Een week na haar eerste wereldtitel heeft Demi Vollering ook op het Europees kampioenschap de zege gegrepen. Na sterk teamwerk van de Nederlandse ploeg reed ze de laatste 14 kilometer solo naar de finish in het Sloveense Šenčur.
schrijft voor de Volkskrant over wielrennen en Formule 1.
Demi Vollering moet nog 2 kilometer tot de finish als ze op de achterkant van haar helm tikt. Niet op de zijkant, zoals ze vaker doet, en daarmee wijst naar haar hoofd, het koppie, het mentale aspect van het spelletje. Dat bedoelt ze zaterdagmiddag niet, als ze tijdens de finale van het Europees kampioenschap in haar eentje op weg is naar nóg een zege dit seizoen.
Het is iets anders, blijkt als Puck Pieterse even later hetzelfde doet, en seconden na Vollering als tweede over de meet komt. Ook zij tikt op de achterkant van haar helm. De hele Nederlandse ploeg heeft daar een sticker van bondscoach Laurens ten Dam geplakt, de man die het oranjeteam weer tot één geheel wist te maken.
Een week geleden reed het Nederlandse team voor het eerst met één uitgesproken leider. Alleen zij die volle bak voor Vollering wilden rijden, mochten meekomen naar Canada. De tactiek pakte meteen goed uit, want in Montreal won Vollering haar eerste wereldtitel.
Zeven dagen later werd er in Slovenië voor dezelfde aanpak gekozen. Exact dezelfde namen stonden op de Nederlandse startlijst, waar alleen Lorena Wiebes nog extra aan werd toegevoegd. De voormalig Europees kampioen had zelf de bondscoach gebeld, aangegeven dat ze het team wilde helpen, het vuile werk op wilde knappen.
In combinatie met de kennis dat de Nederlandse ploeg de laatste negen van de tien Europese kampioenschappen had gewonnen, wist de concurrentie dat het een moeilijke opgave zou worden. Alleen: na het WK wisten de andere landen ook precies hoe Nederland wilde koersen.
Het EK was bovendien een stuk korter dan het WK: 130 kilometer, met in de finale lokale lussen met de steile klim naar Možjanca (2,1 kilometer tegen ruim 10 procent). Daar zou de beslissing vallen. En iedereen wist ook al welke vrouw daar het liefst alleen boven wilde komen.
‘Als Nederland daar het gashendeltje opendraait, zal het moeilijk zijn om te volgen’, zei Margot Vanpachtenbeke vooraf. En dus viel de Belgische direct na de start aan, samen met de Oostenrijkse Carina Schrempf. De Nederlandse ploeg vond het prima, gaf ze twee minuten voorsprong en controleerde de koers op kop van het peloton.
Als met 50 kilometer te gaan het lokale circuit in zicht komt, en daarmee de eerste beklimming van de Možjanca, gaat het tempo snel omhoog. Nog voordat de beklimming begint, zijn de twee vluchters teruggepakt. De Nederlandse ploeg hoopt met zoveel mogelijk renners de eerste klim te overleven, zodat Vollering langer kan worden ondersteund. Pieterse, Karlijn Swinkels, Femke de Vries; ze zitten er allemaal nog bij, en dat ziet de concurrentie ook.
De Zwitserse Marlen Reusser valt aan, probeert de oranje shirtjes te lossen. Ze dunt de hele groep uit, tot er boven op de klim nog een groepje van zeven rensters overblijft. Pieterse zit mee, kan Vollering nog helpen. Reusser valt nog eens aan, wordt door Vollering zelf teruggehaald en dan valt het favorietengroepje stil. Geen aanval van Kasia Niewiadoma, geen Elisa Longo Borghini. Allemaal kijken ze naar elkaar. Ze zouden de Nederlandse vrouwen onder druk kunnen zetten, maar doen het niet.
De snelheid gaat eruit, en in de achtergrond keren andere rensters terug. Het zijn de Duitse Franziska Koch en de Deense Cecilie Uttrup Ludwig die aansluiten en meteen wegspringen. Niemand wil het dichten, en voor het eerst zit de Nederlandse ploeg in de problemen.
Maar dan keren van achteren nog veel meer rensters terug. Swinkels, De Vries en ook Riejanne Markus sluiten aan. Ineens zitten ze met vijf Nederlandse vrouwen in de finale. Direct checkt Markus bij Vollering wat de status is, hoort dat er twee vertrokken zijn, en weet wat haar te doen staat. Het gat is een halve minuut, en voor de laatste beklimming van de Možjanca moeten ze gepakt zijn.
Nog voor de voet van de klim wordt het duo bijgehaald en nu is het aan Vollering. Op die twee steile kilometers moet ze alles en iedereen lossen, om vervolgens solo naar de finish te rijden. Niemand mag nog in het wiel zitten.
Eerst is het De Vries die het tempo opvoert, en dan, net als een week geleden, is het Pieterse die de aanval van Vollering zal lanceren. Ze blijft maar geven, versnellen, en ziet alle concurrenten een voor een afhaken, tot alleen nog Niewiadoma in het wiel van Vollering zit. Met nog een paar honderd meter tot de top valt de wereldkampioene aan. Niewiadoma kan niet meer mee en ziet opnieuw hoe Vollering bij haar wegrijdt. Er zijn nog 14 kilometer tot de finish, en de wereldkampioene is vertrokken.
Het gat wordt steeds groter, maar de winst is nog niet binnen. Een week geleden dacht Vollering ook solo op weg te zijn naar de zege, maar toen werd ze nog teruggepakt. Maar in Slovenië gaat dat niet gebeuren, weet Vollering als ze op haar helm tikt.
Vollering komt alleen aan in Šenčur, volgt zichzelf op als titelhouder en is de eerste vrouw die in één seizoen zowel de wereldtitel als de Europese titel pakt. Pieterse pakt in de sprint de tweede plek, net voor Reusser. Na afloop vliegen de Nederlandse vrouwen elkaar in de armen en voor de camera wijzen ze nog eens naar de achterkant van de helm.
‘Het is inderdaad een sticker van mij op een scooter. Die sticker had Lorena Wiebes op haar fiets toen ze het WK gravel won, en sindsdien is dat een soort inside joke geworden’, zegt Ten Dam bij Sporza. ‘Als ze ermee blijven winnen, laat die sticker maar lekker rondgaan.’
Never stop dreaming ✨ What a year for Demi Vollering! 🌈🇪🇺 https://t.co/Oh2C6gHqiT
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant