Binnen de categorie ‘dad tv’, oftewel machismoseries waar het testosteron vanaf spat, zijn er twee nieuwe, moeilijk uit elkaar te houden aanwinsten: Mobland en The Gentlemen. En nee, u hoeft géén vader te zijn om dit type serie lekker te vinden.
Het is altijd bloedirritant als er geen lekkere vertalingen bestaan van Engelse popcultuurtermen. Want hoe vertaal je in vredesnaam iets als ‘dad show’ of ‘dad tv’? ‘Vaderserie’ dekt de lading niet helemaal, en ‘papa-tv’ voelt misschien wat vreemd.
Officiële termen zijn het sowieso niet echt, meer een soort gevoelssamenvatting. Als de term al moet worden uitgelegd, bestaat ‘dad tv’ vaak uit de volgende kenmerken:
1) De protagonist is een competente, stoere man die volledig is toegewijd aan zijn werk, relaties zijn bijzaak. De protagonist is een held die orde schept, of een antiheld die een bepaalde orde of stabiliteit wil handhaven.
2) Inhoudelijk komt het vaak neer op een rechttoe-rechtaanplot met redelijk voorspelbare wendingen en een duidelijk onderscheid tussen figuren met wie we moeten meeleven en de overduidelijke schurken.
3) Dit type serie richt zich vaak op mannen van middelbare leeftijd en ouder, maar ook op een bredere doelgroep die geïnteresseerd is in competent gemaakte, comfortabele actie met een zeker machismo. Acteurs als Sylvester Stallone, Kevin Costner en Pierce Brosnan doen het vaak goed bij de doelgroep.
Laat duidelijk zijn dat u niet daadwerkelijk een vader hoeft te zijn om dit leuk te vinden; ‘dad tv’ is een volstrekt kunstmatige term die vooral een bepaald type serie moet vangen. Laten we het hier voor het gemak dan toch maar omdopen tot papa-tv: machismoseries waar het testosteron (m/v/x) vanaf spat.
In dit genre passen bijvoorbeeld Reacher, Bosch en Jack Ryan, series over rechtschapen mannen die de orde enigszins proberen te herstellen en vaak afrekenen met allerhande gespuis. Noeste helden, bij wie het volstrekt helder is wie de goeden en wie de kwaden zijn.
Daartegenover staat de meer criminele machismoserie. Een genre waarin bijvoorbeeld de Amerikaanse schrijver en regisseur Taylor Sheridan uitblinkt, met series als Yellowstone, Tulsa King en Mayor of Kingstown.
Naar een Britse equivalent van Sheridan hoef je niet lang te zoeken: dan kom je toch al snel uit bij Guy Ritchie. Deze regisseur brak eind jaren negentig door met films als Lock, Stock and Two Smoking Barrels en Snatch, films waarvan menig tienerjongen een poster in de slaapkamer had hangen.
Ritchie maakt nog steeds zulke actiefilms met ijzeren regelmaat, maar maakt ook steeds vaker uitstapjes naar series. Zo is hij de showrunner van de serie The Gentlemen, en regisseerde hij de eerste twee afleveringen van allebei de seizoenen van Mobland.
Beide series hebben dusdanig veel overeenkomsten dat het soms moeilijk is om ze uit elkaar te houden. We gaan toch een poging wagen. Mobland, de beste van de twee, draait voornamelijk om Harry Da Souza (gespeeld door machokoning Tom Hardy). Deze Harry werkt als fixer voor de criminele Harrigan-familie, van wie de pater en mater familias worden gespeeld door steracteurs Pierce Brosnan en Helen Mirren.
Als Conrad en Maeve Harrigan zijn zij grote spelers in de Londense drugswereld, die het (logischerwijs) voortdurend aan de stok hebben met rivalen. Dat de Harrigans het geweld niet schuwen, blijkt al uit de openingsscène, waarin Conrad eigenhandig afrekent met een opstandige zakenpartner. En aan het eind van de eerste aflevering vermoordt Conrad zijn oudste vriend, omdat de Lady Macbethiaanse Maeve het (ongefundeerde) vermoeden heeft dat hij de boel flest. Nee, die Harrigans zijn geen types om tegen je te hebben.
Mobland is in alles de definitie van een ‘lekkere serie’ waar je nooit langer dan vijf minuten over na hoeft te denken. Intriges en wendingen genoeg, maar het heeft verder heus niet al te veel om het lijf. U heeft het al talloze malen eerder gezien en het is vaak zo voorspelbaar als wat.
Héérlijk! Soms heb je ook helemaal niet meer nodig: zet een paar topacteurs in een prima gemaakt misdaaddrama, en je bent al een heel eind. Dan hoeft het wiel verder ook helemaal niet opnieuw te worden uitgevonden: daarvoor hebben we tenslotte al echte klassiekers als The Sopranos en Succession.
Voor The Gentlemen is dat niet anders, al gedraagt die serie zich net wat uitzinniger. Dat uit zich vooral in de creatieve manieren waarop menig boef uit de weg wordt geruimd. The Gentlemen is een spin-off van de gelijknamige film uit 2019, die ook werd geregisseerd door Ritchie.
De hoofdrol is hier voor Theo James, vooral bekend uit het tweede seizoen van The White Lotus. James speelt hertog Eddie Horniman, een rijkeluiszoon die het landgoed van zijn overleden vader erft en ontdekt dat het een immense wietplantage herbergt. Aristocratie gaat hier hand in hand met drugshandel, waardoor Eddie zich al snel ontpopt tot meestercrimineel die voortdurend mot heeft met rivaliserende misdaadfamilies.
Tegenover het wat ernstigere Mobland biedt The Gentlemen wat meer flair en zwarte humor, al vertonen de series in de kern veel overeenkomsten. Net als in Mobland wordt de cast hier ook bevolkt door topacteurs in lekker vette rollen, met in dit geval onder meer Giancarlo Esposito, Hugh Bonneville en oud-voetballer Vinnie Jones.
Zowel The Gentlemen als Mobland zijn inmiddels al verlengd met een derde seizoen. De ingrediënten voor dit succes zijn bekend: huur een regisseur van naam in om de toon te zetten, leg een paar topacteurs vast, gooi er een berg criminele intriges tegenaan en prop de afleveringen vol met zoveel mogelijk (redelijk voorspelbare) plotwendingen.
Het resultaat hoeft daarbij geenszins vernieuwend te zijn. Series als Mobland en The Gentlemen zullen niet snel opduiken in een lijst met beste series van deze eeuw, zoals The New York Times die recent publiceerde. Maar als er een lijst zou komen met de lekkerste series van deze eeuw, verdienen beide papaseries minstens een plaats in de subtop.
The Gentlemen is te zien op Netflix, Mobland op SkyShowtime.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant