Nieuwe muziek Zangeres Froukje heeft de lat vanaf het begin hoog gelegd. Haar tweede plaat is net te vaak een herhaling van zetten. Verder: een heerlijk album van het Animato Quartet met Jelmer de Moed en dansvloertracks van Prunk op ‘Footprints’.
Froukje Veenstra maakt het niet mooier dan het is. De succesvolle zangeres en songschrijver opent haar tweede album Kijk Je Naar Mij? met ‘Het Leven Is Een Pil’, een nummer over het artiestenbestaan waarin een afterparty enigszins uit de hand loopt. „Ik moet kotsen. Oh mijn god, hoe ben ik nu zo dronken? Wat zonde”, klinkt het in het refrein. Ook op het tweede nummer voelt ze de gevolgen van een nacht met excessen en dreigt ze de verjaardag van een neefje te missen. „Kutzooi”, merkt ze op.
Kijk Je Naar Mij?
Na deze droogkomische start wordt duidelijk dat de 25-jarige Froukje nog veel andere dingen heeft om te vertellen. Over relaties, nostalgie, vriendschap tussen vrouwen en de bedenkelijke staat van de wereld. Dat doet ze in combinatie met popsongs die in het verlengde liggen van haar uitstekende debuut Noodzakelijk Verdriet. Die plaat legde de lat hoog. De opvolger voelt soms dan ook als een typische ‘lastige tweede’: iets te veel herhaling van zetten, net te weinig avontuur.
Muzikaal blijft Froukje, die alle nummers grotendeels ook zelf produceerde, binnen haar comfortzone van fonkelende elektropop. En scherpe teksten worden hier en daar afgewisseld met zinnen die baat hadden gehad bij een iets poëtischer laag („Deze guy is slecht, je moet bij hem weg” op ‘Je Moet Bij Hem Weg’).
Af en toe knettert het wel, onder meer op ‘Nog Lang Niet Vrij’, een dansvloernummer met rave-elementen. Hier komt ze het meest in de buurt van ‘Ik Haat Hem Voor Jou’, de klapper die ze eerder maakte met S10. De bijtende en zeer specifieke tekst over een ex werkt goed: „Soms vind ik nog jouw nagels/ Die jij hier altijd afbeet en in mijn huis op de grond smeet.” Het nummer bouwt naar een climax die nog wat langer had mogen duren.
Na die explosie schakelt Froukje naar een andere versnelling. Op het compacte, tegen kleinkunst aanschurende liedje ‘Wereld, Slaap Zacht’ zingt ze over een populistische redder die (uiteraard) helemaal geen redder blijkt te zijn. Het is een van de meest geslaagde nummers op het album en maakt nieuwsgierig naar de stappen die Froukje hierna nog allemaal gaat maken.
Thijs Schrik
Tristan Keuris
Je kijkt ervan op: jonge topmusici die een lans breken voor componist Tristan Keuris, die op 3 oktober tachtig zou zijn geworden, als hij niet al op z’n vijftigste was overleden. Keuris „leeft nog volop”, constateerde NRC in 2009 bij de release van een box met zijn Complete Works. Het is sindsdien snel bergafwaarts gegaan, zoals wel vaker met dode componisten, want uitvoeringen van zijn werk zijn tegenwoordig schaars. En dat is onterecht, bewijzen het Animato Quartet en klarinettist Jelmer de Moed, die een heerlijke cd aan Keuris’ kamermuziek wijden.
Tristan Keuris, van de generatie vlak na revolutionairen Louis Andriessen en Reinbert de Leeuw, was een beminnelijke rebel die furore maakte met kleurrijke, briljant geïnstrumenteerde orkestmuziek. Keuris klonk ‘modern’, maar dan op zo’n manier dat iedereen het mooi vond. Uiteraard was dat soms reden voor azijnpisserij, want Keuris opereerde in een periode dat ‘mooi’ als verdacht gold.
Nu kun je stellen dat hij zijn tijd vooruit was: voor veel hedendaagse componisten, onbelast door de strenge voorschriften van het modernisme, vormen schoonheid en experiment allang geen belangwekkende tegenstelling meer.
De Canzone voor klarinet solo is een verrukkelijke opener. Jelmer de Moed laat zijn instrument zingen, zoemen en schmieren met het soort lyrische, beschaafd-genotzuchtige verteldrift dat Keuris kenmerkt, tegelijkertijd kwetsbaar en vol bravoure. Het Eerste strijkkwartet etaleert juist een hang naar hoekige en vinnige beweging. Het doet een beetje aan Bartók denken, maar met een fonkeling en glans die helemaal eigen is. Animato licht de wrang-zoete harmonieën prachtig uit met volmaakt samenspel en een rijke, diepe, soms broeierige klank.
In het ijzersterke Klarinetkwintet (1988), gecomponeerd voor het eeuwfeest van het Concertgebouw, komt alles samen. Animato en De Moed mengen schitterend in de mysterieuze klankweefsels van het eerste deel, ‘Lamento’ – dooraderd met verstilde klarinetoverpeinzingen. Ook de grillige oprispingen van het ‘Scherzo’, de indringende solo’s van de ‘Elegia’ en de elegant-onstuimige ‘Finale’ getuigen van spelplezier en zeggingskracht. Ja, denk je dan: Keuris leeft.
Joep Stapel
Footprints
Prunk heeft de afgelopen jaren niet stilgezeten. De Nederlandse dj en producer, echte naam Nilz Pronk, bouwde zijn platenlabel PIV uit tot een internationale housenaam. Op Footprints, zijn tweede album na Le Funk uit 2023, richt hij de aandacht weer op zichzelf.
De titel verwijst naar de sporen die clubs, collega’s en jaren achter de draaitafels bij hem hebben achtergelaten. Dat levert een plaat op die diepgeworteld is in klassieke house. Soulvolle vocalen, pianoklanken, ronde baslijnen en strak voortbewegende drums keren herhaaldelijk terug.
De plaat opent opvallend loom met ‘Eivissa’. Een verwijzing naar Ibiza, waar PIV afgelopen zomer voor het vijfde seizoen neerstreek met een eigen clubavond. Na drie behoorlijk gelijkgestemde nummers voert ‘Tell You’ het tempo en de energie eindelijk op. Boven een stevigere beat wordt „I just want to tell you, I got to let you know” eindeloos herhaald, tot de stem bijna onderdeel van het ritme wordt. Het is een beproefd middel waar Prunk op Footprints vaker naar grijpt.
De nummers waarop de zang meer ruimte krijgt, onderscheiden zich het duidelijkst. Op de titeltrack draagt de soulvolle stem van Rona Ray het nummer en maakt ze ‘Footprints’ tot een van de sterkste momenten van de plaat. Ook ‘I Want Your Love’, met Riva Starr en Danny Losito, blijft hangen. Het zijn sterke tracks, maar ze leggen tegelijkertijd bloot hoe klein de verschillen elders soms zijn. Veel nummers leunen op vergelijkbare baslijnen, korte vocale frases en nostalgische houseklanken. Afzonderlijk werken ze prima, zeker op een dansvloer. Achter elkaar geplakt, vloeien ze steeds meer in elkaar over.
Dat past ergens ook bij Prunks achtergrond als dj. Dit zijn tracks die je zo tussen twee andere platen in een lange clubset kunt voorstellen, waarbij de zaal in beweging blijft. Maar een album vraagt om iets anders. Tijdens zestien nummers wil je ook verrast en uitgedaagd worden. De verschillende mensen, plekken en herinneringen die hun voetafdruk op deze plaat achterlieten, hadden muzikaal wat duidelijker van elkaar mogen verschillen.
Robyn van Gorsel
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie