In een volgend leven word ik hotelrecensent (eigenlijk ben ik het al, maar onbezoldigd). Hotel de Witte Dame in Abcoude had alles wat je van een hotel verwacht: een dak, bedden, een restaurant, anonimiteit. Abcoude heb ik daarnaast altijd willen bezoeken, ik kende het alleen als decor vanuit de trein richting Duitsland. Uitermate pittoresk.
Mijn zoon zei dat hij dacht dat je na de dood weer geboren werd. ‘Je hoeveelste keer is het op deze wereld?’, vroeg ik.
‘Eerste keer’, zei hij.
Ik ben dol op mensen die niet al twintig keer gereïncarneerd zijn, ze hebben toch iets fris wat de mensen die zo ongeveer elke eeuw sinds de geboorte van Jezus op deze aarde hebben rondgedwaald vaak missen.
Na Abcoude volgde Gouda. Daar vond een innovatiefestival plaats waarop ik een klein rolletje speelde. De kleine rollen zijn mij het liefst. Het innovatiefestival ging over de jeugdzorg, mijn bijdrage was toegespitst op de gesloten jeugdzorg die ik, laten we zeggen als hotelrecensent, eens geïnspecteerd had.
Niet zo lang geleden bood een minister haar excuses aan voor die gesloten jeugdzorg.
Geen tralies meer, nu werd tracking via de telefoon geopperd als mogelijke innovatie. Je moet wat met de jeugd die niet door hoepels wil springen.
Cynisme over virtuele tralies is begrijpelijk, maar een jonge ervaringsdeskundige zei: ‘Alles beter dan echte tralies.’
Een psychiater vertelde mij eens: ‘Iedereen heeft het recht om zelfmoord te plegen.’
‘Zeker’, antwoordde ik, ‘maar niet als het je eigen kind is.’
Daar begint het dilemma.
Na het festival kreeg ik een tweedehandsplant in verband met duurzaamheid. Dat beviel me uitstekend. Ik vlieg veel, maar over tweedehandsplanten wil ik me graag ontfermen.
Als een zondige heilige stapte ik op de trein richting Enschede.
Waar ik ook keek, naar medereizigers, naar buiten, naar de conducteur, ik zag niets dan innovatie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant