is ICT-consultant en publicist.
Vrijheid begon bij de Franse Revolutie en de revolutionaire legers die door Europa marcheerden. Daar braken zij de poorten van de Joodse getto’s open en dwongen gelijk burgerschap af voor iedereen. Jaren later zag ik eens een interview met een Arabische transvrouw. Ze zei tegen de interviewer: in Israël heb ik rechten, in tegenstelling tot Arabische landen.
Ik heb niet eerder over de aanslagen van 7 oktober geschreven omdat het debat over Palestina en Israël me deed denken aan de moskee, waar je in strak gesloten rijen steeds dezelfde bewegingen moet maken, om vervolgens op instructie van de imam het collectieve ideaal te aanbidden. Ik schrijf deze maand hierover omdat zwijgen blijkbaar geweld is.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
In de moskee verbeeldt men Allah en zijn Rechten en in dit debat verbeeldt men het Volk en zijn Rechten. Uit wie bestaat dat volk dan? En hoe werd het eigenaar van een land? Indien dat recht ontstaat door er geboren te zijn, dan hebben een hoop Joodse kolonisten inmiddels hun zelfbeschikkingsrecht op de westelijke Jordaanoever gevestigd. Hebben Palestijnen dan meer recht daarop omdat zij meer inheemse voorouders hebben? Geldt dit dan ook voor witte Nederlanders? Wellicht is Forum voor Democratie daarom zo solidair met de Palestijnen.
Ik geloof niet in mythen maar in dingen die bestaan: het kiezende en lijdende individu, dat in het hier en nu leeft, in plaats van de Holocaust of de Nakba, inmiddels vier generaties geleden. Het bloed van de doden is geen wisselgeld voor het lijden van de levenden, want voorouderlijk leed leidt niet automatisch tot politieke aanspraken. Palestijnen noch Joden bestaan als politieke entiteiten. Er bestaan slechts individuen die een regering vormen, een verzameling wapens hebben en daarmee een gebied opeisen. In Israël is dat een democratisch regime en in Palestina is dat Fatah, dat overigens maar een deel van het gebied controleert waar het aanspraak op maakt. Hamas controleert de rest.
Ondanks dat het een democratie is, of misschien wel dankzij, gedraagt Israël zich soms als het puberende neefje van de liberale familie, dat heel erg sterk is en iedereen in elkaar slaat, met de Verenigde Staten als dronken oom die het allemaal maar prachtig vindt, waar de rest van de familie vervolgens excuses voor moet maken. Ondanks de problematische groei van orthodox geloof in Israël, hangt het voorlopig echter nog wel met een zijden draadje aan de liberale orde. Israël is beschadigd en ziek, maar zijn tribale en islamitische vijanden betekenen de dood zelf voor het vrije individu. Palestina is een theocratisch, tribaal en illiberaal kadaver, een politieke zombie.
Vervolgens krijg ik allerlei foto’s van puinhopen van de genocide in Dresden en Berlijn te zien. Bij nadere inspectie blijkt het Gaza te zijn, kennelijk leed ik aan genocideverwarring.
Terwijl men in Europa een symbolische strijd voert, is de werkelijke, diepste tragedie van het Arabisch-Israëlische conflict het vrije individu, dat toevallig Palestijns is. Het kon niet kiezen om daar geboren te worden, het mag niet kiezen om een betere regering te hebben, en heeft niet de middelen om te vertrekken. Als we de sluier van onwetendheid toepassen, dan is het kiezende individu beter af in Israël (zelfs als het een apartheidsstaat zou zijn), dan in Palestina waar het niet eens mag stemmen en in levensgevaar is (ook vóór de oorlog). De enige reden waarom Israël niet alle Palestijnse gebieden zou moeten annexeren, is omdat er dan allerlei islamitische of joodse fundamentalisten verschijnen die het individu vertrappen en vrijheid haten. Dan implodeert de liberale orde.
In plaats van symbolische maatregelen zoals 47 willekeurige Palestijnen aan een bachelorstudie te helpen of dadels te boycotten, zouden we seculiere Israëliërs moeten helpen om orthodoxen te bestrijden, en het vrije individu dat toevallig Palestijns is steunen en beschermen. Het eeuwige gesprek, het gepolder met corrupte tribale of koloniale leiders, beschermt een Palestijnse transvrouw of seculiere dissident (zoals Spinoza) immers niet. De geschiedenis leert ons een onverbiddelijke les: duurzame vrede en verbinding bestaan tussen vrije, seculiere, liberale individuen. Vrijheid bloeit op de as van het bijgeloof, het tribalisme en de poorten van de Joodse getto’s.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant