Peter Buwalda is schrijver en columnist van de Volkskrant
Vorig jaar waren hier twee elektriciens, laat ik ze Rak en Bis noemen, of anders Sab en Kir. Daar loopt mijn vriendin Jet voorbij. Ik vraag haar of ze een voorkeur heeft, het waren ook haar lampenjongens. ‘Kijk’, zeg ik, ‘gewoon Rik en Bas vind ik lullig, ik ga een paar harde noten kraken.’
Ze vindt het prima schuilnamen, maar wat is er mis met Bik en Ras? Bovendien, als Sab en Kir meedingen, vindt ze dat ik ook Bir en Sak moet afwegen.
‘Weet je’, zeg ik, ‘ik los het zelf wel weer op.’
Net als het probleem waarmee Sba en Irk ons opgezadeld hadden. Laat mij maar even. Voor de verjaardag van mijn vriendin Jet moesten er nieuwe gloeilampen komen.
Ik heb geregeld bericht vanuit de Bredase boekenloods waarin we wonen. Waarop het neerkomt is dat we ons als twee pinguïns naast een gletsjer van boeken hebben geschaard. Dat is prima, ik zou het meteen weer doen. Neemt niet weg dat het verlichten van een dergelijke hangar geen sinecure is.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Genoemde Irb en Ska hebben hiertoe elf (!) papieren Chinese bollen opgehangen. Onze elektriciens hadden pertinente ideeën over de peren die daarin moesten, en ik vertrouwde hen. Daar hadden ze voor op de stroomschool gezeten. Gloeilampen moesten voor hen een soort romans zijn, zo zag ik het, Edison was hun Tolstoj, klaar. En zie, ze kwamen niet met zomaar wat lampjes aanzetten, maar met hoogkwalitatieve elite-peren van de firmant Philips, onze nationale trots. Ik geloof dat het Ria was, en anders Bsk, die zei: ‘Er gaat nog altijd niks boven het warme, flikkerloze, licht van peren uit Eindhoven. Moet je vanavond maar eens opletten.’
Wij ’s avonds opletten. Een supernova. Dat is een ster die tijdens het instorten explodeert met de lichtkracht van honderden miljoenen zonnen. Zaten we, in een boekenabattoir met elf gebakken, veel te felle peren. Je werd zelf gebakken! Dimmen hielp niet. In je eigen loods moest je als een popster je zonnebril ophouden wilde je op je gemakje een boek lezen.
Zachtere peren dus. Eerst meten, is mijn credo, dan weten, om te beginnen draaide ik net zoveel top-peren van Philips uit de Chinese bollen tot er te weinig licht overbleef.
‘Ik zie niks!’
Vrienden, er lagen na deze exercitie acht werkeloze gloeilampen op de eettafel! Nu kwam ik voor een interessante rekenkundige kwestie te staan, ik moest elf lampen zien te vinden die samen net zo hard straalden als deze drie witte reuzen. (Wat hadden Kri en Asb gedacht toen ze bij Praxis stonden? Dat we hennep gingen telen?)
Een week verder weet ik alles van gloeilampen. Ik glasblaas zo een peer als het moet. Een peer heeft een aantal lumen, maar ook kelvins, en ook nog een wattage – al is dat het oude lumen. Ongeveer. Er bestaan dimbare en niet-dimbare peren, maar ook: drietraps-dimbare. Die hebben niets, ik herhaal: niets met elkaar te maken. Er zijn ontzettend veel peer-merken, tientallen. Voor iedere Chinees bestaat een eigen merk peer. Je kunt ze per stuk kopen, per drie, per vijf, per zes, en per tien. Per elf kun je op onze planeet geen peren kopen.
Sommige peren worden snel geleverd, edoch de meeste peren pas een dag na de verjaardag van mijn vriendin Jet. Je hebt er van 32 euro per stuk en van 3 euro. Er zijn gele peren leverbaar met een witte draad, en witte peren met een gele draad. Je hebt kogelvormige peren, druppelvormige, en peervormige (peren).
Over drie dagen komen de peren – pardon, gasten. Ik ben al een week peren aan het combineren. Doosjes, sterktes, prijzen, levertijden, dimbaarheden. Er zijn vierendertig peren onderweg. Velen dimbaar, sommige niet. Ik kan geen lumen meer zien. Ik haat licht. Als ik een peer zie, zelfs een echte, een groene, begin ik te trillen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant