Manchester City
Dit is het dagelijkse commentaar van NRC. Het bevatmeningen, interpretaties en keuzes. Ze worden geschreven door een groepredacteuren, geselecteerd door de hoofdredacteur. In de commentaren laat NRC zien waar het voor staat. Commentaren bieden de lezer eenhandvat, een invalshoek, het is ‘eerste hulp’ bij het nieuws van de dag.
Sergio Agüero, Kevin De Bruyne, Rodri, Erling Haaland. Het is maar een greep uit de reeks sterspelers die garant stond voor een uitpuilende prijzenkast in het Etihad Stadium, thuisbasis van Manchester City Football Club.
Maar die periode van internationale roem in het oosten van de oude industriestad begon – zeker afgezet tegen stadsgenoot United – relatief kortgeleden. Tot twintig jaar geleden hadden zelfs de meest fanatieke fans van de kwakkelende Citizens weinig om trots op te zijn. Ja, twee landstitels onder een dikke laag stof, uit 1937 en 1968.
Dat veranderde op slag in 2012, toen City de eerste vruchten plukte van de miljoenen die van buitenaf in de club waren gepompt. Eerst door de corrupte oud-premier van Thailand, Thaksin Shinawatra (2007), een jaar later voortgezet door de Abu Dhabi United Group, met sjeik Mansour bin Zayed als sterke man – miljardair en vice-president van de Verenigde Arabische Emiraten.
De gevolgen zijn tot op de dag van vandaag zichtbaar. Met ’s werelds beste voetballers speelde het voormalige lelijke eendje van Manchester ineens, vooral onder topcoach Pep Guardiola, oogstrelend voetbal dat liefhebbers soms tot tranen roerde. Acht landstitels, elf nationale bekers, een Champions League, een UEFA Supercup en een Wereldbeker zijn de tastbare bewijzen.
„Ik heb een zak geld nog nooit een doelpunt zien maken”, zei Johan Cruijff ooit. Maar bij Manchester City scheelde het niet veel. Als de zakken maar diep genoeg zijn, had Roman Abramovitsj al eerder aangetoond bij Chelsea, zijn sportieve successen uiteindelijk te koop.
Maar lang niet alles, blijkt nu, ging volgens de regels in Manchester. Eigenlijk bijna niets. Dinsdag maakte de Premier League bekend dat de club door een onafhankelijke commissie schuldig is bevonden aan meer dan honderd aanklachten van ernstige regelschendingen tussen 2009 en 2018. Het belangrijkste verwijt: City tuigde heimelijk papieren sponsorconstructies op met bedrijven uit de Emiraten, maar in de praktijk betaalde de eigenaar. Ook betaalde de club trainers en spelers buiten de boeken om via fictieve consultancycontracten.
Over het doel dat City nastreefde is de Premier League duidelijk: „De inkomsten van de club kunstmatig opblazen en de kosten verlagen, met meer dan 900 miljoen pond (ruim 1 miljard euro) over de betreffende periode, zodat het leek alsof de club aan de financiële regels voldeed.”
De Premier League is met afstand ’s werelds populairste voetbalpodium, wekelijks bekeken door miljoenen voetbalfans op alle continenten. Sjoemelen of valsspelen om titels binnen te slepen tast de integriteit en de geloofwaardigheid van de sport aan tot op het bot; het is een ‘financiële doping’ die fans misleidt en concurrenten op achterstand zet voordat er ook maar één minuut is gevoetbald.
Als Manchester City ook in beroep schuldig wordt bevonden, dan is de grote vraag welke straf zal worden opgelegd: van een boete tot puntenaftrek, of erger: degradatie of uitsluiting van de competitie. Duidelijk is dat deze zaak te ernstig is om af te doen met een boete. Ook al omdat geld het probleem niet is voor een club die spelerssalarissen betaalt van meer dan 400.000 euro per week.
Gezien de omvang, de duur en de opzet achter de operatie is degradatie uit de Premier League een meer toepasselijke straf. Bovendien geeft zo’n sanctie het signaal dat de meest bekeken voetbalcompetitie op aarde sportief te waardevol is om te bedriegen.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie