Persoonlijke verhalen Wat doe je met echte, persoonlijke verhalen als beelden je ontbreken? ‘The Cycle of Love’ gebruikt ’talking heads’, archief en dramatisering, ‘Mémoire de fille’ maakt er een speelfilm van.
Lotta en P.K. Mahanandia in ‘The Cycle of Love’.
Regie: Orlando von Einsiedel. Met: Lotta von Schedvin, PK Mahanandia , Chirag Lobo.
Lengte: 98 min. Te zien in de bioscoop.
Wie een waargebeurd persoonlijk verhaal wil verfilmen, stuit meestal op het probleem dat er weinig tot geen beelden zijn van cruciale momenten in iemands leven. Filmmakers kunnen dan ’talking heads’ combineren met algemene archiefbeelden of scènes naspelen met animatie of acteurs.
Voor dat eerste opteert The Cycle of Love van de Britse documentairemaker Orlando von Einsiedel, wiens oplossing op een lievige manier aansluit bij het feelgoodonderwerp. Zijn film is gebaseerd op het boek The Amazing Story of the Man Who Cycled from India to Europe for Love, over een onvoorstelbare liefdesgeschiedenis.
De Indiase P.K. Mahanandia wordt geboren als Dalit, een ‘onaanraakbare’ die onderaan het hindoeïstische kastestelsel stond. Op school wordt hij gediscrimineerd en ontmenselijkt: alles wat hij aanraakt, zou onrein zijn. Maar hij houdt de moed erin, want bij zijn geboorte werd voorspeld dat hij zou trouwen met een muzikale vrouw uit een ver land.
Wanneer P.K. in 1975 als straattekenaar in Delhi de Zweedse Lotta ontmoet, ziet hij de vrouw uit die voorspelling. Een korte vakantieliefde volgt. Nadat Lotta is teruggekeerd naar Zweden, houden ze contact, en uiteindelijk besluit hij naar haar toe te gaan: P.K. begint aan een tocht van duizenden kilometers, via een toen vaak bereisd ‘hippietrail’ door Afghanistan, Iran en Turkije, met een tweedehands fiets en amper geld op zak. Of zoals hij in de film stelt: „Mijn kracht was mijn gebrek aan geografische kennis.”
De film benadrukt dat P.K.’s positiviteit, open houding en vooral de welwillendheid van vreemden het ongelooflijke plan mogelijk maakten. De oudere P.K. vertelt zijn verhaal met aanstekelijke, kinderlijke opgetogenheid. De acteur die de jonge P.K. speelt, Chirag Lobo, legt een deel van de originele reis af en praat met passanten, wat leidt tot intieme getuigenissen over liefde en discriminatie.
De film herinnert er op prettige wijze aan dat de meeste mensen best goedwillend zijn, en ook dat er een tijd was waarin een jonge man die naar Europa reisde op zoek naar liefde en geluk niet meteen als probleemgeval werd gezien. Verder kunnen kijkers van The Cycle of Love beter af en toe hun kritische vermogen uitzetten, want over de talloze praktische obstakels tijdens P.K.’s tocht wordt wel erg snel heen gestapt.
Regie: Judith Godrèche. Met: Tess Barthélemy, Valérie Dréville, Victor Bonnel, Ariane Labed. Lengte: 117 min. Te zien in de bioscoop.
Judith Godrèche lost het probleem dat er geen enkele foto is van Annie Duchesne (de latere schrijfster Annie Ernaux) uit de zomer van 1958 op een andere manier op. Afgezien van korte flashforwards en enkele voice-overs met teksten uit het gelijknamige autobiografische boek is Mémoire de fille een speelfilm over hoe één zomer de 17-jarige Annie levenslang zal tekenen.
We zien Annie als naïef meisje uit een provinciestad vertrekken naar een zomerkamp voor kinderen om daar te werken als begeleider. Haar honger naar nieuwe ervaringen en verlangen erbij te horen maken haar kwetsbaar. Het is geen toeval dat actrice, regisseur en activist Godrèche dit heeft verfilmd; zij is in Frankrijk een gezicht van #MeToo door te getuigen over het seksueel geweld en machtsmisbruik dat zij zelf als jonge actrice ervoer.
Mémoire de fille toont hoe normaal en alledaags seksueel geweld tegen vrouwen was. Zo normaal, dat ze zelf niet altijd door hadden hoe er misbruik van hen werd gemaakt. De wereldvreemde Annie ziet zelf het verschil niet met romantiek of passie. De camera plakt vaak op haar huid, wat mede onderstreept hoe lastig het voor haar was om het grotere plaatje te zien.
Het is alleen jammer dat Godrèche en haar dochter Tess Barthélemy, die Annie speelt, de infantiliteit van het personage af en toe wel erg vet aanzetten. Een omschrijving van Annie als „een merrieveulen dat uit de omheining is gebroken” kan op papier heel goed werken, ook omdat je tussendoor de bedenkingen van de oudere Ernaux leest. Maar beelden van Barthélemy die als 17-jarige nog rent met de motoriek van een kleuter voelen wat overdreven. Het maakt het moeilijker met Annie mee te leven. Ook haar karaktertransformatie na het kamp doet soms wat theatraal aan, mogelijk doordat er minder tijd voor wordt uitgetrokken dan in het boek. Daardoor komt Mémoire de fille toch minder hard binnen dan die andere verfilming van Ernaux’ werk uit 2021, L’Événement.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie