De plot van tragikomedie Toutes directions kabbelt ongehinderd alle kanten op en het opvallende reisgezelschap neigt soms naar het cartooneske, maar de liefdevolle blik van regisseur Noël Loozen maakt alles goed. Met een debuutrol voor Spinvis, die ook de soundtrack componeerde.
schrijft voor de Volkskrant over film, met speciale aandacht voor filmmuziek en horror.
’s Ochtends smeert regiotaxichauffeur Sjef een witte boterham met kaas, voor de lunch. Zonder enige haast vervoert de zeventiger met zijn minibus een handvol senioren naar de dagbesteding. Bij die ene boom aan de kruising pleegt hij een plasje. Soms deelt Sjef ijsjes uit, lol hebben hij en zijn klanten altijd.
Het is een medemenselijke routine die zich in de tragikomische roadmovie Toutes directions niet straffeloos laat afbreken. Wanneer Sjef (Fred Goessens) van de ene dag op de andere wordt ontslagen – zijn remvermogen is niet meer het je van het, hij ziet onscherp – reageert hij met een radicale daad van verzet. Hij haalt iedereen op en neemt de afslag naar het zuiden. Schijnbaar zonder plan of reisdoel.
Schrijver en regisseur Noël Loozen maakt evenwel één ding glashelder: of Sjef nu beseft wat hij doet of niet, hij koerst op vrijheid en zelfbeschikking. ‘Au-to-no-mie!’, zegt zijn dementerende passagier Ber (Michiel Kerbosch).
Aan boord van het busje zijn verder nog een bejaard echtpaar (Frieda Pittoors en Dries Smits) en een door een ongeluk gehavende zestiger: een mooi mysterieuze debuutrol van Erik de Jong (Spinvis), die ook de ingetogen soundtrack van Toutes directions componeerde.
De plot kabbelt ongehinderd alle kanten op – Sjefs vrijheid is óók die van de film – en het reisgezelschap neigt soms naar het cartooneske, maar dat bezwaar wordt tenietgedaan door Loozens liefdevolle blik. Hij houdt voelbaar van elk personage, Sjef en Ber voorop.
Het talent van geboren Maastrichtenaar Loozen sprak eerder al uit kortfilms zoals het voor tv gemaakte Limburgia (2017), waarin gestileerd absurdisme gelijk opging met een onmiskenbaar gevoel voor poëzie. Toutes directions volgt dat spoor nauwgezet, van het zeer verzorgde production design – Sjefs eindpunt is aan het begin van de reis al zichtbaar op een passerende truck – tot het fraaie geluidsontwerp en dito camerawerk. Zie dat ene shot waarin de dood van een van Sjefs passagiers wordt gevisualiseerd middels een in de autoruit gespiegelde wolk: een fluisterbeeld dat net zo kenmerkend is voor Toutes directions als de surrealistische fratsen die Loozen zich soms permitteert.
Als de film ergens mee samenvalt, dan is het wel het gezicht van hoofdrolspeler Fred Goessens. Zijn Sjef is een man van weinig woorden, maar in de close-ups van zijn gelaat worstelen pijn, rouw en berusting stilletjes heel wat af. Die dikke grijze wenkbrauwen lijken soms hun eigen verhaal te vertellen, in het erg grappige, warmbloedige en waarachtig ontroerende Toutes directions.
Roadmovie / tragikomedie
★★★★☆
Regie Noël Loozen
Met Fred Goessens, Michiel Kerbosch, Erik de Jong, Frieda Pittoors, Dries Smits
88 min., in 49 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant