Mobiel Bas van Putten is helemaal om en pakt in Berlijn voortaan de deelfiets in plaats van de auto. Weinig zo ontroerend als op een mooie herfstavond via spookachtig verlichte, ruime wegen richting Brandenburger Tor te fietsen.
De Nextbike-vloot. De fiets is fijn: Lage instap, eenvoudig instelbare zithoogte, drie versnellingen. Schitterende slogan ook: ‘Wir helfen bei Radlosigkeit’.
In Berlijn deed ik tot nu toe alles met de auto. De stad is enorm en door zijn ruime opzet relatief autovriendelijk. De paar keer per jaar dat ik er voor theatervoorstellingen en concerten ben, bleek zelf rijden van hotel naar opera en concertzaal vaak de snelste weg. Bovendien is parkeren er choquerend veel goedkoper dan in Amsterdam. Ik betaalde net 75 euro voor drie dagen in een comfortabele parkeergarage naast operahuis Unter den Linden, hartje stad. Voor dezelfde tijdspanne had ik onder de Stopera 175 euro neergeteld. Bizar.
Toch heb ik steeds minder zin in het gedoe. De auto moeizaam uit de Tiefgarage opvissen, voor honderd stoplichten staan, in een dierbare stad nodeloos vierkante meters annexeren, niet bewegen. Terwijl op elke Berlijnse straathoek deelfietsen van diverse aanbieders wachten. Die besloot ik eindelijk eens te proberen, benieuwd wat het concept me aan voldoening en efficiency zou kunnen brengen.
Sinds de klimaatverandering zelfs mijn autoverslaafde bewustzijn binnendrong hanteer ik een onverbiddelijk mobiliteitsbeleid. Thuis in Groningen leg ik afstanden tot 25 kilometer braaf te voet of op de fiets af, en op mijn aanstaande S-pedelec kan ik met een topsnelheid van 45 km per uur die actieradius nog fors vergroten. Ik neem de trein waar het kan. In steden blijft wandelen het mooiste tijdverdrijf. Maar Berlijn is groter dan Groningen en voor trajecten boven de vijf kilometer gaat lopen echt te langzaam.
Mijn laatste Berlijn-weekeinde in september was een goede testcase voor een fietsprogramma. Op de rol de volgende adressen: Berlijnse Filharmonie, in Charlottenburg de Deutsche Oper en het Haus der Berliner Festspiele, voor een privébezoek Pankow, voor een laatste operavoorstelling het voormalige vliegveld Tempelhof. Logeren doe ik altijd in Mitte nabij de Brandenburger Tor omdat ik het Museumkwartier en boekhandel Dussmann om de hoek wil hebben, boekentassen zijn zwaar. Voor de respectievelijke trajecten bedragen de afstanden vanaf mijn hotel dan 1,7 kilometer, tweemaal 6 kilometer, 3,5 kilometer en nogmaals 5 kilometer. Daarna slinger ik ter afsluiting nog 25 kilometer door voormalig Oost-Berlijn.
Naar een ros van de dominante providers Lime of Nextbike is het nooit lang zoeken. Hun apps geven alle beschikbare tweewielers in je directe omgeving aan, maar er zijn zo veel fietsen dat je je beeldscherm zelden hoeft te raadplegen. Mocht je er toch twee straten verder voor moeten lopen, dan kun je het gedetecteerde exemplaar via de app een kwartier reserveren zodat je zeker weet dat je hem hebt. De fiets is rijklaar zodra je hem met een scan van de QR-code op het achterspatbord hebt ontgrendeld. Bij aankomst, waar dan ook, zet je de fiets op slot en beëindig je je rit via de app. Tarieven worden automatisch afgeboekt. Voor de navigatie gebruik je je eigen smartphone die je met een gerust hart toevertrouwt aan de onwrikbare greep van de telefoonhouder op het stuur. Voorop heb je een mandje, bij Lime stevig van snit, bij Nextbike een bergvak zonder zijwanden met niet altijd intacte fixeerkabels. Rugzak aanbevolen.
Bij Nextbike kun je kiezen voor een e-bike of een gewone fiets. Ik zou altijd de gewone nemen. Niet alleen kun je in het grotendeels vlakke Berlijn prima zonder trapondersteuning, hard rijden is er door de wisselvallige conditie van de fietspaden niet ongevaarlijk. Op het met boomwortels dooraderde asfalt is het valrisico aanzienlijk. Doe dit zeker op hogere leeftijd niet zonder helm.
Verder niets dan lof voor de opstapvriendelijke Berlijnse deelfiets en zijn biotoop. Het fietspadennetwerk is riant en op doorgaande routes als Unter den Linden of de indrukwekkend stalinistische Karl-Marx-Allee verbreedt je speelveld zich tot een halve snelweg, buitengewoon comfortabel in een arena die je deelt met zwermen steps en e-bikes. Wat een fantastisch leven heeft de fietser hier. Hij is langzaam genoeg om alle rauwe schoonheid van de stad te innen, vlot genoeg om adequaat van A naar B te komen.
Weinig zo ontroerend als op een mooie herfstavond via de spookachtig verlichte Siegessäule over de Strasse des 17. Juni richting Brandenburger Tor te rijden met het uitverkoren gevoel dat je ver van huis toch een beetje thuis bent. Dit deed ik vorig jaar nog met de auto die ditmaal geen meter aflegde. De kosten vielen mee. In totaal legde ik 51 kilometer voor 22,50 euro af, maar de tarieven laten zich met dag- en weekpassen of maandabonnementen drukken. Nooit meer anders, waar dan ook. Dit heet vooruitgang.
Zo erg is het gelukkig zelden. Soms vind je een eenzame fiets op de trottoirs, vaker een slordige verzameling deelstepjes en -fietsen op geïmproviseerde parkeerhaventjes langs de straat.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie