Vergeet de werkvloer, het schoolplein, de (sport)club. Er zijn minder voor de hand liggende manieren om de nieuwste aanwinst voor je sociale kring te ontmoeten.
is chef van Volkskrant Magazine. Ze schrijft onder meer over stand-upcomedy & cabaret en populaire cultuur.
De beste vriendin van Elise van Es (34) stuurde haar per ongeluk een vriendschapsverzoek op Facebook nadat haar profiel als suggestie bij ‘mensen die je misschien kent’ in beeld was verschenen. Ze hadden 180 gemeenschappelijke connecties. ‘Uit allerlei hoeken van mijn leven. Dus ik stuurde haar een berichtje in de trant van: ‘We kennen echt veel dezelfde mensen, maar elkaar niet, zullen we eens afspreken?’ De eerste keer dat ze langskwam, miste ze de laatste bus naar huis en hebben we tot de eerste bus ’s ochtends zitten kletsen.’
Elisah van den Bergh (33) hoefde geen cadeaus, maar vroeg voor haar verjaardag telefoonnummers van vrienden van vrienden die ze echt eens moest ontmoeten – een poging om buiten haar bubbel te treden. ‘Iemand van wie ik iets kan leren, of aan wie ik iets kan leren, of gewoon een leuk persoon die volgens jou bij mij past’, luidde de opdracht. Ze sprak af met vijf via via’s, met een heeft ze nog geregeld contact.
Twee maanden geleden stuurde een via LinkedIn opgeduikelde vriend – ander verhaal – haar nog eens op vriendschapsblinddate. ‘Mijn verkering ging uit, en iedereen om mij heen zit in de babyfase. Ik mis mensen om me heen die begrijpen dat ik op een dinsdagmiddag kan denken, kom, we gaan op avontuur. Of dat er dagen zijn waarop ik niemand spreek. Ik zei tegen die vriend dat ik me alleen voelde in mijn levensfase en vroeg of hij nog mensen kende die in hetzelfde schuitje zitten. Omdat wij elkaar ook nog niet zo lang kennen, is zijn vriendenkring nog helemaal nieuw voor mij.’ Schot in de roos: ‘Zij is nu m’n nieuwe beste vriendin.’
Sander (43) laat zijn achternaam hier achterwege. Toekomstige werkgevers hoeven niet te weten dat hij tot zijn eigen verbazing een intensieve vriendschap opbouwde met een man die hij leerde kennen via Bullchat, een site voor gay sekscontacten. ‘Het contact daar is normaal gesproken heel plat’, zegt hij: je matcht er op kinks, niet op interesses.
‘Bij toeval raakte ik in gesprek met iemand die schreef dat hij alleen chat- en camcontact wilde. Normaal reageer ik dan niet – ik wil iemand ontmoeten – maar nu merkte ik al na een paar zinnen hoe leuk het was om met hem te praten. Hij gaf me vrij snel zijn 06, wat vrijwel nooit gebeurt op Bullchat. Ik googelde zijn nummer, en zag dat hij een kunstenaar was die bij mij in de buurt woonde, even oud als ik.’
De twee spraken af, van het een kwam het ander, en meer, toen ze ontdekten hoeveel ze gemeen hadden, tot en met hun trouwlocatie aan toe. Allebei hebben ze een open huwelijk, waarin dus ruimte is voor seks met anderen. De kunstenaar werd een friend with benefits, met de nadruk op friend. Ze bezoeken voorstellingen en tentoonstellingen en appen dagelijks. Hij is ervan overtuigd dat het platonische deel overeind blijft, mochten de benefits op een dag wegvallen: ‘Dit is een zielsverwant.’
Anne van der Steen (34) maakte in 2024 de korte documentaire Anne (32) zoekt vrienden. In de film belt ze oude vrienden om te vragen waarom hun vriendschap is verwaterd, en onderzoekt ze met nieuwere contacten waar hun contact is blijven steken.
Met één vriend van vroeger pakte ze de draad weer op, ze zitten nu samen bij een wijnclub. Na de uitzending op NPO 2 volgden er bovendien ‘hartverwarmend veel’ uitnodigingen van kijkers die een keer koffie wilden drinken.
‘Ik kwam erachter dat mijn probleem niet zo particulier was als ik dacht, en hoe aardig mensen zijn als je kenbaar maakt dat je iets mist. Uiteindelijk heb ik dertig mensen uitgenodigd om samen te komen, dat leek me vrijblijvend en haalbaar. Binnen die groep zijn hechte vriendschappen ontstaan. In onze appgroep komen nu regelmatig foto’s voorbij van duo’s die dingen met elkaar aan het ondernemen zijn. Ik heb zelf ook met één iemand intensiever contact gehouden. Zij woont in Nijmegen en ik in Eindhoven. Ze is niet mijn nieuwe beste vriendin, maar wel iemand met wie ik om de zoveel maanden afspreek, en met wie het altijd leuk is.’
Tommy Smits (35) was vijf jaar geleden een van de actieve bijdragers aan een memepagina op Instagram. Een groep mensen die elkaar niet persoonlijk kende, had de inloggegevens van die pagina en postte er ‘onzin’, zoals Smits het kort en bondig samenvat. Een van de andere ‘admins’ vond zijn content grappig. ‘Vanuit het niets vroeg Thomas in een privébericht of ik zin had om die avond te komen eten: ‘Ik maak andijvie.’ Ik kon niet, maar we prikten een datum en hebben toen alsnog stamppot gegeten.’ Het was heel duidelijk het begin van een vriendschap, zegt hij. Hun gedeelde, superspecifieke gevoel voor internethumor bleek ook offline een goede bodem. ‘Hij bleek ongeveer tien jaar jonger te zijn dan ik, maar vanaf dat moment maakten we vaker stamppot. We zijn wezen bushcraften en zijn samen op reis geweest. Toevallig zie ik hem morgen weer.’
Fotograaf Sabine van de Korput (32) kwam Anneke (91) tegen tijdens haar afstudeeronderzoek in 2018, bij een hiphopclub voor ouderen in Rijswijk.
‘Anneke staat open voor alles en iedereen. Ze is geïnteresseerd en nieuwsgierig, en vindt het heel belangrijk om onder de jongere mensen te blijven. Na het project ben ik haar blijven opzoeken. Met mijn camperbusje gaan we naar het strand, ze kookt graag, ze heeft altijd taart op tafel staan als ik langskom. Ze belt me regelmatig en stuurt bij elke mijlpaal een kaartje.
‘Mensen noemen onze omgang vaak ‘schattig’, maar dat klinkt toch een beetje alsof het niet helemaal een serieuze vriendschap is. Dat is het wel. Als ik een slechte dag heb, brengt Anneke mij energie omdat ze zo positief in het leven staat. Onze ontmoetingen monden vaak uit in een soort therapiesessie. Ik hecht soms meer waarde aan advies van haar dan van leeftijdsgenoten, omdat zij er al een heel leven op heeft zitten.’
Sandra Smits (55) vloog in 1994, op haar 22ste, naar Australië om een jaar te backpacken. ‘Ik reisde met Travel Active. We vertrokken met een groep, maar het was geen groepsreis. De organisatie zorgde voor de eerste nachten accommodatie, ze legden uit hoe werken in Australië ging, en je kon post via hun kantoor ontvangen. Op Schiphol zei een stewardess: ‘Jij krijgt niet zo’n Qantas-kortingsboekje, want je zus heeft er al een.’ Ik heb geen zus. Bleek dat zich in het gezelschap iemand bevond met dezelfde initialen en achternaam. Tijdens onze tussenstop in Singapore zagen we dat we dezelfde toilettas hadden, met dezelfde deodorant en shampoo. Tot op de dag van vandaag is zij mijn beste vriendin, ik heb zelfs mijn kind naar haar vernoemd.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant