes schuilen achter die triviale leus?
Daarover lopen de meningen uiteen, ook onder de demonstranten. Voor sommige aanwezigen impliceert de keuze voor vrede dat we moeten stoppen met de steun aan Oekraïne. Voor anderen was de boodschap dat we Oekraïne wel moeten blijven steunen, maar minder geld moeten steken in onze eigen defensie. Voor de overgrote meerderheid van de Nederlanders, niet aanwezig op de Dam, betekent die keuze juist dat zowel Oekraïne als Nederland meer wapens nodig heeft om de vrede (zo nodig) te bevechten.
Hoe triviaal ook, de slogan heeft een kwalijke suggestie. Ik kies voor vrede – jij kiest voor oorlog. Ook de andere leus – ‘Stop de oorlogskoorts’ – impliceert dat we gretig richting de loopgraven rennen. De pacifisten houden er een tamelijk polariserende framing op na, die een complex onderwerp platslaat tot een simpel voor of tegen.
Want ja, de verhoging van de defensie-uitgaven en andere aspecten van de ‘militarisering’ moeten kritisch worden gevolgd. Hoeveel wapens hebben we nodig? Wat gaan die kosten? Wordt dat geld goed besteed? De door Donald Trump geëiste Navo-norm moet niet heilig zijn, zeker niet op langere termijn. Niet een percentage, maar de militaire behoefte is leidend. De miljardenoffers die daarvoor moeten worden gebracht, moeten natuurlijk onderwerp zijn van parlementair debat.
Maar dát de defensie-uitgaven nu omhoog moeten, staat buiten kijf. Niet alleen moet Nederland zichzelf en zijn bondgenoten verdedigen tegen een sociopathische dictator die niet zo heel ver hiervandaan een meedogenloze oorlog heeft ontketend en vaak genoeg laat zien dat de rest van Europa evenmin veilig is, maar ook hebben de Verenigde Staten zich een onbetrouwbare en zelfs vijandige partner getoond. De Pax Americana is voorbij, we zullen onze eigen vrede moeten wapenen.
En dan komen meer munitie, luchtafweergeschut en anti-dronelasers wel degelijk van pas.
We hebben nogal wat te verdedigen – zoals, om maar wat te noemen, die door de Russen uitgewiste regenboogvlag van zondag. Laten we niet vergeten dat in Rusland ook weleens wordt geprotesteerd tegen de oorlog, door mensen die dan in strafkampen eindigen. Wie écht vrede wil, wie de oorlogskoorts écht wil stoppen, moet een volgende zondag voor de ambassade van Rusland gaan staan.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant