Menopauze Comédienne en schrijfster Maike Meijer schreef een dagboek over de menopauze en maakte daar een film van waarin ze zelf de hoofdrol speelt. De zelfspot van haar personage maakt haar ouderemeisjes-puberteit zeer herkenbaar.
Maike Meijer in ‘Wen er maar aan’.
Het lijkt wel alsof de hele wereld de menopauze heeft ontdekt. Alleen al de afgelopen vijf jaar verscheen de hilarische bestseller All Fours van Miranda July; werd in Nederland de tv-serie Ten minste houdbaar tot gemaakt, met Ricky Koole als zich heruitvindende vrouw; en gingen op de streamers diverse docu’s in première met titels als The M Factor en Menopause Mystery.
Regie: Albert Jan van Rees. Met: Maike Meijer, Hadewych Minis, Bianca Krijgsman, Beppie Melissen. 105 minuten. Te zien in de bioscoop vanaf 8 oktober.
De Vlaamse actrice An Nelissen bracht De menopauzemonoloog in de theaters. Een rits aan BV’s (bekende vrouwen) schreef zelfhulpboeken over opvliegers en libido-pieken. Elke opvlieger is uniek. Net als een orgasme. Al kun je dat misschien pas echt beoordelen als je zelf het zweet uit je knieholtes hebt voelen druipen. Neurowetenschappers Sophie van ’t Hof en Elseline Hoekzema, publiceerden afgelopen maand onderzoek over hoe het vrouwenbrein tijdens de menopauze verandert onder invloed van hormonen.
Vanaf deze week komt daar de verfilming van Maike Meijers menopauzedagboek Wen er maar aan bij, waarin de comédienne en schrijfster zelf de hoofdrol speelt. Want wie denkt dat we nu wel klaar zijn met de menopauze, think again. Het onderwerp is nog steeds ongemakkelijk en helemaal geen vanzelfsprekend onderdeel van literatuur en film. In een eind vorig jaar gepubliceerde onderzoek bevestigde het Geena Davis Institute wat vrouwelijke filmkijkers al lang wisten: de overgang is nauwelijks een thema. In de 225 onderzochte films met een vrouw van 40 jaar of ouder in de hoofdrol werd slechts in 6 procent van de gevallen het woord menopauze genoemd. En dan vaak alleen als komisch effect.
Scène uit ‘Wen er maar aan’.
Wie aan de menopauze in de media denkt, ziet meteen de karikaturale Samantha uit de tweede Sex and the City-film (2008) voor zich die zwetend en libidoloos door het leven gaat nadat haar melatonine-pleisters en hormooncrèmes door de douane in beslag zijn genomen. Ook Wen er maar aan, volgende week in de bioscoop, is een komedie die op stereotypes leunt. Meijer speelt actrice M. die haar gezin onderhoudt met een langlopende rol in een politieserie, tot het onvermijdelijke moment komt dat ze aan het einde van het zoveelste seizoen wordt doodgeschoten. Officieel omdat „de ideeën op zijn”. Maar zij ziet een jonge blom van edelfigurant naar haar eerste dialoogscène promoveren en weet wel beter. Ze is te oud.
Oftewel: Unfuckable, zoals Amy Schumer in de klassiek geworden sketch Last Fuckable Day (2015) ontdekt nadat de actrices Tina Fey, Julia Louis-Dreyfus en Patricia Arquette haar tijdens een teaparty in het park waarschuwen dat haar dag van afschrijving nadert. En zo’n beetje als een webfilmpje in de vorige week gelanceerde campagne ‘Kijk beter. Zie meer’ van lobbygroep Vrouwen in Beeld waarin talkshowhost Jacqueline Blom vlak voor de uitzending te horen krijgt dat ze vervangen wordt, „want vijftig is toch wel echt een hele mooie leeftijd om te stoppen”.
Die dubbele standaarden ontdekt ook M. in Wen er maar aan. Ze heeft niet alleen te kampen met de ongemakken van de menopauze, ze is de dupe van dat hele complex van met twee maten meten over wie er zichtbaar oud mag worden en wie niet. Van een cultuur die leeftijd koppelt aan schoonheid c.q. vruchtbaarheid c.q. bruikbaarheid.
Scène uit ‘Wen er maar aan’.
Uiteindelijk moet ze een doorstart in haar carrière opgeven omdat ze alleen Ljoebov in de kersentuin kan spelen als ze haar opvliegers kan onderdrukken. Je zou de semi-fictieve M. een dramaturg hebben gegund die snapt dat het een revolutionaire lezing van Tsjechov zou zijn als Ljoebovs strijd om haar landgoed zakelijk veilig te stellen wordt bemoeilijkt door menopauzale stemmingswisselingen en breinmist.
Wen er maar aan zit, net als het boek, vol zelfspot met hier en daar een snufje sleutelroman. In de Vlaamse sterregisseur Verstraete en vroegere schoolgenoot Caroline (Hadewych Minis), die als strakgetrokken actieheldin furore maakt in Amerika, zijn trekjes van allerlei bestaande personen uit de film- en theaterwereld te herkennen. Dat maakt de ouderemeisjes-puberteit van M. vertederend en herkenbaar.
De diepere laag onder al dat menopauzeongemak is onuitroeibaar ageïsm, de manier waarop vrouwen in dit geval op hun leeftijd worden beoordeeld. De inhaalslag is nog maar net begonnen. Wen er maar aan: de menopauzefilm gaat niet meer weg.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie