Het ankerpunt van de film: een ontketende Tom Cruise, in diens eerste niet door stuntwaaghalzerij gestutte grote rol in tijden. Als Texaanse olietycoon Digger vormt hij een schouwspel op zich.
is filmredacteur van de Volkskrant.
‘Anderhalve meter? Mijn lul past tien keer in die spleet.’
Digger Rockwell, een Texaanse olietycoon die dagelijks 90 duizend vaten fossiele brandstof oppompt onder de Groenlandse ijslaag, is niet onder de indruk van het nerveuze telefoontje van zijn poolonderzoeker over een verontrustende gletsjerspleet.
Want wie zo rijk is als hij, heeft altijd gelijk (waarom zou je anders zo rijk zijn?), en luistert enkel naar experts wanneer die vertellen wat je wilt horen; als de dierenarts constateert dat Diggers overduidelijk zéér ver in het sterfproces gevorderde witte schootkat niet meer te redden valt, bestelt het baasje een nieuwe arts.
De spleet wordt rap een scheur, waaruit een explosieve hoeveelheid methaan omhoog borrelt: de gigantische ijsplaat ‘Judy’ knalt los en stevent af op Noord-Europa.
Tot God bidden voor een andere windrichting óf die ‘bevroren kut’ kapot bombarderen, klinkt de triomfantelijke macho-analyse aan de enkel door oude witte mannen bezette overlegtafel van de Amerikaanse president, waaraan ook Digger een zetel heeft. En als de catastrofe in omvang toeneemt, weet ’s werelds rijkste man raad: zelfs de ondergang van de wereld draait enkel om beeldvorming, want: ‘perceptie ís realiteit’.
De grove, kluchtige toon waarmee Alejandro G. Iñárritu’s klimaatkomedie Digger aanvangt drukt de kijker achterover in de bioscoopstoel. Elk personage is grotesk. Elk personage redeneert enkel met de volumeknop open: van Diggers halfzus Emma (Sandra Hüller), die de ‘groene’ tak van zijn bedrijf bestiert, tot de door zijn ‘terminale kontkanker’ bevangen president (John Goodman).
Met als ankerpunt een ontketende Tom Cruise, in diens eerste niet door stuntwaaghalzerij gestutte grote rol in tijden. Met dikmaakpak en gezichtsprotheses is hij eindelijk eens een man van zijn eigen leeftijd (64): zie dat reepje bilspleet boven de pyjama. Hij vormt een schouwspel op zich, als de maniakaal door zijn eigen gelijk gedreven Digger, achter wie meer schuilgaat dan je vermoedt.
Spoilerwaarschuwingen zijn in de mode: zelfs The Odyssey schermde ermee, ongeacht de toch al enkele duizenden jaren bekende plot. Maar bij Digger valt wel te begrijpen dat de Warner-studio een extra waarschuwing deed uitgaan: ergens onderweg kantelt Iñárritu zijn film. Daar nu al over schrijven, voelt alsof je de goocheltruc uitlegt vóór de show.
De Mexicaan, altijd al een man van het grote gebaar, schuwt de theatraliteit niet. Met de mix van verhaallagen doet Digger wel wat denken aan Iñárritu’s eerdere en meesterlijke film Birdman, maar waar die in de toneelwereld gesitueerde komedie een bezwerend jazzy ritme kende, is de tred hier eerder bonkig. Alsof de duivelskunst die de filmmaker in gedachten had net niet helemaal van de grond komt. Tegelijk gaat Digger ook over het tekortschieten van politieke satire of farce, juist in deze kluchtige tijd. En zo biedt Iñárritu toch wel wat om op te kauwen, bij het verlaten van de zaal.
Komedie
★★★★☆
Regie Alejandro G. Iñárritu
Met Tom Cruise, Sandra Hüller, Riz Ahmed, John Goodman, Jesse Plemons, Michael Stuhlbarg
129 min., in 158 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant