Pop De muziek van Ca7riel en Paco Amoroso voelt live alsof je door een TikTok-feed scrollt. Met zo’n sterke band en zo’n slim uitgekiende show werkt dat uitstekend.
Het Argentijnse duo Ca7riel en Paco Amoroso, deze zomer in Mexico.
Gezien op 1/10 in AFAS Live
De show van het Argentijnse duo Ca7riel (spreek uit als Ka-trie-jel) en Paco Amoroso donderdag in de AFAS Live begint eigenlijk al tijdens het voorprogramma: een collectieve klankbadsessie van de holistische therapeut Agata Malczewska. Op de schermen naast het podium staan quotes van grote wijsgeren als de Bhagwan, Carl Jung, Kim Kardashian en Gwyneth Paltrow („Intermittent fasting is the key to everything”).
Ca7riel en Paco Amoroso werden eind 2024 tot sterren gekatapulteerd toen hun Tiny Desk-concert viraal ging. Waar hun eerste album nog sterk dreef op trap- en reggaeton-invloeden, lieten ze op hun tweede album Free Spirits horen wat een ideeënrijkdom er aan hun act ten grondslag ligt, zowel muzikaal als tekstueel. Het zijn voorlopers op weg naar de toekomst van de muziek, aldus Rolling Stone.
Die belofte lossen ze in Amsterdam volledig in. In een totaalproject van een kleine twee uur laat het duo, vergezeld door een vierkoppige band, zien hoe theatrale humor en muzikale virtuositeit elkaar naar een nieuw plan kunnen tillen en hoe de contentificatie van cultuur ook iets positiefs kan zijn.
Na de meditatiesessie lichten twee witte chirurgenstoelen op waarin de Argentijnen plaatsnemen. We worden welkom geheten door een gastvrouw, gebarend als een stewardess, die uitlegt hoe we onze riemen vast moeten doen, en door een voice-over van Sting. Live gestreamd vanuit Stings brein, aldus diezelfde voice-over.
De bijna musical-achtige show staat bol van de weirde details. Tijdens het nummer Me Muero werkt het duo zich door een fitnessroutine. Terwijl Amoroso de coupletten rapt van Baby Gangsta geniet Ca7riel van een gezichtsmassage.
Er zo gebeurt er steeds iets nieuws, alsof je door je tijdlijn scrollt. Zouden die schermen naast het podium bewust op telefoons lijken, met die afgeronde hoeken? Door de Engelse ondertitels zijn subtiele en soms totaal niet subtiele vondsten in de songteksten ook voor de niet-Spaanstaligen in het publiek te volgen. Ze lijken in de minderheid; de Spaanse teksten worden massaal en moeiteloos meegezongen.
Genreoverstijgend is een wat uitgekauwde term in de muziekjournalistiek. Maar ja, hoe moet je het dan noemen wat hier gebeurt? Zelf noemen ze zich degenerados: niet alleen ‘gedegenereerden’, maar ook ‘genrelozen’. Wie terugkeert van een toiletbezoek kan zich zomaar afvragen of-ie nog wel in de goede zaal is. Huh? Hier werd toch net nog bossanova gespeeld? Wat doet die thrashmetalband hier?
Een brug tussen genres slaan is op zichzelf niet per se nieuw, maar deze reikwijdte is wel uitzonderlijk. Evenals het feit dat het bij Ca7riel en Paco Amoroso allemaal zo liefdevol verzorgd is, of het nou een ballad, hiphop of jaren ‘70-fusion is.
Ja, het is soms plat en puberaal, bijvoorbeeld in teksten van nummers als #TETAS of Ay ay ay („the pussy’s so good I want to cry-ay-ay”). Maar met zo’n presence en zo’n goede band – Ca7riel speelt zelf ook behoorlijk indrukwekkend gitaar – kom je daar prima mee weg.
Na het beukende technoclimax met bijbehorende lasereffecten komt de band toch nog even terug op het podium voor het wiegende Himno del Mediocre, een laatste rondje met het zaallicht al aan. „U wordt bedankt voor weer een avond gezelligheid”, zeg maar, maar dan in het Spaans. Achter de band wordt al druk afgebouwd.
„Niemand verzint ooit iets nieuws, alles is al ooit gedaan”, zingt het Argentijnse duo in Nada Nuevo. Maar wat ze vanavond hebben laten zien voelt toch behoorlijk nieuw aan.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie