DELFT - Ruim een jaar geleden kreeg Alexander Pechtold de Delftse ambtsketen omgehangen. Sindsdien leerde hij zijn geboortestad en inwoners beter kennen, maar kreeg hij ook stevige dossiers op zijn bord, waaronder de aanrandingen in de Delftse Hout. 'Waarom moeten we het nou direct over zwart of wit hebben?'
Wie bij de burgemeester op bezoek gaat, belandt in een steriele werkkamer boven het Delfts station. Handig gelegen, maar qua sfeer kan het niet tippen aan het zeventiende-eeuwse stadhuis, vindt Pechtold zelf ook.
'Als je mij eerlijk vraagt: hou je van systeemplafonds met tl-verlichting en muisgrijze vloerbedekking? Nee. Sorry architect.'
Buiten, tussen de Delftenaren, voelt Pechtold zich zichtbaar beter op zijn plek. Links en rechts begroet hij mensen alsof hij al jaren in de stad rondloopt. 'Alles goed, burgemeester?', vraagt een voorbijganger. 'Alles is een rekbaar begrip, maar veel is goed', reageert hij gevat.
Dat Pechtold zich zo gemakkelijk door de stad beweegt, komt misschien ook doordat het burgemeesterschap hem niet vreemd is. Twintig jaar geleden was hij ook al burgemeester, destijds van Wageningen. Daarna volgden jaren als minister, politiek leider van D66 en directeur van het CBR.
'Ik heb veertien jaar in Den Haag gezeten en dat was fantastisch. Dan ga je over miljarden en hele belangrijke nota's. Maar na een tijdje denk je weleens: wat hebben we nu eigenlijk gedaan? Dat is in het lokaal bestuur heel anders.'
'Het thema veiligheid. Dat is ontzettend veranderd de afgelopen twintig jaar. Als je oppervlakkig naar Delft kijkt, zie je een prachtige binnenstad en een topuniversiteit.
'Maar de ligging tussen Rotterdam en Den Haag betekent wel dat we meedoen met de grootstedelijke problematiek. En als iets me is tegengevallen het afgelopen jaar, dan is het wel hoeveel er allemaal speelt in zo'n stad.'
'Van alles. Van illegale drugslabs en prostitutie tot aan ondermijning en huiselijk geweld. Maar dat betekent niet dat het hier één grote ellende is.'
'Verwarde personen. Die mensen moeten natuurlijk hulp krijgen, maar het kost de politie ongelooflijk veel tijd. Die capaciteit kunnen we niet ergens anders inzetten. Dit jaar kregen we al ruim 2100 meldingen binnen. Een groot deel daarvan komt van zo'n veertig mensen die steeds opnieuw voor overlast zorgen.'
'Tsja, zo makkelijk is dat niet. Soms zie je tijdens de Olympische Spelen dat alles wat onwelgevallig is de stad uit wordt geduwd, zodat buitenlandse gasten zien hoe gezellig het is. Dat is een soort schijnbeeld. Er zijn mensen van diverse pluimages die psychische problemen of verslavingsproblemen hebben, maar ze horen wel bij onze stad.'
'Wanneer jonge mensen overlijden door geweld of een ongeluk, neem je dat toch mee naar huis.'
Pechtold verwijst naar de zestienjarige Mohammad, die in Amsterdam werd doodgeschoten en bij een COA-opvang in Delft stond ingeschreven, de even oude Gianinni, die in Den Hoorn werd doodgestoken en een vierjarig meisje dat omkwam bij een verkeersongeluk.
'Juist op zulke momenten merk je dat mensen behoefte hebben aan troost en aan iemand die het verdriet onder woorden brengt. Als burgemeester ben je dan toch een beetje de burgervader, het gezicht van de stad.'
'Ik sta daar nog steeds achter. Het is hetzelfde advies dat ik vroeger aan mijn kinderen gaf en wat ik in mijn huidige rol nog altijd geef als ik denk dat het even spannender is dan normaal.'
Dat advies bleef niet zonder reactie. Zo'n 750 mensen fietsten kort daarna door Delft om aandacht te vragen voor geweld tegen vrouwen. De naam van het protest, ‘Samen Fietsen’, was een duidelijke steek richting Pechtolds oproep.
'Als ik een dader zou kunnen stoppen met een oproep in de camera, dan had ik wel iets heel bijzonders uitgevonden.'
'Een 19-jarige Delftenaar... Hier geboren.'
'Ja. En dat vind ik nou altijd een moeilijk ding.'
Pechtold haalt diep adem: 'Mensen willen altijd meteen de huidskleur weten. Maar waarom moeten we het nou direct over zwart of wit hebben? Waarom zijn we bezig met de vraag of het iets met het COA te maken heeft, ja of nee? Alsof alle vluchtelingen de wet overtreden. Die hijgerigheid, daar heb ik het meeste moeite mee.'
Zichtbaar geraakt vervolgt hij: 'Mij mag je pakken, maar hou eens op om direct die relatie te zoeken tot datgene wat onze samenleving zo ontzettend ontwricht en minder leuk maakt.'
Voordat de burgemeester zijn muisgrijze vloerbedekking weer opstapt, loopt hij langs een Delfts blauw bordje met de spreuk: ‘Van denken worden we moe, dus oordelen we maar wat.’ Even blijft hij staan. 'Die is wel heel actueel, hè’, grinnikt hij. 'Iedereen heeft een mening, maar misschien moeten we eerst eens de feiten controleren.'
'Oei, rapportcijfers.. Vroeger hield ik ze altijd achter voor mijn ouders. Op school was ik altijd een zeven. Niet te streberig. Zullen we beginnen met een zeven voor het eerste jaar?'
Source: Omroep West Den Haag