Froukje | zangeres Op haar nieuwe album ‘Kijk Je Naar Mij?’ onderzoekt zangeres Froukje (25) liefde, vriendschap, volwassen worden en de behoefte om niet alles te hoeven begrijpen. Ze schrijft steeds compromislozer. Niet per se harder, wel eerlijker. Een album in zeven dilemma’s.
Froukje in de nieuwe studio in Amsterdam-Noord.
Zangeres Froukje stapt door de deur. Ten minste, dat dénkt ze. Het blijkt het lange binnenraam te zijn van haar nieuwe studio. Vrolijk stapt ze terug, nu door het houten geraamte waar straks de echte deur in komt te hangen. „Hoera, eerste keertje over de drempel”, juicht ze met haar manager, die ook Froukje heet (Bouma). Hun werkruimte annex studio in Amsterdam-Noord is nog half een bouwplaats, half een belofte. Zomerfrisse kleuren, retro-elementen. De audiotafel wordt nu getimmerd. De geluidspanelen moeten nog komen. „Zwart, grijs, wat denk jij?”
Op tafel ligt haar nieuwe album, Kijk Je Naar Mij? Op de hoes een foto waarop Froukje (de artiest) zich in een slaapkamer ontdoet van een donkergroen pluche kikkerpak. Op andere foto’s in het albumboekje trekt ze als kikker door de stad, in de metro, in een platenzaakje. Soms gaat alleen het grote brede kikkerhoofd af. Een vreemd, geestig beeld. En tegelijkertijd héél Froukje, knikt ze. Frok is haar bijnaam, de kikker haar symbool.
Ze trekt de elpee uit de hoes.„Vinyl maakt het altijd echter, hè? Zeker zwart. Maar er komen er ook met kleurtjes voor de fans, groen en roze.”
Wat begon als een schuchtere entree in de alternatieve Nederpop, groeide uit tot een stormachtige verovering. Met Noodzakelijk Verdriet schoot Froukje Veenstra in één beweging naar de top van de hitlijsten in Nederland en Vlaanderen. Geen Nederlands album werd in 2024 vaker gestreamd.
Al sinds haar doorbraak in het eerste coronajaar 2020 raakt haar kwetsbaarheid, de soms sombere Gen Z-thematiek, gegoten in welsprekende teksten op elektronische beats, aan alle kanten een snaar. Schuchter, erg verlegen met de plotse aandacht, kreeg ze de showfinesse gaandeweg in de vingers. Haar Nederpopbangers kregen miljoenen streams, ze won vele awards. En de podia werden allengs groter: de grote popfestivals, AFAS Live, Ziggo Dome – eind vorig jaar gaf ze met met muzikale hartsvriendin S10 een duoshow.
Ons plan is via dilemma’s Kijk Je Naar Mij? te doorkruisen. Vanaf eind 2024 schreef ze, vanuit een stabiele periode waarin een relatie, haar vrienden, haar leven, álles eigenlijk, op hun plek leken te vallen, nieuwe liedjes. Ze ontdekte, vertelt ze, wat ze eerder niet kende: er is niet per se ellende nodig om te kunnen schrijven. „Dat was anders ten tijde van mijn debuutplaat Noodzakelijk Verdriet, toen succes en aandacht tegelijkertijd op mij afkwamen en mijn hoofd overvol was. Vanuit stabiliteit schrijf je anders. Het werd meer een soort situaties onderzoeken.”
Froukje in haar studio.
„Oeh”, zegt ze. „Dat vind ik wel heel moeilijk.” Haar nieuwe plaat ademt liefde. Niet zozeer over de beginvonk, die korte opperste verliefdheid. Vooral over wat daarna komt. Over blijven, steeds opnieuw voor elkaar kiezen. In ‘Jaar na Jaar’ bijvoorbeeld. Daarin zingt ze hoe in liefdesliedjes mensen elkaar ontmoeten, maar dat het zelden gaat over hoe ze daarna nog vijf-, zes- of zeventig jaar samenblijven. In ‘Iedereen Gaat Vreemd’ moet ze accepteren dat liefde nooit helemaal zekerheid geeft.
Tijdens het schrijven had Froukje nog een relatie, haar eerste langere. „Voor het eerst voelde ik: misschien blijven wij wel bij elkaar. Ik ben in elk geval voornemens om jaar na jaar bij jou te blijven.” Maar de relatie is inmiddels toch stukgelopen. Zachtjes: „Ik leid intussen best weer een ander leven.”
Toch kiest ze, als ze moet kiezen, voor liefde behouden. „Uiteindelijk wil ik dat wel heel graag. Ik hou heel erg van dat moment dat je iemand leert kennen. Mijn ouders zijn nog altijd bij elkaar. Ik vind dat een fijn idee. Dat je bij iemand blijft en constant opnieuw voor elkaar blijft kiezen.”
Brutaal eerlijk, kiest ze beslist. Op deze plaat heeft Froukje haar observaties en gedachten minder ingepakt. „Ik heb weer een stapje gemaakt in een soort compromisloos willen schrijven. In mijn teksten zitten nu meer ongefilterde gedachten, er is meer spreektaal en minder nuance. Ik voel veel minder de behoefte het mooier te maken dan het is. Minder poëtisch in die zin ook.”
Dat hoor je bijvoorbeeld in ‘Ik Wou Dat Ik Jou Was’, een openhartig lied over vrouwenvriendschappen. Ze gunt haar vriendinnen „de wereld”, zegt dat ze nog veel van hen kan leren en verlangt ernaar „hun liefde voor kinderen” te begrijpen. Maar dan volgt ook ineens een veel persoonlijkere bekentenis: „Ik wil een kind, maar ’t voelt nep dat ik een baarmoeder heb.” Intiem, zonder er een mooier verhaal van te maken.
In de elektropoptrack ‘Geen Rem’ kijkt ze terug op een lange nacht. De ochtend erna komt de hangxiety: een dikke kater, vermengd met onrust en de knagende schaamte dat ze die avond misschien iets te veel van zichzelf heeft prijsgegeven. Dus daar zit ze, nog dronken, kotsmisselijk, met een emmer op schoot, balend van zichzelf. En ondertussen beseffend dat ze eigenlijk allang op de verjaardag van haar neefjes had moeten zijn. Ze grijnst. „De lelijkheid van zo’n beeld! En tegelijkertijd: iedereen maakt het weleens mee.”
Ze komt terug op ‘haar onderzoek’ voor dit album: hoe kan ze alledaagse dingen betekenis geven zonder meteen naar de grootste, verheven woorden te grijpen? „Ik heb het niet mooier willen maken dan het is. Nu ik weer solo leef, merk ik dat mijn liedjesschrijven, soms dagelijks, meebeweegt. Nu zit ik echt weer op de bank, direct vanuit een emotie teksten op te schrijven.” Ellende is tóch goed voor songwriters, bevestigt ze het hardnekkige idee. „Je hart moet minstens een keer gebroken zijn geweest om dieper te komen.”
„Nu zou ik zeggen: alleen mijn stem en een akoestische gitaar. Maar op deze plaat staat veel elektronische pop, liedjes als ‘Ik Wou Dat Ik Jou Was’ of ‘Nog Lang Niet Vrij’.” Die elektronische klanken zijn voor haar meer dan een productiekeuze: ze zetten de emotie van een nummer aan. „En met dat soort muziek kan ik grote festivalspots doen en grote zalen.”
Froukje schreef haar nieuwe album volledig zelf en produceerde het grootste deel ook zelf. Elektronische muziek geeft ruimte om ruwer te werken, vertelt ze. De afwerking deed ze met het producersduo 22Ghosts. „Als ik zelf produceer, werk ik een beetje met een grof penseel. Ben brutaal met dikke drums. Maak het niet te mooi. Ik wil persoonlijk en ongepolijst tegelijkertijd. Ik heb de synthpartijen thuis ingespeeld in de computer. Ik hou van ‘trashy’ bassounds, veel hoge uitgesproken geluiden. En ook van die vroege uitgesproken house uit het begin van de jaren 2010, juist omdat die niet zo verfijnd klinkt.”
De afgelopen zomer deed ze een solotournee langs openluchtpodia. Semi-akoestisch, met een piano, gitaar, synthesizer en een drumcomputer die ze zelf bediende. „Het begon als een eenvoudig idee: optredens met alleen een gitaar en piano. Maar het groeide uit tot een kleine eenpersoonsband waarvoor ik weer pianoles nam, nauw samenwerkte met de technici en mijn eigen houtje-touwtjebeatssysteem bouwde. Soms viel de techniek uit. Ik had het allemaal in elkaar geknutseld, haha. Dan moest ik maar met het publiek praten.”
Heerlijk, zegt ze. Alleen spelen gaf haar het gevoel dat ze het zélf kan. Ook om na een lange periode zonder shows weer op te treden. Vorig jaar had ze er genoeg van hoe het artiestenbestaan haar opslokte. Het denderde soms allemaal zo over haar heen. Een tijdje uit de gekte zijn leek haar goed. Om verbreding te vinden buiten de muziekbubbel, liep ze een tijdje stage bij campagnebureau BKB. „Ik heb er weinig van vastgelegd, en des te meer van geleerd”, schreef ze op Instagram na afloop.
Met de optredens van deze zomer haalde ze het contact met haar fans weer aan. Dat was nodig, zegt ze. „Anders had ik nu echt ver van het publiek af gestaan, denk ik. Het was goed te merken dat ze het nog steeds leuk vonden.” Nu kijkt ze uit naar de komende tour met haar band. „In een busje naar de shows. Daar heb ik zó’n zin in. Dat je er samen naartoe leeft. De locatie checkt. Dat je het uitzicht vanaf het podium deelt en napraat over wat je allemaal hebt gezien.”
Hoe ze zich verhoudt tot het artiestenbestaan houdt haar al langer bezig. Na een periode buiten de spotlights merkt ze hoeveel er nu weer bij komt kijken. „Je moet práten over muziek. Leuke dingen posten. Jezelf neerzetten. Nadenken over hoe je gezien wilt worden.” Het idool-zijn, zegt ze, vindt ze soms beklemmend. Ze noemt zichzelf liever muzikant en liedjesmaker dan artiest. „Het idee om ooit géén popidool meer te hoeven zijn, vind ik heel bevrijdend. Kijk, het is gewoon kwetsbaar. Dat je daar staat en denkt: kijk maar naar mij en klap maar voor mij. En dat het tegenvalt.”
Froukje.
„Het laatste. Niet omdat de wereld mij niets kan schelen, integendeel. Maar tja, ik ben geen enorm activistische artiest.” Ja, de Froukje van het klimaatliedje ‘Groter Dan Ik’ waar ze mee doorbrak is er nog steeds en de wil om zich in te zetten voor een betere wereld. „Maar soms is er …” Ze aarzelt. „Verlamming.” „Je doet wat je kunt, met kleine stapjes, en ondertussen gebeurt er van alles waar je geen controle over hebt. Dan wordt Trump weer verkozen en dan denk je: hoe kan dat nou?”
Op ‘Wat Moet Ik In De Oorlog’ klinkt die twijfel door in een klein kleinkunstachtig lied. Bewust wegkijken wil ze het niet noemen. Eerder niet weten wat je eraan kunt doen. „Misschien komt het wel weer terug. Als ik aanvragen krijg voor iets maatschappelijks, doe ik dat eigenlijk altijd graag en met liefde. Het kan ook gewoon deze fase zijn waarin ik zit, waarin ik veel met mezelf bezig ben.”
„Accepteren dat je het niet weet.” Froukje dacht op haar 18de dat ze het leven inmiddels aardig doorhad. Op haar 22ste dacht ze dat opnieuw. Inmiddels weet ze dat er nog veel levensfases en nieuwe uitdagingen komen. Hoe eerlijker ze wordt in haar muziek, hoe meer ze van zichzelf laat zien. „Ik ben best een open boek. Al heb ik ook nog een privéluikje in mijn hoofd.”
Op muzikaal gebied is ze steeds nieuwsgieriger naar andere vormen. Twee liedjes op Kijk Je Naar Mij? hebben bijna iets van kleinkunst: meer een gedicht op muziek dan een strak afgebakende popsong. „Ik kan mij voorstellen dat ik ooit een kleinkunstplaat maak, of het theater in ga met een orkestje. Niet om de popmuziek achter me te laten, maar omdat ik benieuwd ben hoeveel kanten er nog aan mijn schrijverschap zitten.”
Ze kijkt in dit genre met bewondering naar Nederlandse artiesten zoals Herman van Veen en Boudewijn de Groot die zichzelf steeds opnieuw weten uit te vinden. „Dat je een leven lang gewoon blijft máken. Omdat het niet anders kan. Ik ben oprecht nieuwsgierig naar wat er nog allemaal komt.”
Het album Froukje – Kijk Je Naar Mij? komt 2 oktober uit11 oktober start clubtour, o.a. Amsterdam, Zwolle, Nijmegen, Tilburg, Groningen, Maastricht.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie