Eens moest Oranje ook onder de nieuwe bondscoach Xavi slecht voetballen, maar dat het al in zijn derde duel gebeurde was een tegenvaller. Na rust in Griekenland, in de Nations League, volgde puik herstel na een schrikbarende eerste helft (2-2).
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Al was de uitslag 2-2, het was in zekere zin de winst van het pure voetbal, van mannen die zich misschien onterecht gepasseerd voelden en na rust invielen. De zaak leek verloren, maar Oranje redde de meubelen.
De invallers deden het goed: Ryan Gravenberch met zijn reusachtige passen, Tijjani Reijnders met zijn loopvermogen, zijn diepgang en zijn 2-2 in de slotfase, een snoeihard schot van dichtbij. Noa Lang met zijn brisante dribbels. Ze keerden de zaak om, waardoor bondscoach Xavi ook in zijn derde duel ongeslagen bleef. Nederland blijft derde in de groep A2 van de Nations League, met vijf punten uit drie.
De beoogde weg omhoog onder bondscoach Xavi is blijkbaar een proces van bemoedigend succes en rare uitglijders. Een afzichtelijke eerste helft, gevolgd door redelijk tot goed voetbal na rust, was de optelsom van de wedstrijd in Thessaloniki. Het was een tamelijk bizar duel, waarbij het Nederlands elftal na rust serieus en gedreven op jacht ging om de achterstand (2-0) van een vreselijke eerste helft uit te wissen. Afgezien van twee goals, keurde scheidsrechter Marco Guida ook nog twee doelpunten van Denzel Dumfries af vanwege buitenspel. Nederland liet de Piratenboot, zoals de Grieken zich gaarne laten noemen, bijna volledig zinken. Het berouw van Oranje was weer eens na de zonde gekomen.
Vermoedelijk leed het elftal donderdag tot de rust net zo vaak balverlies als bondscoach Xavi Hernández vroeger bij Barcelona en Spanje in een heel seizoen, misschien zelfs in zijn hele carrière, met enige overdrijving gesteld. De Spanjaard moet geschrokken zijn, alleen al van het technische falen van zijn elftal in die fase. Van de voortdurende ruzie met de bal van menigeen.
Gewoon, de bal goed aannemen, de goede kant opdraaien, snel naar de volgende speler met dezelfde kleur in het shirt spelen, en enige dreiging naar voren tonen. Het was allemaal te veel gevraagd. Dat Xavi tijdens de rust meteen drie keer wisselde (Noa Lang voor Ruben van Bommel, Ryan Gravenberch voor Quinten Timber en Tijjani Reijnders voor Guus Til), zei alles over deze tot dan in elke vezel irriterende wedstrijd van Oranje. En met die nieuwelingen kwam meer voetbal in de ploeg.
Het startende middenveld was op papier zo ver verwijderd van een linie waarmee Nederland de blits kan maken in de rangorde van het wereldvoetbal: Joey Veerman, Guus Til en Quinten Timber. Xavi had Til deze week nog gecomplimenteerd en gezegd dat hij een fout heeft gemaakt, door hem pas in de selectie op te nemen toen anderen met blessures wegvielen. Maar het middenveld van de eerste helft is op papier gewoon modaal, maximaal. En de werkelijkheid was een paar tandjes erger dan de belofte van het papier.
Dumfries, tot de rust in zijn geval, de broers Timber, het was ver onder de maat. Wat waren ze aan het doen met zijn allen. Druk zetten? Leek nergens op. Het Nederlands elftal viel terug naar een niveau dat zelfs onder Xavi’s voorganger Ronald Koeman zelden is aangeraakt. Altijd maar weer dat streven naar balbezit, al is de intentie naar voren ver te zoeken.
En dan die doelpunten, zo simpel weggegeven, zo ontluisterend. Eerst verloor Dumfries na een uittrap van doelman Kostas Tzolakis een kopduel, waarna Jurriën Timber uitgleed, Virgil van Dijk niet meer repareerde en Fotis Ioannidis de bal simpel in de hoek kon leggen.
Vlak voor rust was het zelfs 2-0, na een vreselijke kaats van Ruben van Bommel, en het onvermogen van Joey Veerman en Jurriën Timber om de fout nog te herstellen. Giorgios Masouras, ingevallen voor de geblesseerde Christos Tzolis, scoorde van dichtbij.
En dat terwijl het wel meeviel met de voorspelde vijandelijke sfeer in dat heerlijke Toumba Stadion, een oude betonbak die voetbal ademt. De Grieken, met de 18-jarige Konstantinos Karetsas als een linksbenige artiest die wel meteen naar voren speelt en altijd dreiging heeft, waren sneller, pittiger en tactisch ook slimmer, met hun voortdurende overmacht op de vleugels, waar Dumfries en Micky van de Ven moeite hadden om hun mannetjes op te pikken.
Welke eer viel te behalen voor de in de basisploeg debuterende Ruben van Bommel, die in elk geval nog wel initiatief nam, die paar keer dat hij de bal kreeg. Maar het duurde veel te lang voordat andere hem aanspeelden, en zo kreeg ook Mexx Meerdink bijna geen ballen, al bleek hij soms handig in de combinatie. Nou ja, 2-0 achter, wedstrijd al bijna verloren, maar toen volgde toch herstel, met veel meer voetbal in de ploeg.
De 2-1 was mooi, een kopbal van Van Dijk na een hoekschop. Nederland had nog alle tijd, maar om een of andere reden lukte het nog maar een keer om te scoren, ondanks tal van kansen, onder meer van invaller Joshua Zirkzee. Gjivay Zechiël maakte nog zijn debuut. Zondag Servië thuis in Eindhoven, en dan is het weer voor even voorbij met interlands.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant