Vaak is Mees zo onzeker dat hij zichzelf in relaties alleen nog door de ogen van de ander kan zien. Bij de vrouw die hij op zijn werk ontmoette, was dat aanvankelijk niet zo.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
Mees (22): ‘Ik hield van mijn werk in de garderobe van een Amsterdamse club, al waren de nachten soms lang. Die vrijdagavond had een vrolijk meisje mij haar jas gegeven en even later zwaaide ze naar me vanaf de dansvloer. Druk was het niet, tijd genoeg om mijn boek te lezen over mijnwerkers in Zuid-Limburg, de geboortestreek van mijn moeder. Blije dronken mensen zwaaien graag, dacht ik, en ik concentreerde me weer op de letters.
‘Even later stond ze ineens voor mijn neus. ‘Zal ik even bij je komen zitten?’ Ze had een opmerkelijke energie, bleek makkelijk om mee te praten en al snel hadden we het over onze levens. Opmerkzaam stelde ze vragen over de sluiting van de mijnen. Ik haalde wat gratis drankjes en durfde steeds vaker terug te lachen en wat langer haar ogen vast te houden met mijn blik.
‘Ze vertelde dat ze hier twee jaar eerder ook had gewerkt, sommige van mijn collega’s kende ze nog en tegen het einde van de nacht pakte ze mijn hand en nam me mee naar het hok met fusten naast de garderobe. Ze zoende een beetje verkennend. Toen haar vrienden stuk voor stuk vertrokken, zei zij dat ze nog even bleef. Ze keek me aan. Moest ik nog wat opruimen, of konden we gaan?
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Mees gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
‘Even later liep ze huppelend en giechelend naast me op straat op weg naar mijn huis, nog blijer dan eerder die avond, en ik huppelde van binnen ook. Al moesten we natuurlijk eerst nog maar zien waar al die blijdschap toe leidde.
‘Thuis maakte ik een theetje dat we koud lieten worden omdat we al vrij snel in bed belandden, waar we opnieuw zoenden en elkaar langzaam uitkleedden. Ik vond haar erg aantrekkelijk. Ze voelde weinig schroom en was kundig en zelfverzekerd. Dat was fijn. Eerder was ik vooral intiem geweest met jongens. Met vrouwen vond ik het nog wat spannend. Zij kon me enorm goed ‘begeleiden’ en veel leren, tegelijkertijd gaf ze me het gevoel dat ik veilig bij haar was.
‘De volgende ochtend gingen we om 10 uur naar de markt, waar ik iedere zaterdag boodschappen doe met een vriend. In nog geen 24 uur was ze niet alleen een deel van mij geworden, maar ook van mijn omgeving. Toen ik die maandag daarop bij een lezing van Geert Mak zat en mijn buik en hele lijf alleen maar bij haar wilden zijn, ben ik halverwege opgestapt en heb ik de trein gepakt. Langer dan een dag konden we niet zonder elkaar.
‘‘Ik heb een vriend’, zei ze op woensdag. ‘Daar moeten we het even over hebben.’ Hij zat voor een paar maanden in Spanje, ze bleken een open relatie te hebben en ik was de eerste met wie ze dit concept uitprobeerde. Ik was teleurgesteld, maar ik zei: ‘Prima, dit is jouw keuze, jouw verantwoordelijkheid, ik wil geen derde partij zijn in jullie relatie en hoef er ook niets over te weten.’ Ik vertelde haar dat ik over drie weken sowieso een maand op reis zou gaan. ‘Dus maak je geen zorgen, we gaan het drie weken gewoon heel leuk hebben en dan basta.’
‘Meestal ben ik bij beginnende relaties nogal behoeftig, ik wil dan bij wijze van spreken tot op de bodem uitzoeken of iemand geschikt voor me is, ik wil door en door begrepen worden, ook wat betreft mijn minder leuke eigenschappen. Met als gevolg dat de druk soms torenhoog wordt. Vaak ben ik zo onzeker dat ik mezelf alleen nog door de ogen van de ander kan zien. Als die me leuk vindt of om me moet lachen, voel ik me goed. Heb ik daarentegen het gevoel iets verkeerd te hebben gezegd, dan ben ik dagenlang van de kaart en word ik verteerd door twijfel.
‘Maar nu de tijdelijkheid de liefde domineerde, was daar allemaal geen reden voor. Haar vriend in Spanje en mijn aanstaande reis gaven onze liefde precies die luchtigheid waar ik tot dan toe alleen maar naar had kunnen verlangen. Een liefde van drie weken hoeft niet bestendig te zijn tegen stormen, die is een lange lentebries. Als tuinder was ze de hele dag buiten, dat stoere paste bij haar, vond ik. Als ik bij haar aanbelde, stond ze al te wachten bij de voordeur, we omhelsden elkaar zodra ze opendeed, glimlachten verbaasd naar elkaar, zoenden en ploften op haar gele bank. Onze vier benen over elkaar, we zoenden weer, sprongen op om buiten te roken, kletsten en gingen dan weer naar binnen om te koken.
‘Ik had het zo leuk met haar dat ik haar aan iedereen wilde laten zien. Binnen een week nam ik haar al mee naar mijn broer, waar we onder tafel elkaars handen vasthielden. Ik zei tegen alles ‘ja’, want de tijd was beperkt. Ik ging zelfs mee naar haar salsales. Zei ze iets waar ik normaal mijn wenkbrauwen over had opgehaald, dan haalde ik nu mijn schouders op, want na drie weken was het toch voorbij.
‘Bij het afscheid gaf ik haar een brief en schreef ik hoe dankbaar ik was voor onze tijd samen, dat ik van haar had geleerd hoe onbegrensd begrensde liefde kon zijn en hoe goed me dat deed. Tijdens mijn reis en direct erna zocht ik geen contact. Ik was trots op mijn autonomie, dit kon ik toch maar, gelukkig zijn met iemand zonder van haar afhankelijk te zijn, alles versterkte elkaar. Op de tweede dag na mijn thuiskomst lag er een brief op mijn drogende was. Dat ze me graag wilde zien. Plots was alle gevoel er weer. Op school zei ik tegen de lerares: ‘Ik ben verliefd, ik moet onmiddellijk naar haar toe, want ze heeft me zojuist een brief gestuurd.’ Daarop verliet ik de klas. Die middag vertelde ze dat het uit was met die vriend.
‘Niet lang daarna veranderde er iets. Ik ging meer van haar verwachten, want, ho eens, als dit voor de langere termijn was, dan werd ineens alles belangrijk. Ik wilde dat ze me begreep als ik verdrietig en melancholiek was. Op een feestje moest ik huilen om iets wat een oude fling tegen me had gezegd, maar toen ik haar erover wilde vertellen, kwam ik niet uit mijn woorden. Ze zei: ‘Sorry, ik kan hier niks mee.’ De volgende ochtend dumpte ze me. ‘Ik voel het niet meer.’ Drie dagen lang was ik heel verdrietig, maar op donderdag ging het alweer.’
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant