De lezersbrieven! Over de kop van Jet, masturberen, de verjaardagspiek op 30 september, Pangram, homoacceptatie, veiligheid van vrouwen, vredesdenkers en de onstuitbare opkomst van ‘dus dat’.
De bezuinigingen op de sociale zekerheid lijken van tafel. Waar alle spelers in de politiek, werkgevers en vakbonden het wel over eens zijn, is dat de WIA hervormd moet worden, omdat er te veel mensen in die regeling terecht dreigen te komen, en vaak onomkeerbaar. Is dat, in het kader van een grote doorbraak, dan niet een goed moment om eens niet langs het frame van excelsheets en regels in gesprek te gaan? Maar in gesprek te gaan over hoe het toch komt dat zoveel mensen vastlopen in het arbeidsproces?
Dat zou nog eens een doorbraak zijn.
Laat ik in dat opzicht eens refereren aan het organisch ontstane systeem van ouderwetse gildes. Als je daar onderdeel van uitmaakte, was er sprake van een vanzelfsprekend gedeeld verantwoordelijkheidsgevoel, van hoog tot laag, voor elkaar in goede en slechte tijden. Zonder dat principe nu te idealiseren, het waren andere tijden, ligt daarin wel een sleutel om eens een ander gesprek te voeren.
Onder het mom van individuele vrijheid en ontplooiingsmogelijkheden zijn we als individu steeds meer op onszelf aangewezen, in een context van een door specialismen en rationele professionalisering steeds ingewikkelder bestaan. Zo word je na twee jaar ziekte uit je netwerk gestoten: ‘Niet meer ons pakkie-an.’ We kijken niet meer naar ‘de hele mens’, maar isoleren zijn specifieke probleem en maken er een kostenpost van in een doorschuifsysteem.
We zijn door ratio een superrijk land geworden, maar op het vlak van gevoelsarmoede spelen we inmiddels in de Champions League.
Marien van Schijndel, Deventer
Het onderwijs in Nederland is achteruit gehold. Gas, elektriciteit, benzineprijzen, alles wordt peperduur. Het openbaar vervoer verhoogt zijn tarieven. We hebben een wooncrisis. De uitstoot van broeikasgassen is weer toegenomen.
We vangen psychiatrische patiënten niet meer op. De bejaardentehuizen zijn verdwenen, de zorg is onbetaalbaar, voedselbanken behoren tot het normale straatbeeld. We zijn langzamerhand een narcostaat aan het worden.
Deze nationale problemen wegen niet op tegen internationale terreurdreiging, oorlogen, cyberaanvallen en de gevolgen van de opwarming van de aarde. En dan nu het kabinet-Jetten: dat gunt de rijkste Nederlanders een belastingvoordeel van 12 miljard. Geen wonder dat Rob Jetten inmiddels de nationale kop van Jet is.
Maaike van der Horst, Haarlem
Al jaren wordt dit land geteisterd door overlast die serieus is: vuurwerk, fatbikes, hangjongeren, explosies bij woningen. Ga daar wat aan doen, in plaats van heisa te maken over de vraag of oud-burgemeester Koen Schuiling wel of niet heeft zitten masturberen in zijn auto.
Niko van Dijk, Lelystad
De rubriek Cijfers bij het nieuws over de verjaardagspiek op 30 september laat vreemd genoeg de oorzaak onvermeld: de verwekking negen maanden eerder. De lange nachten eind december, begin januari, de (hernieuwde) goede voornemens tussen partners, het naderende einde van de kerstvakantie – je ziet dat de jongere generatie ouders daar meer door wordt geïnspireerd dan eerdere lichtingen. En bij de boomers is duidelijk dat ze het liefst in de zomervakantie zaaiden.
Martijn Bakker, Nijmegen
De Volkskrant is de laatste tijd nogal druk met de vraag of teksten met AI zijn geschreven. Hiervoor gebruikt de krant een onderzoeksinstrument genaamd Pangram. Een commercieel bedrijf.
Na het echec met de afslankmiddelen zou je denken dat de Volkskrant wat terughoudender zou zijn met het veelvuldig noemen en aanprijzen van een commercieel product. Maar nee hoor.
Door Pangram keer op keer bij naam te noemen en het product structureel in de eigen redactionele controle op te nemen, geeft de Volkskrant het bedrijf gratis precies wat voor een commerciële AI-detector goud waard is: naamsbekendheid, legitimiteit en het gezag van een detector die door een serieus Nederlands medium wordt gebruikt. Probeer dat als bedrijf maar met een advertentiecampagne voor elkaar te krijgen.
Piet Post, Arnhem
Handig dat je bij de Volkskrant artikelen kunt luisteren. Ik moest wel twee keer nadenken, en daarna hard lachen, toen ik de AI-stem hoorde bij een artikel over het bezoek van Xi aan Trump, en deze bekende en belangrijke persoon consequent ‘Romeinse cijfer 11’ genoemd werd. AI weet niet wie de machtige leider van China is!
Jos Frijns, Utrecht
‘Het is bitterzoet’, antwoord ik steevast op de vraag: ‘Heb je zin om terug naar Nederland te verhuizen?’ Het liefst leg ik de nadruk op het zoete, maar ik kan er niet omheen dat het bittere de boventoon voert.
Drie jaar lang heb ik samen met mijn man in de vrije bubbel van New Haven mogen wonen. Onverwacht vrij, we vertrokken immers naar trumpiaans land. Verbaasd was ik bij het aanzicht van de vele veranda’s met trotse regenboogvlaggen – ongeschonden en tevreden wapperend in de kustwind. Ik had mij nooit voorgesteld dat dit kon, een vredig en zichtbaar bestaan als homoman.
Immers, in Nederland waren wekelijkse scheldpartijen en intimidatie om mijn seksualiteit de norm. Toen ik mijn man op onze eerste date een kus gaf, riep een automobilist allerlei verwensingen uit zijn raampje.
Hoe anders is het in New Haven. Hier kan ik simpelweg zijn, zonder uitleg, zonder schaamte en zonder angst. Mijn seksualiteit is geen gespreksonderwerp. Des te verdrietiger maakt het mij dat in Nederland de homoacceptatie achteruit holt en het geweld toeneemt. Maken we wel de goede keuze om naar Nederland terug te verhuizen? Is Nederland het waard om deze vrijheid in te leveren? Ik twijfel.
Rick Langerak, New Haven (Verenigde Staten)
‘Kabinet trekt extra geld uit voor veiligheid en weerbaarheid van vrouwen en lhbti’ers’, aldus de Volkskrant van 28 september. Staatssecretaris Judith Thielen zegt hierover: ‘Vrouwen moeten ook ’s avonds laat veilig over straat kunnen gaan.’
Pardon, mevrouw Thielen, hoezo ’s avonds laat? Weet u hoeveel meisjes en vrouwen overdag – thuis, op het parkeerterrein voor school of supermarkt, tijdens hun werk, bij het fietsenhok van de school, in de buurt van een politiebureau – nagefloten, aangerand, verkracht, ontvoerd of zelfs vermoord worden? En ’s avonds laat niet meer naar buiten mogen, durven of kunnen?
Zolang gemeenten zelf mogen bepalen hoe ze hiermee omgaan, is er geen wettelijke bescherming tegen femicide en blijven meisjes en vrouwen vogelvrij.
En zolang het ‘lastig blijft om de impact op veiligheid, et cetera te meten’ kunnen wegkijkers nog altijd blijven zeggen dat het probleem eerst maar eens geïnventariseerd moet worden, terwijl de kranten er al jaren vol van staan.
Hoe vaak moet het nog misgaan voordat de overheid van hoog tot laag 24/7 haar verantwoordelijkheid neemt?
Petra Peeters, Bemmel
Het is opmerkelijk hoeveel journalisten menen te weten wat de vredesdemonstranten denken en vinden, en hoe weinig journalisten aan de vredesdemonstranten hebben gevraagd wat ze denken en vinden.
W. de Vries, Amsterdam
Het artikel van Marijn Ruhaak was een feest van herkenning. Veertig jaar heb ik naast mijn praktijk als beeldend kunstenaar voor de klas gestaan als docent beeldende vorming. Hoewel ik mezelf graag zag als kunstenaar ben ik na mijn pensioen gaan inzien dat ik veel meer leraar ben (geworden) dan ik dacht en daar heb ik geen spijt van.
Kleine suggestie voor het verkleinen van het lerarentekort: alle ambtenaren (inclusief de staatssecretaris en de minister) van het ministerie van Onderwijs en de Onderwijsinspectie verplicht één dag in de week voor de klas. Ook het beleid en dus de kwaliteit van het onderwijs zullen daar baat bij hebben.
Frank Tarenskeen, Nijmegen
Ik ben vast niet de enige die het merkt, de onstuitbare opkomst van ‘dus dat’ als dikgedrukte punt achter een zin of betoog. Soms afgekort tot alleen ‘dat!’. Een nieuw taalfenomeentje dat misschien (hopelijk!) ook weer snel verdwijnt in de vaart der taalverandering. Doet me gelukkig ook denken aan een sketch van Koot en Bie. Dus dat.
Vincent van Steen, Breda
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant