DEN HAAG - Scoutinggroep Be Pals-Prins Juliana uit Den Haag viert komende week het 95 jarig bestaan, met een reünie. Bij scouting draait het om avontuur, samenwerken en vrienden voor het leven maken. In sommige gevallen komen daar zelfs relaties uit voort. Deze twee koppels zijn zelfs al meer dan 30 jaar getrouwd en zijn nog steeds dol op elkaar en op scouting.
'Mijn tante Ellen zat op scouting, als kabouterleidster. Mijn ouders hadden een groentezaak op de Beeklaan dus het kwam wel erg goed uit als ik op zaterdag naar scouting ging', vertelt Claudia van der Toorn (59). En zo belandde ze op 6-jarige leeftijd bij de vereniging.
Jari van der Toorn (ook 59) kwam ermee in contact via zijn nichtje, dat lid was. 'Mijn moeder dacht dat het goed voor mij zou zijn, omdat ik daar discipline zou leren en zou leren gehoorzamen. Dus op mijn tiende werd ik lid.'
Toen ze veertien waren, ontmoetten ze elkaar. 'Dankzij de fusie van Be Pals en Prinses Juliana kwamen de jongens en de meisjesscouts bij elkaar. Wij zaten bij de eerste gemengde patrouille', vertelt Jari. En is het een beetje gelukt hem te disciplineren en te leren luisteren?
Hij moet lachen om die vraag. 'Nee joh, daar ging het helemaal niet om. Het was een hartstikke leuke, nieuwe wereld voor mij, waarin juist alles kon.' Het tweetal kijkt terug op een leuke jeugd en is nog steeds lid van de vereniging.
'Je leert er met andere mensen omgaan, in goede en in slechte tijden. Je leert er voor elkaar te zijn en leert elkaar goed kennen op scouting', vertelt Jari. 'Onze eigen kinderen hebben ook op scouting gezeten', vult Claudia aan. 'Je doet leuke dingen in de natuur, je bent buiten, leert zelfstandig te worden en bent er voor elkaar.'
Dat klinkt toch ook wel een beetje als een plek voor buitenbeentjes, voor kinderen die wat minder sociaal zijn misschien? 'Nou, we zijn natuurlijk ook leiding geweest. In die tijd werd ik weleens benaderd door een docent met een moeilijke leerling.'
'En ook weleens door ouders, die met iets soortgelijks kampten. Die kinderen deden het bij ons dan juist heel goed, terwijl ze op school gepest werden.' Inmiddels behoren Jari en Claudia tot de senioren van de vereniging. 'Ja, bij scouting ben je boven de dertig al oud', zegt Claudia lachend.
Haar vriendin Anke van Alphen (61) kent ze al vanaf haar zevende. Inderdaad, van scouting. Ook zij is, samen met haar man Johan (63), nog steeds betrokken bij Be Pals-Prinses Juliana, tegenwoordig gevestigd aan de Laan van Poot in de Haagse Vogelwijk.
Ze is er zelfs inmiddels voorzitter en anno 2026 heeft de vereniging 110 jeugdleden en zo'n 30 volwassenen. De twee koppels maken deel uit van een hechte vriendengroep van zo'n 14 mensen die nog steeds samen optrekken binnen scouting. Wettige wederhelft Johan weet nog goed hoe zijn relatie met Anke begon.
'We waren met scouting op kampeerweekend in Wassenaar, op landgoed Raaphorst. Anke moest 's avonds op pad naar een vergadering van de scoutingband. Ik heb toen een prakkie chili con carne voor haar apart gehouden, zodat ze bij terugkomst wat te eten had. Ja, de liefde van de vrouw gaat inderdaad ook door de maag.'
En toen dacht Anke zeker: die kerel moet ik hebben? Ze knikt bevestigend. 'Ja, precies dat. En zo kregen we op 12 maart 1988 een relatie. Inmiddels zijn we 32 jaar getrouwd.' Of ze er al spijt van heeft? 'Zeker niet.'
Maar hoe kwam zij bij de scouting terecht? Anke woonde als klein meisje in de Maranathakerk in Den Haag, omdat haar moeder daar kosteres was. 'De padvindsters hadden daar altijd hun bijeenkomsten, dat vond ik machtig interessant en hing daar altijd rond. Dus toen ben ik lid geworden, op mijn zevende.'
Johan zat eerst bij een andere Haagse scoutingvereniging, maar zegde na zijn studie op omdat hij dacht Den Haag te verlaten. Maar toen hij hier een baan vond, werd hij opnieuw lid, maar dan van Be Pals-Prinses Juliana. En ook hij maakte er vrienden voor het leven.
Johan: 'Met onze ouwelullenscouting gaan we nog steeds met elkaar op kamp, om onverwachte gebeurtenissen te beleven. Dat varieert van een eenvoudige strandwandeling tot een sinterklaasviering of met zijn allen kamperen in Drenthe. Of we huren een clubhuis in Luxemburg en gaan wandelen. Maar het is ook heel praktisch, als iemand uit onze groep gaat verhuizen, komen we helpen met klussen.'
Even terug naar de verenging en het 95-jarig jubileum. Is die samenhorigheid ook het geheim, waardoor deze scoutinggroep al zo lang bestaat? Anke: 'Het is een eigenwijze groep, die het op zijn eigen manier doet. En er is plek voor iedereen, voor vogels van diverse pluimage.'
En al die vogels die ooit uitvlogen, zijn welkom komend weekend tijdens de reünie van 10 oktober in het clubhuis, vanaf 15.30 uur. Er hebben zich nu zo'n 60 mensen aangemeld. 'Daar kan nog wel wat bij ja.'
De opkomst lijkt wat tegen te vallen? 'Het is lastig, je mag tegenwoordig geen gegevens van oud-leden meer bewaren door de wet AVG. Dus we lopen er tegenaan dat we mensen moeilijk of helemaal niet kunnen bereiken.'
Oud-leden kunnen zich dus nog aanmelden. En veel deelnemers of niet, ze hebben er alle vier al zin in. 'We leven echt toe naar die reünie', vertelt Anke. 'Twintig jaar geleden was er ook eentje. Toen kwam ik een meisje tegen, waarvan ik ooit leidster was geweest. Ze vertelde nooit naar reünies te gaan, maar per se wel naar deze gewild te hebben.'
'Dit is de enige plek waar ik nooit gepest ben, hier was ik altijd veilig', vertelde ze. 'Het is als scoutinggroep zo belangrijk dat je kinderen een veilige plek kunt bieden. Dat is de grootste beloning die je kunt krijgen voor je vrijwilligerswerk.'
Scouting is in 1910 opgericht in Nederland, vertelt een woordvoerster aan Omroep West. 'Toen nog vanuit de verzuiling. Er waren katholieke padvindersclubs, protestantse clubs, enzovoorts. Al die bonden daarachter zijn in 1973 samen verder gegaan als Scouting Nederland.'
Dat veel clubs een dergelijk jubileum als dat van Be Pals-Prinses Juliana niet halen, komt door de Tweede Wereldoorlog. De woordvoerster: 'Toen zijn veel clubs opgeheven, omdat het verboden werd. Sommigen zijn toch gewoon doorgegaan, zoals deze. Een paar clubs hebben al de honderd gehaald, maar 95 jaar is zeker ook eerbiedwaardig. Dat komt niet zo vaak voor.'
Source: Omroep West Den Haag