Tegendraadse liedjes, verfrissende sprookjes, wonderlijke avonturen: de Volkskrant kiest de mooiste kinderboeken van 2026 tot nu toe.
schrijft voor de Volkskrant over jeugdliteratuur.
Dat een als handtas vermomd kinderboekenweekgeschenk ooit een politiek statement zou zijn! Toch is dat gebeurd. Want uit wereldwijd onderzoek bleek kort voor Prinsjesdag dat Nederland hard op weg is naar de dag dat nog maar de helft van de 15-jarigen voldoende kan lezen.
Dus pleiten bezorgde leesbevorderaars voor meer geld en beter beleid. Maar het is de vraag of ze op de goede plek zijn met die boodschap. Moeten ze niet vooral zijn waar kennelijk niet of nauwelijks wordt gelezen? Dat is niet in de Tweede Kamer, niet op school, maar thuis.
En dan graag niet met een handtas, maar met een boodschappentas. Vol boeken. Want het beste beleid is: voorlezen. En: zélf lezen. Welke boeken? Déze boeken. De beste kinderboeken van 2026, tot nu toe.
Peuters die vanavond wéér een woordenboek voorgelezen willen krijgen? Dat kan zomaar gebeuren met Heel de wereld van Milja Praagman. Een stevig blokboek met op elke pagina één afbeelding en één woord. De subtiele humor zit verstopt in de volgorde. Want wat hebben een tandenborstel en een krokodil met elkaar te maken? Een bananenschil en een vallende aap? Een kus en een pasgeboren baby? Een concertvleugel en een schoen? Er valt bij elke sessie iets nieuws te ontdekken en te bespreken.
Milja Praagman: Heel de wereld. Querido; 112 pagina’s; € 15.
Als er één groep niet aan het lezen is te krijgen, dan zijn het vaders. Waarom die zich weinig met lezen bemoeien, blijkt niet zo duidelijk uit de onderzoeken. Het zal vast iets te maken hebben met ‘liever actief’ doen met de kinderen. Nou, dat kan: zing. Truttig? Niet met Zin in zee van Hans en Monique Hagen, stoer geïllustreerd door Thé Tjong-Khing.
Samen maken ze 22 klassieke kinderliedjes weer eigentijds en relevant. Maar bovenal: lekker tegendraads. ‘Slaap kindje slaap’ wordt: ‘Gaap papa gaap, ik heb nog lang geen slaap.’ En er zitten ineens ‘Zeven draken en een monster in het bad’ in plaats van ‘Twee violen en een trommel en een fluit’. Verzin gerust je eigen variaties.
Hans en Monique Hagen: Zin in zee. Met illustraties van Thé Tjong-Khing. Querido; 56 pagina’s; € 19,99.
Zo klassiek als Aziatische sprookjes ook klinkt en oogt, zo verfrissend eigentijds blijken de sprookjes waarmee journalist en schrijver Pete Wu debuteert als kinderboekenschrijver. Hij hoorde ze van zijn moeder, maar in zijn versie is de boswachter ineens een vrouw, die van een andere vrouw houdt. Die trouwens eigenlijk een kraanvogel is. Het gaat allemaal geheel achteloos; kinderen die de verhalen voor het eerst horen, hoeven het niet eens door te hebben.
Ondertussen zijn de sprookjes gewoon van alle tijden, zoals het verhaal van de bediende die zich slim verzet tegen zijn gemene baas. De heerlijke gerechten die hij voor hem moet koken, eet hij lekker zelf op. Los van de verhalen is het boek een lust voor het oog dankzij de monumentale illustraties van Enzo Pérès-Labourdette.
Pete Wu: Aziatische sprookjes. Met illustraties van Enzo Pérès-Labourdette. Gottmer; 160 pagina’s; € 24,99.
Jongens smeken om zelf te mogen lezen als ze de knorrige kabouter Peer en zijn sceptische mensenvriend Kai leren kennen. De een gelooft niet in sprookjesfiguren en de ander is er een. Een heerlijk gegeven waarmee de makers nog jaren uit de voeten kunnen. In een tweede avontuur, De prins op het zwarte paard, gaan de heren op zoek naar een schat. Helaas moeten ze een prinses kussen om die te vinden. Gelukkig zijn jongens heel pragmatisch met zulke dingen. (Meisjes trouwens ook.) Zo onderhoudend schrijven met zo weinig woorden: eindeloos knap.
Mohana van den Kroonenberg: Peer – De prins op het zwarte paard. Met illustraties van Karst-Janneke Rogaar. Querido; 112 pagina’s; € 15,99.
Enne Koens schrijft boeken die kinderen écht verder helpen: ze gaat ongemakkelijke situaties niet uit de weg. In Ila en de dingen gaan de vader en moeder van Ila scheiden. Tijdens de zomervakantie nog wel. Terwijl Ila daar in het kampeerbusje mee worstelt, moppert een mes dat ze op moet schieten met de pindakaas, ruziën haar schoenen met elkaar en roept haar kapotte pinguïnknuffel dat ze minder moet bewegen. Niemand krijgt de verscheurdheid tussen houden van en boos zijn op zo geloofwaardig en bijna tastbaar op papier als Enne Koens. Om daarna ook nog een prachtige uitweg te vinden.
Enne Koens: Ila en de dingen. Met illustraties van Roozeboos. Luitingh-Sijthoff; 160 pagina’s; € 16,99.
Sommige boeken willen veroverd worden. Wij komen in vrede van Bibi Dumon Tak en Annemarie van Haeringen is zo’n boek. Twee vertegenwoordigers van het krill, een verzamelnaam voor miljarden microscopische garnaaltjes, pikken het niet langer dat alle andere oceaanbewoners hen opeten. Wij komen in vrede bestaat van begin tot eind uit een woordelijk verslag van een uit de hand gelopen vergadering. Het is literaire non-fictie, klimaatsatire en pure poëzie ineen.
Bibi Dumon Tak: Wij komen in vrede (voorlezen 8+, zelf lezen 10+). Met illustraties van Annemarie van Haeringen. Querido; 144 pagina’s; € 19,99.
Het lekker tegendraadse Verbied dit boek van de Amerikaanse schrijver Alan Gratz, vertaald door Pim Lammers, komt op voor het boek zelf. Als Amy Anne op een middag in de schoolbibliotheek komt, ontdekt ze dat een bezorgde moeder het bestuur zover heeft gekregen om onwelgevallige boeken te verbieden. Amy Anne besluit die te gaan verzamelen in haar kluisje. Als haar vrienden daar lucht van krijgen en de boeken ook willen lezen, lopen de verwikkelingen heerlijk uit de hand. Een spannende, grappige en volstrekt vanzelfsprekende liefdesverklaring aan de bibliotheek. Het boek is in sommige Amerikaanse staten écht verboden.
Alan Gratz: Verbied dit boek. Uit het Engels vertaald door Pim Lammers. Kluitman; 256 pagina’s; € 17,99.
Boeken kunnen fijne verstopplekken zijn. Zoals Vijftig seconden van Mireille Geus, waarin de gekste dingen gebeuren alsof ze volstrekt vanzelfsprekend zijn. In Elles klas zijn de kabouters altijd ziek, zwak en misselijk, rennen de trollen bij elk excuus naar buiten en vertellen de elfen graag sprookjes over vies eten. Zelf is Elle ook bijzonder. Ze steekt nu al een kop boven haar vader, moeder en oudere zus uit. Maar een reus kan ze niet zijn, want die bestaan niet. Een sprookje dat verfrissend anders is dan alle andere.
Mireille Geus: Vijftig seconden. Met illustraties van Floris Tilanus. Lemniscaat; 180 pagina’s; € 15,99.
In het even informatieve als gekke non-fictieboek De mooiste van het land ontdekt de lezer al na een paar wonderlijke bladzijden dat die oersaaie appels die liggen te rimpelen in de fruitschaal precies zo spannend en grappig zijn als de Vlaamse schrijver Evelien De Vlieger belooft. Appelverhalen, maar dan net even anders.
Het verhaal van Newton bijvoorbeeld, waarin niet een appel, maar de onhandige dienstmeid uit de boom dondert. En pas daarna de eerste rijpe appel, die ze probeerde te plukken. ‘Zó voorspelbaar’, moppert ze. Voorspelbaar? Dat zet Newton aan het denken.
Evelien De Vlieger: De mooiste van het land. Met illustraties van Wendy Panders. Lannoo; 160 pagina’s; € 25,99.
In Stappen in het donker wil archeoloog Linda Dielemans de vraag beantwoorden wie de eerste kunstenaars onder de mensen waren. De oudst bekende kunst tot nu toe blijkt een met zigzagpatronen bekraste mosselschelp, gevonden in Indonesië. Maar waarom maakt iemand zoiets? En wanneer noem je zoiets kunst?
Interessanter dan het antwoord is de reis ernaartoe. Meeslepend beschrijft Dielemans hoe wetenschappers de hulp inroepen van Afrikaanse en Australische spoorzoekers, die aan afdrukken in versteende klei kunnen zien wat er allemaal gebeurd is op plekken waar grotschilderingen zijn gevonden. Een hinkende man met één been, iemand die is uitgegleden en op haar kont gevallen: Dielemans weet het minimale dat we nog hebben, groots tot leven te brengen.
Linda Dielemans: Stappen in het donker. Met illustraties van Erico Smit. Van Goor; 208 pagina’s; € 22,99.
De wonderlijkste leeservaring van het jaar is Het hoopvolle verhaal van Otto 2.0 van Daan Remmerts de Vries. Lio is haar moeder kwijt en kort daarna verliest ze door een bizar ongeluk ook haar vader. Die hield meer van vogels dan van mensen en verstopte lege wijnflessen. Haar tante, de vrijgezelle Gwendoline, is al net zo’n aparte figuur. Ze trekt bij haar nichtje in om voor haar te zorgen, zit de hele dag te breien en valt om de haverklap in slaap.
In en om het eenzame huis in de duinen gebeuren steeds raardere dingen. Haar vaders lievelingsmuts zweeft door de lucht en als Lio een overreden kat vindt en besluit die thuis te begraven, begint die ineens te bewegen en tegen haar te praten. Zou het een nieuwe versie van Otto zijn?
Het hoopvolle verhaal van Otto 2.0 is tot tranen toe ontroerend en op andere momenten gevaarlijk kolderiek. Juist daardoor raakt dit bijzondere vader-dochterverhaal des te dieper. Want hoe neem je afscheid van iets dat niet af is?
Daan Remmerts de Vries: Het hoopvolle verhaal van Otto 2.0. Querido; 240 pagina’s; € 18,99.
Neem, eenmaal in de boekwinkel, vooral ook het spannende én poëtische kinderboekenweekgeschenk van oud-Jeugdjournaal-presentator Milouska Meulens mee. Leon viert zoals elk jaar zijn vakantie op een tropisch eiland, dat zomaar Aruba, Bonaire of Curaçao zou kunnen zijn. Hij logeert daar bij zijn rijke oma, die alle kleurige vissershuisjes in de straat opkoopt om er grijze villa’s voor in de plaats te zetten. Alleen niet die van de opa van Solo, Leons vakantiebuurmeisje.
Samen ontdekken ze dat er veel meer dreigt te verdwijnen dan vissershuisjes. De grootjes willen niet meer zingen onder de beroemde schoenenboom. Toeristen hangen daar hun gympen in, waaraan verhalen kleven. Hun liedjes en geestige geschiedenissen zouden weleens voor altijd kunnen verdwijnen. Niet als het aan Solo en Leon ligt.
Milouska Meulens: Terug naar de schoenenboom. Met illustraties van Hedy Tjin. CPNB/Volt; 96 pagina’s; gratis bij € 13 aan kinderboeken.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant